Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου  ΑΡΧΙΚΗ | ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ | ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ | ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 

 
 

 
 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | ΘΕΑΤΡΟ | ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ | ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ | ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΝΕΡΙ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΑΦΗ

 
     
 
 

Βιβλία για ενήλικες

 


Ο δρόμος των αστεριών (Αντρέας Κώστα)

Μια ψυχή απλωμένη σε άσπρο χαρτί. Αφήνεται στης δικής σου ψυχής τα χέρια. Πάρε την με προσοχή, χάιδεψέ την και άσε την να σε καθοδηγήσει με το φως της.

Ένα αγαπημένο απόσπασμα: Βάζω τα χέρια μου πάνω στα κάτασπρα μαντηλάκια μου και υπόσχομαι κάθε χρόνο. Βλέπω τα χέρια μου. Μεγάλωσαν πια κι αυτά. Σαν χάρτης γεωγραφίας. Η γεωγραφία της Προσπάθειας. Ακόμα κρατάω την υπόσχεσή μου Και τις παρακαταθήκες μου: Προσπάθεια, Υπομονή, Αγάπη και Λόγια Πεντακάθαρα.

Σε ευχαριστούμε Αντρέα για το μοίρασμα και την τιτάνια προσπάθεια που κάνεις να πλουτίσεις τον κόσμο με βιβλία

Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς (Antonio G. Iturbe, Εκδόσεις Κλειδάριθμος)

Μια μεγάλη αντίθεση αυτό το βιβλίο.

Από τη μια οι ακρότητες των Ναζί, οι ωμότητες, η απανθρωπιά στο ζενίθ της και από την άλλη μια αισιοδοξία, ένα μάθημα για τις αξίες της ζωής. Γίνεται; Κι όμως, γίνεται Σε κάθε σελίδα ματώνει η ψυχή και σε κάθε σελίδα φτιάχνεται και πάλι μέχρι που υψώνεται πάνω από τους θαλάμους των αερίων, την πείνα και τη βία. Και ένα αγαπημένο απόσπασμα που ταιριάζει γάντι με αυτό που ζούμε τώρα.

Είναι αλήθεια, η πνευματική καλλιέργεια δεν είναι απαραίτητη για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους: γι αυτό χρειάζεσαι μόνο ψωμί και νερό. Είναι αλήθεια ότι όταν έχει ψωμί για να τραφεί και νερό για να πιει, ο άνθρωπος επιβιώνει. Αλλά όταν περιορίζεται μόνο σ αυτά, πεθαίνει η ανθρώπινη διάστασή του. Όταν οι άνθρωποι δεν επηρεάζονται από την ομορφιά, όταν δεν κλείνουν τα μάτια τους για να ταξιδέψουν  με τη φαντασία τους, όταν δεν είναι ικανοί να διερωτώνται και να χαρτογραφούν τα όρια της άγνοιάς τους, τότε είναι άνδρες και γυναίκες αλλά όχι ολοκληρωμένες οντότητες: τίποτε αξιόλογο δεν τους διαφοροποιεί από ένα σολομό ή μια ζέβρα ή ένα μοσχάρι.

Περί τυφλότητος (Ζοζέ Σαραμάγκου, Εκδόσεις Καστανιώτης)

Ένα ομολογουμένως τραχύ βιβλίο. Το διαβάζεις και πληγιάζεται η ψυχή σου από την ωμότητα των εικόνων που ζωντανεύει στη φαντασία σου ο Ζοζέ Σαραμάγκου. Με αυτό το βιβλίο η λέσχη μας

έπεσε σε βαθιά νερά. Δυσκολευτήκαμε μα καταφέραμε όχι μόνο να επιπλεύσουμε αλλά και να απολαύσουμε αυτό το ταξίδι. Γιατί στο βιβλίο αυτό μπορεί ο αναγνώστης να βρει την κάθαρση, μπορεί να πάρει μηνύματα ζωής, μηνύματα ανθρωπιάς, μηνύματα πανανθρώπινα. Άξια το βιβλίο αυτό πήρε το βραβείο Νόμπελ και άξια πήρε μια ξεχωριστή θέση μέσα μας. Γιατί τυφλωθήκαμε; ρωτά ο ένας τον άλλον στο τέλος του βιβλίου. Δεν ξέρω, ίσως μια μέρα να μάθουμε τον λόγο, του απαντά. Νομίζω ότι δεν τυφλωθήκαμε, νομίζω ότι είμαστε τυφλοί, τυφλοί που βλέπουν, τυφλοί που δεν βλέπουν, κι ας βλέπουν.

Ας αναρωτηθούμε όλοι μας Ποια είναι η αληθινή τυφλότητα; Αυτή των ματιών ή αυτή της ψυχής;

To δείπνο του σώματος (Ποιητική συλλογή από τον Αντρέα Τιμοθέου, Εκδόσεις Μανδραγόρας)

Είμαι βιβλιοφάγος, το παραδέχομαι. Λατρεύω τις λέξεις και παθιάζομαι με τις ιστορίες. Παίρνω με ευλάβεια τον μίτο τους, τον ξετυλίγω και χάνομαι στα βάθη τους.

Η ποίηση μου στερεί αυτό το ξετύλιγμα, ίσως γι αυτό τον λόγο κρατάω απ αυτήν μια απόσταση ασφαλείας.

