Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου  ΑΡΧΙΚΗ | ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ | ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ | ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 

 
 

 
 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | ΘΕΑΤΡΟ | ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ | ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ | ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΝΕΡΙ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΑΦΗ

 
     
 
 

Η Ζωή αλλιώς.

Η Κατερίνα, ο Πέτρος και η Ειρήνη είναι τρεις συνηθισμένοι άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους. Ζουν μια κανονική, φυσιολογική ζωή όταν ξαφνικά η συμφορά τους χτυπά την πόρτα. Στον Πέτρο η συμφορά παίρνει την μορφή μιας ιδιαιτερότητας, στην Κατερίνα τη μορφή μιας ασθένειας και στην Ειρήνη αυτή του χωρισμού. Ο κόσμος τους σείεται συθέμελα. Από τη μια στιγμή στην άλλη όλα όσα γνώριζαν ανατρέπονται. Νιώθουν τόσο μόνοι. Κι όμως δεν είναι. Στο δρόμο τους θα βρεθεί ένα άτομο που θα σταθεί η αφορμή να δουν τη ζωή τους αλλιώς. Ένα άτομο που θα τους βοηθήσει να περάσουν από τα διαφορετικά στάδια της θλίψης  και να φτάσουν στην αποδοχή και στον επαναπροσδιορισμό. Ένα άτομο που θα τους φέρει κοντά και θα τους μάθει ότι τη συμφορά πρέπει να την κρατήσουμε σε μια γωνιά της μνήμης μας για να μας θυμίζει αυτά που περάσαμε έτσι ώστε κάθε λεπτό της ζωής μας να μετρά.

 

 

 
     
 
 
Παρουσίαση του Βιβλίου από τη Χαρά Δελλή

Η ζωή αλλιώς. Τι μπορεί να σε οδηγήσει στην απελπισία; Τι γίνεται αν βυθιστείς στη θλίψη ανεπιστρεπτί; Τι ανατρέπει μια συμφορά; Προσωπική άποψη: Χαρά Δελλή / Δημοσιεύτηκε στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών.

 
  Διαβάστε περισσότερα
 
 
Η παρουσίαση του βιβλίου στις 30 Σεπτεμβρίου 2020 στη Λάρνακα.
 

Μια παρουσίαση αλλιώτικη

Καταφέραμε μετά από πολλά εμπόδια να πραγματοποιήσουμε την παρουσίαση του βιβλίου Η ζωή αλλιώς. Πώς το πετύχαμε; Είδαμε την παρουσίαση αλλιώς.

Το εγχείρημα πέτυχε και σας ευχαριστούμε γι αυτό.

Σε ένα υπαίθριο χώρο, στο Restolake, στην Ορόκλινη, 150 ψυχές απολαύσαμε μια διαφορετική συνάντηση, μια συνάντηση όπου οι λέξεις σουλάτσαραν ελεύθερες μέσα στην ψυχή μας.

 
  Η παρουσίαση του βιβλίου από τη Μαρία Πέττα (Συγγραφέας) και μια σύντομη συνέντευξη
  Η παρουσίαση με τα τραγούδια
  Η δική μου ομιλία
 
 
 

"Η ΖΩΗ ΑΛΛΙΩΣ" - Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου - Εκδόσεις Ανώνυμο (βίντεο)

 
 
Τι είπαν για το βιβλίο
 

Είναι υπέροχος ο τρόπος που τοποθετούνται οι ήρωες. Υπέροχο χιούμορ. Με τρόμαξε λίγο στο ξεκίνημα αλλά τελειώνοντας το μου άφησε μια γλυκιά αισιοδοξία.

Χτες διάβασα ως τη σελίδα 68. Σήμερα με το ζόρι σταμάτησα για να απολαύσω και λίγο αύριο.

 
 
 
Την πιο κάτω παρουσίαση έγραψε ο Ανδρέας Κούνιος στην εφημερίδα Αλήθεια, Τετάρτη 20 Μαΐου 2020.

Περίληψη του βιβλίου:

Η Κατερίνα, ο Πέτρος και η Ειρήνη είναι τρεις συνηθισμένοι άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους. Ζουν μια κανονική, φυσιολογική ζωή όταν ξαφνικά η συμφορά τους χτυπά την πόρτα. Στον Πέτρο η συμφορά παίρνει τη μορφή μιας ιδιαιτερότητας, στην Κατερίνα τη μορφή μιας ασθένειας και στην Ειρήνη αυτή του χωρισμού. Ο κόσμος τους σείεται συθέμελα. Από τη μια στιγμή στην άλλη όλα όσα γνώριζαν ανατρέπονται. Νιώθουν τόσο μόνοι. Κι όμως δεν είναι. Στο δρόμο τους θα βρεθεί ένα άτομο που θα σταθεί η αφορμή να δουν τη ζωή τους αλλιώς. Ένα άτομο που θα τους βοηθήσει να περάσουν από τα διαφορετικά στάδια της θλίψης  και να φτάσουν στην αποδοχή και στον επαναπροσδιορισμό. Ένα άτομο που θα τους φέρει κοντά και θα τους μάθει ότι τη συμφορά πρέπει να την κρατήσουμε σε μια γωνιά της μνήμης μας για να μας θυμίζει αυτά που περάσαμε έτσι ώστε κάθε λεπτό της ζωής μας να μετρά.

*Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΝΩΝΥΜΟ. Σελίδες 247

Βιογραφικό σημείωμα:

Η Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια πενταμελή οικογένεια στην Αραδίππου, μια όμορφη κωμόπολη της Κύπρου, και είναι μητέρα δύο παιδιών, σύζυγος, εκπαιδευτικός και λάτρης του βιβλίου.  Η συγγραφική της πορεία ξεκίνησε το 2009 με το παιδικό μυθιστόρημα Η ομάδα των 5 εναντίον Μαύρου Σίφουνα και συνέχισε με το Αουτσάιντερ που πήρε το Α Βραβείο από τον ΚΣΠΝΒ το 2013 και εκδόθηκε το 2015. Η συγγραφή έγινε μέρος της ζωής της και οι διακρίσεις της σε πανελλήνιους διαγωνισμούς τη διατηρούν σε μια πορεία που τον πρώτο λόγο έχουν οι λέξεις. Η συνέχεια; Αναμένεται άκρως δημιουργική

Απόσπασμα από το βιβλίο:

 Δεν μου αρέσετε, φώναζα στις ενοχές μου και προσπαθούσα να τις διώξω κουνώντας τα χέρια μου στον αέρα. Μα αυτές δεν έλεγαν να φύγουν. Επιζητούσαν την έγκριση μου. Δεν μπορούσα όμως να τις αποδεχτώ γιατί η δική μου αποδοχή θα φανέρωνε μόνο ένα πράγμα: ότι ο γάμος μου ήταν αποτυχημένος. Όχι! Αυτό δεν θα μπορούσα με τίποτα να το κάνω. Όχι! Γιατί έτσι θα έσβηνα με μια μονοκονδυλιά όλα όσα ζήσαμε μαζί, τον έρωτα που γεννήθηκε μια μέρα σε μια παρέα αγνώστων, τις κρυφές ματιές, τη γλύκα των ραντεβού, το πρώτο φιλί, την έξαψη της σάρκας, τα γράμματα που ανταλλάξαμε, τις εκπλήξεις του, τα δώρα του, τα αμέτρητα σ αγαπώ του, μα πάνω απ όλα το γεγονός ότι δίπλα του ένιωθα ξεχωριστή, ιδιαίτερη, όμορφη, έξυπνη, ανώτερη λες και η παρουσία του δίπλα μου μού πρόσθετε περισσότερη αξία. Πώς μπορούσα να σβήσω όλη αυτή την ιστορία; Πώς μπορούσα να αντικρίσω το μέλλον χωρίς αυτό το παρελθόν; Μου ήταν αδύνατον. Μέσα στο θολωμένο μου μυαλό η ζωή φάνταζε σαν ένα τεράστιο ντόμινο όπου μια λάθος κίνηση ισοπέδωνε τα πάντα. Το πριν, το τώρα, το μετά. Και η λάθος κίνηση έγινε. Από ποιον; Απ αυτόν που ρίχτηκε με τα μούτρα στην αγκαλιά μιας άλλης γυναίκας ή από μένα; Εμένα, που το να κάνω μωρό κατάντησε το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξής μου. Εμένα, που παρασύρθηκα από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα του γάμου, αφήνοντας τον να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μου χωρίς καν να το καταλάβω. Η δική μου ενοχή ήταν ισάξια της δικής του. Η παραδοχή του δικού μου λάθους με έκανε να αγκιστρωθώ ακόμη περισσότερο σ αυτό που κάποτε ήταν ο γάμος μου. Ναι, μπορούσα να ξαναστήσω το ντόμινο από την αρχή. Ναι, ο γάμος μου μπορούσε να αναστηθεί, φτάνει να μου έδινε μια δεύτερη ευκαιρία. Όμως, αυτός δεν ήθελε τη συγγνώμη μου. Αυτός έφυγε. Έκλεισε την πόρτα και εξαφανίστηκε. Για πάντα; Η θλίψη για τη δεύτερη ευκαιρία που μου στερήθηκε γέμισε την καρδιά μου με δάκρυα. Και να με κατάχαμα, με το κεφάλι μελανιασμένο από τα χτυπήματα, να κλαίω γοερά με τα αναφιλητά μου να σπάνε τη σιωπή σαν παραφωνίες ενός ατάλαντου τραγουδιστή. Έκλαιγα γεμάτη παράπονο για τη σκληρότητά του, σπάραζα στο κλάμα για τη μοναξιά στην οποία με καταδίκαζε, ωρυόμουν για τη βλακεία μου να αποκαλύψω τη σχέση του, σπάραζα για την αδράνειά μου. Και όταν κάποια στιγμή φάνηκε ότι τα δάκρυα είχαν, επιτέλους, στερέψει, σηκώθηκα με κόπο και κοίταξα γύρω μου με θολά μάτια. Τι το θελα; Η μοναξιά με χτύπησε τόσο δυνατά που μου έκοψε την ανάσα. Να, πώς θα είμαι απ εδώ και πέρα, σκέφτηκα. Μόνη, ανέραστη, μαγκούφα.

