Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου  ΑΡΧΙΚΗ | ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ | ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ | ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 

 
 

 
 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | ΘΕΑΤΡΟ | ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ | ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ | ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΝΕΡΙ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΑΦΗ

 
     
 
 

Ένα αλλιώτικο βιογραφικό

Οι δρόμοι της ζωής μου

Σαν παιδί λάτρευα το παιγνίδι. Τον δρόμο μπροστά στο σπίτι μου τον μετέτρεπα σε παιδότοπο. Έναν παιδότοπο γεμάτο φαντασία και δράση. Ανέμελα χρόνια στην Αραδίππου που ολοένα μεγάλωνε, ολοένα προόδευε, ολοένα άλλαζε.

Τα εφηβικά μου χρόνια στην Αραδίππου ισοδυναμούσαν μ ένα μόνο πράγμα. Με τον περίπατο. Τι και αν το είπαν νυμφοπάζαρο, τι κι αν του χρέωσαν ένα σωρό αρνητικά σχόλια, για μένα εκείνος ο περίπατος, εκείνη η σύντομη βόλτα τα βράδια της Κυριακής, μπροστά από το Α δημοτικό σχολείο του χωριού μου, αποτελεί ένα μνημείο που έχω στήσει μέσα μου για να μου θυμίζει τη  νιότη. Τη γλύκα της. Την αψηφισιά της. Τα όνειρά της.

Και έφτασε κάποια στιγμή η ώρα να ανοίξω τα φτερά μου και να ακολουθήσω έναν καινούριο δρόμο. Φοιτήτρια πια περπάτησα στα στενά σοκάκια του Ρεθύμνου και εκεί σπούδασα και έμαθα όχι μόνο να διδάσκω αλλά και να παίρνω σταλαγματιές σοφίας από ανθρώπους απλούς, γεμάτους αρχοντιά και αξιοπρέπεια.

 

 
     

Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού με οδήγησε σε δρόμους που δεν είχα ξαναπερπατήσει. Σ αυτούς τους δρόμους είχα την τύχη να γνωρίσω φατσούλες παιδικές, ψυχές ανταριασμένες και εύπλαστες  μα πάντα γεμάτες αγνή αγάπη και δίψα για γνώση και ζωή. Τελικά ένα πράγμα έμαθα στα 23 χρόνια που διδάσκω. Ότι ο σωστός δάσκαλος δεν δίνει αλλά παίρνει από τους μαθητές του μαθήματα ζωής.

Αν με ρωτήσετε ποιος ήταν ο πιο σημαντικός δρόμος που ακολούθησα θα σας απαντήσω με μια μόνο λέξη που περικλείει τα πάντα. Η μητρότητα.  Πριν απ αυτή ο έρωτας. Η αγάπη. Το αποκορύφωμά της η ευλογία που είχα να γίνω μάνα δύο παιδιών. Μάνα! Μια λέξη που σαν μαγικό ραβδί σε μεταμορφώνει σε έναν άλλο,  πιο υπομονετικό, πιο ανιδιοτελή, πιο στοργικό άνθρωπο. Σε έναν άνθρωπο που βάζει τον εαυτό του σε δεύτερη μοίρα.

Και κάπου κοντά στα τριάντα βρέθηκε στο δρόμο μου η συγγραφή. Πάντα υπήρχε μέσα μου, κοιμόταν και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να βγει από το κουκούλι της, να ανοίξει τα φτερά της και να πετάξει. Η συγγραφή είναι όπως ένα λουλούδι. Θέλει φροντίδα για να μπορέσει να ανθίσει και να δείξει την ομορφιά του. Κι εγώ αφοσιώθηκα σ αυτή. Στην αρχή ήταν μια απλή φιλενάδα που με επισκεπτόταν σποραδικά μα μετά έγινε παιδί μου κι αυτή, ένα κομμάτι του εαυτού μου που αγαπώ και φροντίζω με περίσσια αγάπη.

Το γράψιμο μου δίνει στα χέρια ένα μεγεθυντικό φακό που μέσα απ αυτόν όλα τα μικρά και ασήμαντα γίνονται μεγάλα και σπουδαία. Το γράψιμο είναι  η δική μου παπαρούνα μέσα στα αγριόχορτα.

Και μπροστά μου απλώνονται καινούριοι δρόμοι. Δρόμοι άγνωστοι, ίσως δύσβατοι, ίσως κακοτράχαλοι αλλά πάντα δρόμοι, δρόμοι που με περιμένουν να τους διαβώ, να τους γευτώ και να τους ζήσω.