Όταν όμως πήρα την τελευταία ποιητική συλλογή του Αντρέα Τιμοθέου με τίτλο: Το Δείπνο του Σώματος, η απόσταση αυτή εκμηδενίστηκε και βρέθηκα να ξετυλίγω τον μίτο όχι μόνο μιας μα πολλών ιστοριών. Κι αυτό γιατί κάθε λέξη σ αυτό το βιβλίο αποτελεί από μόνη της μια ιστορία.

Ο Αντρέας μιλά για τον ενδότερο εαυτό του. Πασχίζει να βρει την αλήθειά του μα μαζί μ αυτόν βρίσκω κι εγώ τη δική του. Πώς να μην τη βρω αφού στις σελίδες του βιβλίου του παίζει ένα τρελό γαϊτανάκι με όλα όσα αποτελούν την ουσία του ανθρώπου: τον έρωτα, την αγάπη, τον θάνατο, το εγώ, το εσύ, το εμείς. 

Πώς είναι λόγου χάριν
Ο θάνατος ή ο έρωτας
Και πώς να κρύψω την ντροπή
που ήμουν πάντα τόσο απροετοίμαστος;

Αντρέα συνέχισε να αναρωτιέσαι, συνέχισε να ψάχνεις, συνέχισε να χτενίζεις τις αλήθειες της ζωής. Κι εμείς συνοδοιπόροι σου πιστοί θα σε ακολουθούμε, γιατί η ψυχή μας διψά για μαθήματα ουσίας.

Χαρταετοί πάνω από την πόλη (Καλέντ Χοσεϊνί, εκδόσεις Ψυχογιός)

Όσοι λένε ότι μπορούν να θάψουν το παρελθόν κάνουν λάθος, αφού αυτό ανοίγει τον δρόμο του προς την επιφάνεια με νύχια και με δόντια.

Ο Αμίρ, ο ήρωας του βιβλίου προσπαθεί μια ζωή να ξεφύγει από το παρελθόν του. Μάταια αφού όπως λέει και ο Καβάφης στο ποίημα του Η πόλις: Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί στην κώχη τούτη την μικρή, σ όλην την γη την χάλασες.

Ακολουθήσαμε τον Αμίρ στο επίπονο ταξίδι του στο παρελθόν. Τον είδαμε να πετά τον χαρταετό του στον ουρανό του Αφγανιστάν, βιώσαμε την πάλη που έκανε για να κερδίσει την εύνοια του πατέρα του, ανατριχιάσαμε όταν γύρισε την πλάτη του στον καλύτερο του φίλο και μάθαμε την ιστορία του Αφγανιστάν, αυτής της πολύπαθης χώρας. Συζητήσαμε, διαφωνήσαμε -ευτυχώς-, φιλοσοφήσαμε -όπως πάντα- και συμφωνήσαμε με τον συγγραφέα που διά στόματος ενός ήρωα του είπε: Τα παιδιά δεν είναι βιβλία και σκίτσα που τα χρωματίζει κανείς όπως θέλει.

Ένα υπέροχο βιβλίο που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές του αναγνώστη. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κανείς και να δει και την ομώνυμη ταινία. Ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν πολλά χρόνια μα που επάξια αγαπήθηκε και αγαπιέται ακόμη.

Σας αφήνω με τη φράση που, σύμφωνα με τον συγγραφέα χαρακτηρίζει τους Αφγανούς: ζενταγκί μιγκζαρά = η ζωή συνεχίζεται

- Αδελφοφάδες (Νίκος Καζαντζάκης)

Λόγος πλούσιος σε εικόνες, λόγος πλούσιος σε αξίες ζωής.
Σε κάθε αράδα βλέπεις τον αγώνα που έδωσε ο συγγραφέας με την αλήθεια, με την πίστη, με τον άνθρωπο. Πάντα επίκαιρος, πάντα αληθινός ζωντάνεψε μέσα μας την αίσθηση της ελευθερίας, της βαθιάς πίστης και μιας Ελλάδας που παρά τα φαγώματα και τα κακά της συνεχίζει να ζει και να μας γοητεύει.

Ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα

Θάνατε δε σε φοβούμαι! μουρμούρισε ο παπα-Γιάνναρος, κι ένιωσε απότομα μέσα στον νου του πως είναι λεύτερος. Τι θα πει λεύτερος; Αυτός που δε φοβάται τον θάνατο. Χάδεψε ο παπα-Γιάνναρος τα γένια του ευχαριστημένος. Θεέ μου, συλλογίστηκε, υπάρχει μεγαλύτερη χαρά στον κόσμο, να μη φοβάσαι τον θάνατο; Όχι, δεν υπάρχει.

- Αιχμάλωτος των γαλάζιων Κουάξ (Φάνος Χριστοφόρου, Εκδόσεις IWrite)

Να, τι παθαίνω Συμβαίνει κάτι, φορτίζομαι συναισθηματικά, φουντώνω, γεμίζω και νιώθω την ανάγκη να γράψω, να μιλήσω, να μοιραστώ αλλά κάτι με κρατάει πίσω. Τότε εμφανίζεται από το πουθενά ένα βιβλίο και μιλάει αυτό αντί για μένα.

Για ένα τέτοιο βιβλίο θα σας μιλήσω, που έφτασε στα χέρια μου τη στιγμή που η Αμμόχωστος έκαιγε τα μέσα μου, τη συνείδησή μου. Έφτασε έτσι, ξαφνικά. Όπως ξαφνικά συμβαίνουν κάποια πράγματα που χαράσσουν μέσα μας ανεξίτηλες διαδρομές.