Κριτική του βιβλίου από τον Κούνιο:

Πέρα από το ενδιαφέρον που, εκ προοιμίου, εξασφαλίζουν οι τρεις ιστορίες του μυθιστορήματος, αυτή που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη είναι η πεζογραφική ωριμότητα της Αναστασίας Ξενοφώντος Γαϊτάνου η οποία μετακινείται από τη λογοτεχνία που απευθύνεται σε μικρούς στη λογοτεχνία που απευθύνεται σε μεγάλους επιλέγοντας, με προσοχή, κοινωνικά ζητήματα τα οποία, λόγω και της σοβαρότητας τους, συνθλίβουν άτομα, οικογένειες, ενίοτε και συνειδήσεις. Ενώ, λοιπόν, η θεματολογία της συγγραφέως κόβει σαν λεπίδι, με τις αλήθειες της, αλήθειες που, όπως είναι φυσικό, αποδεκατίζουν ψυχολογικά τους κεντρικούς χαρακτήρες, το βιβλίο δεν είναι σπαραξικάρδιο. Συγκινητικό, ναι, δραματικό, ναι αλλά, καθώς ο στόχος της Αναστασίας Ξενοφώντος Γαϊτάνου είναι να εμφανιστεί-πολύχρωμο, ελπιδοφόρο, αισιόδοξο το ουράνιο τόξο, φροντίζει να το διαποτίσει με λεπτό και έξυπνο χιούμορ που συχνά ιχνογραφεί στα χείλη του αναγνώστη μπουκέτα από χαμόγελα.

Η Κατερίνα, ο Πέτρος και η Ειρήνη αποτελούν πρόσωπα της καθημερινότητας. Ίσως να τα προσπερνάμε στον δρόμο, ίσως να καθόμαστε μαζί τους στην ίδια καφετέρια, ίσως να αγναντεύουμε το ηλιοβασίλεμα από διπλανά μπαλκόνια. Θα τα ενώσει ο πόνος -κρύος, διαπεραστικός, επιθετικός- και, όπως γίνεται συνήθως, θα τα καταπιεί η απογοήτευση, στην αρχή, η θλίψη, στη συνέχεια, η κατάθλιψη, ακολούθως και, εντέλει, η απόγνωση. Εντούτοις, τα σύννεφα θα αραιώσουν, η βροχή θα κοπάσει και, χάρη στον ουμανισμό της Ιφιγένειας, θα αντικρίσουν, όπως λέει και ο τίτλος του βιβλίου, τη ζωή τους αλλιώς.

Η γλώσσα της Αναστασίας Ξενοφώντος Γαϊτάνου δημιουργεί εικόνες με δύναμη και ένταση, η αληθοφάνειά της ανοίγει τους κρουνούς της ευαισθησίας ενώ, παράλληλα, το γεγονός ότι η σκυτάλη της αφήγησης αλλάζει ακατάπαυστα χέρια αυξάνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Η ζωή, κυρίες και κύριοι, είναι δύσκολη και, δυστυχώς, και απρόβλεπτη. Η ευτυχία από τη δυστυχία απέχουν ελάχιστα, ουσιαστικά εφάπτονται αλλά, εδώ πέρα, εξυμνείται και δοξολογείται, η αξία της πάλης, όχι μόνο εναντίον των αντιξοοτήτων που εμφανίζονται από το πουθενά, αλλά και εναντίον της εγκατάλειψης και της μοιρολατρίας. Είπαμε: το ουράνιο τόξο βρίσκεται εκεί, περιμένοντας το σινιάλο της Κατερίνας, του Πέτρου, της Ειρήνης και τόσων και τόσων άλλων.