Αυτό το βιβλίο με τον ιδιαίτερο τίτλο, Αιχμάλωτος των γαλάζιων Κουάξ, ζωντανεύει τις τελευταίες στιγμές μιας πόλης, τις τελευταίες στιγμές μιας ελεύθερης χώρας.

Ο συγγραφέας, ο Φάνος Χριστοφόρου, ο τότε νεαρός στρατιώτης τρέχει κι αυτός να φύγει, να σωθεί. Κι εκεί που τρέχει χαμένος στην τρέλα και με θολωμένο το μυαλό ακούει μια φωνή Γυρνά και βλέπει έναν μεγαλόσωμο βάτραχο, τον γέρο-Κουάξ, αυτόν που παλιά τραγουδούσε γύρω από τις δεξαμενές που πότιζαν τα δέντρα στην Αμμόχωστο.

Πού πας; τον ρωτά ο γέρο-Κουάξ. Φεύγω, γιατί έρχονται οι Τούρκοι. Δεν τον αφήνει ο γέρο-Κουάξ να φύγει παρά μόνο αν ο Φάνος του υποσχεθεί ότι θα γυρίσει πίσω ν ανοίξει τις κάνουλες με το νερό. Μόνο έτσι θα συνεχίσουν να ζουν οι βάτραχοι και θα πλημμυρίζουν με το τραγούδι τους τον Αμμοχωστιανό αέρα. Ο Φάνος του το υπόσχεται. Κι όμως δεν τήρησε την υπόσχεσή του. Κι αυτό τον στοιχειώνει μέχρι και σήμερα που το πρόσωπό του κουβαλά πάνω του τη σφραγίδα του χρόνου.

Καμιά φορά όμως όταν ξαστερώνει η θολούρα της λογικής ο Φάνος βλέπει τον γέρο-Κουάξ και του λέει: Δε θα γυρίσω ποτέ ξανά Ανόητε, του λέει εκείνος, Όπου κι αν πας, εδώ θα μείνεις, αιχμάλωτός μας, εδώ θα είναι η σκέψη σου, το πνεύμα σου, η ψυχή σου, εδώ θα είναι όλο σου το είναι. Δε θα μπορέσεις ποτέ να ελευθερωθείς, θα σε κρατάμε αιχμάλωτο μέχρι να έρθεις ν ανοίξεις τις κάνουλες με το νερό. Ακούς; Και να μας κοροϊδέψεις και να φύγεις από τούτο τον κόσμο, θα κρατάμε αιχμάλωτους τα παιδιά σου, κι όταν πεθάνουν τα παιδιά σου τα εγγόνια σου, τα δισέγγονά σου, ακούς ανόητε, θα είσαι αιχμάλωτος εσύ και όλο το σόι σου μέχρι να ανοίξετε τις κάνουλες να τρέξει το νερό!!

Έφυγε τότε ο Φάνος. Έφυγε όμως στ αλήθεια;
Φύγανε οι Αμμοχωστιανοί μα φύγανε στ αλήθεια; Είναι ποτέ δυνατόν να φύγανε στ αλήθεια;

Η ταινία: Κοάσματα ελευθερίας

Η ταινία Κοάσματα ελευθερίας πήρε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό: Κύπρος Ελλάδα ομογένεια: Εκπαιδευτικές γέφυρες και μας γέμισε με πλούσιες και όμορφες εμπειρίες. Η αφορμή δόθηκε από ένα βιβλίο -φυσικά. Ο αιχμάλωτος των γαλάζιων Κουάξ του κύριου Φάνου Χριστοφόρου μας πρόσφερε τον Γέρο Κουάξ της Αμμοχώστου, ο οποίος πρέπει να σας πω, ενθουσίασε τα παιδιά. Και μετά; Τι έγινε με τον Γέρο Κουάξ; Τα παιδιά πήραν το μολύβι, έγιναν συγγραφείς και έγραψαν τη συνέχεια της ιστορίας του. Και η ιστορία του έγινε παραμύθι και το παραμύθι ταινία. Ξέρετε όμως ποιο είναι το πιο σπουδαίο σ όλα αυτά; Το μήνυμα των παιδιών που σμίγει με την ιστορία των φρυκτωριών και που φωτίζει το σκότος του παρόντος μας. Το μήνυμα ότι η Αμμόχωστος, το Βαρώσι της ψυχής μας, θα ελευθερωθεί. Αμήν!

Κοάσματα Ελευθερίας - YouTube
 

Το κλάμα της λύκαινας (Γιαννούλα Άδωνη, Εκδόσεις Επιφανίου)
Ένα βιβλίο με πλοκή που σε κρατά στην πρίζα μέχρι την τελευταία σελίδα. Ένα βιβλίο ύμνος στη γυναίκα-μάνα που κλαίει για τα παιδιά της όταν αυτά παραδέρνουν μακριά της. Ένα κλάμα που ξεχειλίζει από αγάπη και έγνοια γι αυτά. Μέχρι πού θα έφτανε μια μάνα για να προστατέψει το παιδί της; Παντού και ας πλήρωνε μεγάλο αντίτιμο. Γιαννούλα Άδωνη συνέχισε να μας χαρίζεις όμορφες ιστορίες, γεμάτες μηνύματα και ξέχειλες από συναισθήματα.

Όσοι αγαπιούνται (Victoria Hislop, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Πάει καιρός που διάβασα βιβλίο της Hislop. Ειδικά μετά τον θόρυβο που προκάλεσε το βιβλίο της Ανατολή κάτι με κρατούσε μακριά της. Το νέο της όμως βιβλίο μου έκλεισε το μάτι. Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που με έκανε να το επιλέξω αλλά δεν το μετάνιωσα. Στις σελίδες του η συγγραφέας αγγίζει ευαίσθητα ιστορικά γεγονότα που ακόμη και τώρα απλώνουν τη σκιά τους στην Ελλάδα, όπως ο εμφύλιος. Και στο τέλος κερδίζει το στοίχημα στην αναμέτρησή της με την αλήθεια. Τη φωτίζει καταφέρνοντας να διαλύσει το σκοτάδι της μεροληψίας. Πέρα απ αυτό οι ήρωες της με άγγιξαν, ίσως γιατί ήταν απλοί. Ναι, ο καθένας τους κουβαλούσε την αλήθεια του, ακόμη και αυτός που άλλαζε τα πιστεύω του με την ίδια ευκολία που κάποιος αλλάζει τα ρούχα του. Είναι δύσκολο να μη συγκινηθείς με αυτό το βιβλίο αφού ξεχειλίζει από Ελλάδα. Ο τίτλος της είναι παρμένος από τον Επιτάφιο του Ρίτσου. Ένας ακόμη λόγος που λάτρεψα το βιβλίο της, αφού αποτελεί φόρο τιμής σ αυτή τη σπουδαία ελληνική φωνή, σ αυτή τη σπουδαία φυσιογνωμία.

Με μια φράση απ αυτό το αριστούργημα του Ρίτσου τελειώνει το βιβλίο της η συγγραφέας: Όσοι αγαπιούνται, και νεκροί, ποτέ τους δεν πεθαίνουν.

Γιάννης Ρίτσος, Επιτάφιος
(Θεσσαλονίκη. Μάης του 1936. Μια μάνα, καταμεσίς του δρόμου, μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της και πάνω της, βουΐζουν και σπάζουν τα κύματα των διαδηλωτών-των απεργών καπνεργατών. Εκείνη συνεχίζει τον θρήνο της.)
Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου,
πουλάκι της φτωχειάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,
Πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω
και δε σαλεύεις, δε γροικάς τα που πικρά σου λέω;
Γιόκα μου, εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
που μάντευες τί πέρναγε κάτου απ το τσίνορό μου

https://www.youtube.com/watch?v=UOiMmJ8ErOM
ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ Α' Μέρος - ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - ΡΙΤΣΟΣ - ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ

- Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη, Fredrik Backman, Εκδόσεις Κέδρος

Και μόνο από τον τίτλο του με κέρδισε Έξυπνο, σπιρτόζικο, γεμάτο μηνύματα που δίνονται απαλά όπως απαλή ήταν η αγκαλιά των γιαγιάδων μας. Ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα: Φοβόμουν τα πάντα. Και η γιαγιά μου είπε να κάνω αυτό που φοβόμουν περισσότερο απ όλα. Να γελάω με τους φόβους μου.

- Άννα Καρένινα, Λέων Τολστόη, Εκδόσεις Γκοβόστη

Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν η μια με την άλλη, η κάθε δυστυχισμένη όμως είναι δυστυχισμένη κατά τον δικό της τρόπο.

Κάπως έτσι ξεκινά το μυθιστόρημα του Λέων Τολστόη και αμέσως καταλαβαίνεις το βάθος και την αξία του συγγραφέα.

Η Άννα Καρένινα δεν είναι απλά ένα βιβλίο, είναι ένας κόσμος από πολυσύνθετους χαρακτήρες, από ιστορικά στοιχεία μιας Ρωσίας που δεν γνωρίσαμε ποτέ και γεμάτος με τις αλήθειες της ζωής που μας απασχολούσαν και θα μας απασχολούν όσα χρόνια κι αν περάσουν. Τώρα ξέρω την έννοια της ζωής μου, λέει ο Λιέβιν -ο αγαπημένος μου ήρωας- προς το τέλος του βιβλίου, είναι το να ζω για τον Θεό, για την ψυχή.

- Αλήθειες και ενοχές, Λίαν Μοριάρτι, Εκδόσεις Ψυχογιός

Στη  μυθολογία οι Ερινύες ήταν χθόνιες θεές που κατοικούσαν στον Άδη.
Καταδίωκαν όσους είχαν διαπράξει ηθικά εγκλήματα και τους τιμωρούσαν με φρικτά βασανιστήρια ή ακόμη και με θάνατο. Με τις ερινύες και τις συμφορές καταπιάνεται η Λιάν Μοριάρτι αφού όπως λέει και η ίδια Δεν υπάρχει καμιά ειδική προστασία, όταν περνάς την αόρατη γραμμή από τη συνηθισμένη σου ζωή στον παράλληλο κόσμο που συμβαίνουν οι τραγωδίες. Ήταν μόνο μια στιγμή όταν συνέβη αλλά αυτή η στιγμή ήταν αρκετή για να στοιχειώσει όλους τους ήρωες. Η Μοριάρτι κεντά την ιστορία της. Με κάθε βελονιά αποκαλύπτει έναν κόσμο μέσα στον οποίο τα συναισθήματα και οι σχέσεις στροβιλίζονται και σε κρατούν σε αγωνία μέχρι την τελευταία λέξη.

- Το κορίτσι που άφησες πίσω (Jojo Mois, εκδόσεις Ψυχογιός)
Ένα υπέροχο μυθιστόρημα που καθηλώνει. Η συγγραφέας με πισωγυρίσματα
  στον χρόνο μας αποδεικνύει ότι η αγάπη βρίσκει διεξόδους στα αδιέξοδα. Ένα βιβλίο που φωτίζει μια μαύρη περίοδο της ιστορίας, τον α παγκόσμιο πόλεμο, τον πόλεμο των χαρακωμάτων όπως έμεινε στην ιστορία.

- Πινελιές ονείρου (Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου, εκδόσεις Επιφανίου)
Η Έλενα μας βούτηξε στα βαθιά νερά της σημερινής εποχής και κατάφερε μέσα από τις ιστορίες της να βγάλει στην επιφάνεια τις αξίες εκείνες πάνω στις οποίες πρέπει να στηρίξουμε τη ζωή μας. Αξίες όπως η προσφορά, η δικαιοσύνη,
 
η αγάπη του εαυτού μας αλλά και των άλλων, η αποδοχή.  Το βιβλίο της ξεχειλίζει από ευαισθησία και διδαχές. Κάποια στιγμή γράφει η συγγραφέας:  Λένε πως τα λόγια ποτέ δεν πάνε χαμένα. Έρχεται εκείνη η στιγμή που σαν ανεμοστρόβιλος στροβιλίζονται στον αέρα και επιστρέφουν σ τις καρδιές των ανθρώπων. Πόσο συμφωνώ με τα λόγια αυτά. Γι αυτό τον λόγο αγαπώ τα βιβλία, γι αυτό τον λόγο αγάπησα το βιβλίο αυτό.

- Η Ελισσώ (Μαρία Πέττα, εκδόσεις ΈΞΗ)
Η Ελισσώ είναι μια ιστορία που σε παίρνει απ' το χέρι και εσύ την ακολουθείς, δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Ένα βιβλίο που θυμίζει κινηματογραφική ταινία χωρίς όμως να του λείπουν και ψήγματα σοφίας, απ' αυτά που μένουν μέσα σου και σ' ακολουθούν στο διάβα του χρόνου.

- Η Σιωπηλή ασθενής (Alex Michaelides, εκδόσεις Διόπτρα)
Η Σιωπηλή ασθενής είναι ένα βιβλίο που κουβαλά, μέσα σε μια άρρωστη σιωπή, μυστικά που σε καθηλώνουν. Ο συγγραφέας, που γεννήθηκε στην Κύπρο από Ελληνοκύπριο πατέρα και Αγγλίδα μητέρα, κεντά μια απίστευτη ιστορία. Το τέλος αναπάντεχο και το συμπέρασμα για μια ακόμη
 
φορά το ίδιο: Ότι η ψυχική υγεία των παιδιών βρίσκεται στα χέρια των γονιών. Ένα βαρύ φορτίο που όμως κανείς δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία του.

Ένα από τα αποσπάσματα που ξεχώρισα είναι το ακόλουθο: Η γεωγραφική απόσταση μετράει ελάχιστα στον κόσμο της ψυχής. Έφυγαν από τα σπίτια τους αλλά κουβαλούσαν μέσα τους την παιδική ηλικία τους. Διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα ήρθε στο μυαλό μου ένα από τα πιο γνωστά ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη Η Πόλις

Είπες Θα πάγω σ άλλη γη, θα πάγω σ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή
κ είν η καρδιά μου σαν νεκρός θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού μη ελπίζεις
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ όλην την γη την χάλασες.

- Αναμνήσεις μιας Γκέισας, Arthur Golden, Εκδόσεις Λιβάνη
Γκέισα ουσιαστικά σημαίνει τεχνίτης ή καλλιτέχνης. Μια λέξη όλο μυστήριο, ένας κόσμος τόσο μακριά από εμάς. Στην τέταρτη συνάντηση της λέσχης μας μελετήσαμε το βιβλίο Οι αναμνήσεις μιας γκέισας. και ταξιδέψαμε στην Ιαπωνία της δεκαετίας του 30. Ο 
Arthur Golden 
μας πήρε από το χέρι και μέσα από τη γλαφυρότητα του λόγου του καταφέραμε να ταυτιστούμε με τη Σαγιουρί.

Νιώσαμε τον πόνο της όταν ο πατέρας της πούλησε αυτήν και την αδελφή της. υποφέραμε μαζί της όταν αποχωρίστηκε την αδελφή της.  Ζήσαμε όλα τα βάσανε που υπέφερε μέχρι να γίνει γκέϊσα. Η Σαγιουρί δεν είχε επιλογή. Έγινε γκέϊσα όχι γιατί το ήθελε μα για να επιβιώσει.

Ένα βιβλίο που σε σαγηνεύει όχι μόνο γιατί περιγράφει κάτι τόσο άγνωστο προς εμάς μα γιατί σου δίνει μαθήματα που αντέχουν στον χρόνο. Δεν άντεχα να ζήσω μια ζωή χωρίς ελπίδα. Για εβδομάδες είχα προσπαθήσει να πείσω τον εαυτό μου ότι θα μπορούσα. Ήταν, όμως, αλήθεια; Μου φαινόταν ότι τώρα καταλάβαινα πώς είχε αποκτήσει η Χατσουμόμο τόση σκληρότητα και η Γιαγιά τέτοια απερίγραπτη κακία. Ακόμα και η Κολοκύθα, που δεν ήταν ακόμα τριάντα χρόνων, είχε την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της, χρόνια τώρα. Το μόνο πράγμα που με είχε εμποδίσει να τους μοιάσω ήταν η ελπίδα.  Ελπίδα

- Το γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ (Kathryn Hughes, Εκδόσεις Διόπτρα)
Το γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ ήταν για μένα ένα βιβλίο έκπληξη. Η απλότητα του λόγου του μου έδωσε στην αρχή την εντύπωση ενός ανάλαφρου βιβλίου κι όμως πολύ σύντομα κατάλαβα ότι μέσα στις σελίδες του φωτίζονται με γιγάντιους προβολείς θέματα που ταλανίζουν τη σημερινή κοινωνία.  Ενδοοικογενειακή βία, εξαρτήσεις, παιδιά χωρίς όρια, η ανάγκη ενός παιδιού να ανακαλύψει τους πραγματικούς γονείς του. Στο τέλος μου έμεινε μια γλυκόπικρη αίσθηση στο μέρος της καρδιάς. Η αίσθηση ότι όσα βάσανα κι αν περάσουμε μπορούμε να βρούμε την ευτυχία..

- Η τριλογία του Θοδωρή Παπαθεοδώρου. Βιβλίο πρώτο: Γυναίκες της μικρής Πατρίδας, Βιβλίο δεύτερο: Λιανοκέρια της μικρής Πατρίδας, Βιβλίο τρίτο: Συναξάρια της μικρής Πατρίδας
Αγαπώ ιδιαίτερα τα ιστορικά μυθιστορήματα, ίσως γιατί λατρεύω τις περασμένες εποχές, ίσως γιατί μου δίνουν διέξοδο από το παρόν. Εδώ και καιρό έψαχνα να βρω ένα ιστορικό μυθιστόρημα που να με συναρπάσει, να με τραβήξει στον κόσμο του και να με ταξιδέψει. Και το βρήκα. Συγγραφέας του ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου. Διάβασα το πρώτο μέρος της τριλογίας του με τίτλο Οι γυναίκες της μικρής πατρίδας και τώρα είμαι κάπου στα μισά του δεύτερου Λιανοκέρια της μικρής Πατρίδας.

Πολλά είναι αυτά που με συνάρπασαν. Το γράψιμο του, πλούσιο, γλαφυρό μα συνάμα οικείο. Το θέμα του, το Μακεδονικό, που για μένα ήταν ουσιαστικά άγνωστο, αφού η μελέτη του στο σχολείο ήταν  επιφανειακή  και μετράει δύο δεκαετίες και βάλε. Οι ηρωίδες του, που υψώνουν το ανάστημά τους στους κανόνες που άλλοι έθεσαν γι αυτές, στα καλούπια και στην παραίτηση. Αυτές οι γυναίκες που διεκδικούν, αγωνίζονται, επιμένουν, αγαπούν, παθιάζονται.

Διαβάζοντας αυτά τα βιβλία μαθαίνω, ταυτίζομαι μα πάνω απ όλα γεμίζω από περηφάνια που ανήκω σ αυτό το έθνος που ονομάζεται ελληνισμός και που είμαι γυναίκα.

- Η Μεγάλη Χίμαιρα (Μ.Καραγάτση, Εστία)
Ένα βιβλίο που βυθίζει τον αναγνώστη στις λεπτές αποχρώσεις του χαρακτήρα  μιας γυναίκας. Μιας μοιραίας γυναίκας που χωρίς να το επιδιώξει σπέρνει γύρω της την καταστροφή, μα πάνω απ όλα στον ίδιο της τον εαυτό.

Γιατί η πρωταγωνίστρια του Καραγάτση  έχει συνείδηση κι αυτό στάθηκε γι αυτήν  μοιραίο. Μια τραγική, απίστευτη ιστορία που αν και σε βασανίζει  εσωτερικά δεν θέλεις να την αφήσεις. 

- Κάθε Τρίτη με τον Μόρι (Mitch Albom, Διόπτρα)
Ο Μόρι είναι ο καθηγητής του συγγραφέα που πεθαίνει. Λιώνει κυριολεκτικά στο κρεβάτι μα έχει τη δύναμη να δίνει μαθήματα ζωής όχι μόνο στον παλιό του μαθητή μα και σε όλους αυτούς που τον επισκέπτονται. Ένα βιβλίο για τις  πραγματικές αξίες της ζωής μας, ειπωμένες με απλό αληθινό τρόπο που αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη. Ένα βιβλίο που με μάγεψε.   Που με οδήγησε σε μονοπάτια αυτογνωσίας που τόσο είχα ανάγκη.

Εφόσον αγαπάμε ο ένας τον άλλο και θυμόμαστε την αγάπη που νιώσαμε, μπορούμε να πεθάνουμε χωρίς να φύγουμε πραγματικά. Όλη η αγάπη που δημιούργησες βρίσκεται πάντα εδώ. Εξακολουθείς να ζεις στις καρδιές όσων άγγιξες και έθρεψες με τα αισθήματά σου όσο βρισκόσουν εδώ.

https://www.youtube.com/watch?v=T6X5gt4_pZI

- Οι Πύλες της φωτιάς (Στίβεν Πρέσσφιλντ, Εκδόσεις Πατάκη)
Ένα βιβλίο που ανοίγει μπροστά σου τις πύλες μιας εποχής παλιάς μα γεμάτης μηνύματα που έχουμε τόσο απελπιστικά ανάγκη στο τώρα.

Οι πύλες της φωτιάς του Στίβεν Πρέσσφιλντ δεν εστιάζουν μόνο στη μάχη που έδωσαν οι τρακόσιοι του Λεωνίδα και οι Θεσπιείς  στα στενά των Θερμοπυλών μα αγγίζουν θέματα πανανθρώπινα, θέματα που ακόμη και σήμερα είναι στο επίκεντρο της ζωής μας.

Το αντίθετο του φόβου είναι η αγάπη.

Τι πιο ευγενικό από το να σκοτώσεις τον εαυτό σου; Όχι στην κυριολεξία. Όχι με μια λεπίδα στα σπλάχνα. Αλλά να εξοντώσεις το εγωιστικό εγώ μέσα σου, εκείνο το μέρος που κοιτάζει μόνο τη δική του επιβίωση, να σώσει το δικό του τομάρι. Αυτή ήταν η νίκη που εσείς οι Σπαρτιάτες είχατε πετύχει πάνω στον εαυτό σας.

Τι είναι ένας βασιλιάς; Ένα βασιλιάς δεν κάθεται στη σκηνή όταν οι άντρες του αιμορραγούν και πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης. Ένας βασιλιάς δε γευματίζει όταν οι άντρες του είναι πεινασμένοι, ούτε κοιμάται όταν φυλούν σκοπιά πάνω στο τείχος. Ένας βασιλιάς δεν επιβάλλει υπακοή και αφοσίωση με το φόβο, ούτε τα εξαγοράζει με χρυσό. Κερδίζει την αγάπη τους με τον ιδρώτα κορμιού του και τους πόνους που υπομένει για χάρη τους. Και το δυσκολότερο απ όλα, ένας βασιλιάς σηκώνεται πρώτος και πέφτει τελευταίος. Ένας βασιλιάς δεν ζητά από αυτούς που διοικεί να τον υπηρετούν, τους υπηρετεί εκείνος. Αν αυτά τα λόγια τα διάβαζαν και τα εφάρμοζαν οι βασιλιάδες-αρχηγοί της σύγχρονης εποχής τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, πολύ διαφορετικά.

Ένα εκπληκτικό ιστορικό μυθιστόρημα που δικαίως αποτελεί μέρος της βασικής διδακτικής ύλης της Στρατιωτικής Ακαδημίας, της Ναυτικής Ακαδημίας και της Βασικής Σχολής Πεζοναυτών των ΗΠΑ.

Ένα εκπληκτικό βιβλίο που φέρνει στο προσκήνιο αξίες όπως η ταπεινοφροσύνη, η αδελφοσύνη, η δικαιοσύνη, η αγάπη, η ανδρεία, το θάρρος, η αυταπάρνηση.

-Πώς η λογοτεχνία σου αλλάζει τη ζωή. (Δημήτρης Στεφανάκης, Εκδόσεις Ψυχογιός)

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ο συγγραφέας απαντάει πολλά ερωτήματα που σίγουρα ενδιαφέρουν επίδοξους συγγραφείς μα πρωτίστως επίδοξους αναγνώστες.

Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη τη λογοτεχνία; Τι μας προσφέρει ένα βιβλίο;
Γιατί πρέπει να διαβάζουμε τους κλασσικούς συγγραφείς; Ποια πρέπει να είναι τα κριτήρια μας ως αναγνώστες;

Τελικά γιατί όλοι εμείς διαβάζουμε βιβλία; Μα γιατί στη ζωή τα πράγματα δεν είναι συνήθως όπως φαίνονται και η λογοτεχνία θα βρίσκεται πάντα εδώ για να μας το θυμίζει.

Ναι, ο άνθρωπος έχει ανάγκη τη λογοτεχνία γιατί Αυτός ο κόσμος ο αφυδατωμένος από ιδέες, ο στερημένος από κάθε είδους έμπνευση, με τις εύθραυστες δημοκρατίες των οικονομικών κολοσσών και των χρηματιστηρίων, με τις κοινωνίες των καταναλωτών και των συναισθηματικά αναλφάβητων χρειάζεται όσο τίποτε άλλο την αύρα της λογοτεχνικής δημιουργίας. Στον ίδιο βαθμό ίσως που έχει ανάγκη τα δάση, τις καθαρές θάλασσες και το φυσικό περιβάλλον.

- Ο Μοναχός που πούλησε τη FERRARI του. (Βιβλίο αυτοβελτίωσης, Robin Sharma, Εκδόσεις Διόπτρα)
Αυτό δεν είναι απλά ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης. Είναι ίσως η ευκαιρία που γυρεύει κάποιος για να δει τη ζωή του με μια άλλη ματιά.

- Τζέιν Έυρ (Σάρλοτ Μπροντέ, Εκδόσεις Πατάκη)
Η Σάρλοτ Μπροντέ παρουσιάζει αυτή τη γεμάτη πάθος και ένταση ιστορία μ' έναν τρόπο εξαιρετικά άμεσο και βιωματικό, αναπαριστώντας ολοζώντανο εμπρός μας έναν θαυμαστό κόσμο αισθήσεων και συγκινήσεων, πετυχαίνει να υπερβεί τα όρια του απλού μελοδράματος και πλάθει ένα από τα συναρπαστικότερα, δημοφιλέστερα και αρτιότερα μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ. ( Βικιπαίδεια )

Μέσα από τον προσωπικό μεγεθυντικό φακό της συγγραφέως βλέπουμε ένα ορφανό κορίτσι να μεγαλώνει, να υποφέρει, μα ποτέ, ποτέ να μην θυσιάζει τις ηθικές της αρχές ούτε και για τον έρωτα. Και για αυτό  μόνο το λόγο αξίζει κάποιος να το διαβάσει.

Ακόμη κι αν όλοι σε μισούν και πιστεύουν ότι είσαι κακιά, αν τα έχεις καλά με τη συνείδησή σου και δε σε θεωρεί ένοχη δε θα είσαι δίχως φίλους. ( Απόσπασμα από το βιβλίο )

- H Τελευταία Διάλεξη (Ράντυ Πάους, Εκδόσεις Πατάκη)
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα χαρτιά που μας μοιράζουν, μόνο το πώς θα παίξουμε την παρτίδα."
Η τελευταία διάλεξη, ήταν η τελευταία ομιλία που έδωσε ο Ράντυ Πάους, ένας καθηγητής που πέθαινε από καρκίνο στο πάγκρεας. Η ομιλία του καταγράφηκε στο διαδίκτυο μα και σε βιβλίο.
Ένα βιβλίο που φωτίζει τι είναι το σημαντικό στη ζωή μας. 

  https://www.youtube.com/watch?v=LM3Ci45Iv-8

- Οι πέντε άνθρωποι που συναντάς στον παράδεισο (Mitch Albom, Εκδόσεις Διόπτρα)
Το μικρό αυτό βιβλίο φωτίζει σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης οντότητας και δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα που απασχολούσαν μα και θα απασχολούν για πάντα τον άνθρωπο. Το σημαντικότερο όμως μήνυμα του βιβλίου για μένα είναι συμπυκνωμένο στις τελευταίες του προτάσεις: Κάθε άνθρωπος επηρεάζει τον άλλον και ο άλλος επηρεάζει τον επόμενο, και ο κόσμος είναι γεμάτος ιστορίες, αλλά όλες οι ιστορίες είναι μία ιστορία.

- Το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο. (Μυθιστόρημα, Nina George, Εκδόσεις Κλειδάριθμος)
 Ύμνος στο βιβλίο, βιβλίο σταθμός. Οι λάτρεις του βιβλίου πρέπει να το διαβάσουν.

- Ιστορίες να σκεφτείς. (Χορχέ Μπουκάϊ, Εκδόσεις opera)
 Γι αυτούς που διψούν για διδάγματα. Ένα βιβλίο διαμάντι για τις αξίες που πρέπει να διέπουν τη ζωή μας.

- Η εξέγερση των φιλοσόφων, (Ελευθερία Κουμπαρή - Γιώρκα, Εκδόσεις εν τύποις)
 Όσοι πιστεύετε στη διαχρονική αξία των λέξεων. Απαραίτητο εργαλείο για όσους γράφουν.

- Στον κήπο του Επίκουρου (Irvin DYalom, Εκδόσεις Άγρα)
 Ο θάνατος είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και σ αυτό το βιβλίο ο Yalom 
μας βοηθά να τον προσεγγίσουμε
 με σεβασμό και αποδοχή.

- Γράμματα σ έναν νέο ποιητή (Rainer Maria Rilke, Εκδόσεις Ίκαρος)
 Ένα μικρό βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους όσους θέλουν να ασχοληθούν με το γράψιμο.

- Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει (Su-Mi H Wang, Εκδόσεις Διόπτρα)
 Ένα διήγημα που με εξέπληξε ευχάριστα. Βουτηγμένο στην αλληγορία αγγίζει θέματα που αφορούν όλους μας.

- Τα ποιήματα (Κ.Π. Καβάφη, Εκδόσεις Ίκαρος)
 Καβάφης! Θησαυρός!

- H μάνα (Κώστα Κυριαζή, Εκδόσεις Εστία)
 Στις σελίδες αυτού του μικρού βιβλίου μπορεί κάποιος να καταλάβει το πραγματικό νόημα που κρύβει αυτή τη λέξη.
 Μάνα = αξιοπρέπεια, αυτοθυσία, αγώνας.

- Πριν έρθεις εσύ (Τζότζο Μόϊς, Εκδόσεις Ψυχογιός)
 Μια ερωτική ιστορία βουτηγμένη στο συναίσθημα που βγάζει στην επιφάνεια θέματα βαθιά κοινωνικά. Υπέροχή και η
 ταινία.

- Μετά από σένα (Τζότζο Μόϊς, Εκδόσεις Ψυχογιός)
 Η συνέχεια του προηγούμενου βιβλίου. Σε συνεπαίρνει ξανά και ευτυχώς αυτή τη φορά έχει ευτυχισμένο τέλος.

- Πολύ μακριά πολύ κοντά. (Τζότζο Μόϊς, Εκδόσεις Ψυχογιός)
 Λατρεύω Τζότζο Μόϊς.
 Οι ήρωες της είναι βγαλμένοι από την πραγματικότητα μα καταφέρνει να σε κάνει να πιστέψεις στα όνειρα.

- Η χειρουργός της Πάλμα (Lea Velez, Εκδόσεις Κλειδάριθμος)
 Ένα βιβλίο έκπληξη. Από τη μια μεριά ο τρόπος αφήγησης μπερδεύει τον αναγνώστη αφού έχει πολλά πισωγυρίσματα αλλά από την άλλη τονίζει την δεξιοτεχνία της συγγραφέως. Σε μια εποχή που η γυναίκα προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία η συγγραφέας καταφέρνει να παντρέψει το μυστήριο με την αγάπη πετυχαίνοντας να μας ταξιδέψει σε θάλασσες εξαίσιας γραφής.