Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου  ΑΡΧΙΚΗ | ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ | ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ | ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 

 
 

 
 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | ΘΕΑΤΡΟ | ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ | ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ | ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΝΕΡΙ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΑΦΗ

 
     
 
  Λέσχη Βιβλίου Αραδίππου - Πρώτη Χρονιά  
 
 

5 Ιουνίου 2018
Η τελευταία συνάντηση της λέσχης βιβλίου

Ο τελευταίος σταθμός του λογοτεχνικού μας φαρμακείου, ήταν το βιβλίο του Δημήτρη Στεφανάκη, Πώς η λογοτεχνία σου αλλάζει τη ζωή. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ο συγγραφέας απαντάει πολλά ερωτήματα που σίγουρα ενδιαφέρουν επίδοξους συγγραφείς μα πρωτίστως επίδοξους αναγνώστες.

Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη τη λογοτεχνία; Τι μας προσφέρει ένα βιβλίο; Γιατί πρέπει να διαβάζουμε τους κλασσικούς συγγραφείς; Ποια πρέπει να είναι τα κριτήρια μας ως αναγνώστες;

Τελικά γιατί όλοι εμείς διαβάζουμε βιβλία; Μα γιατί στη ζωή τα πράγματα δεν είναι συνήθως όπως φαίνονται και η λογοτεχνία θα βρίσκεται πάντα εδώ για να μας το θυμίζει.

Κλείσαμε τις συναντήσεις μας με την ευχή το βιβλίο να μην λείψει ποτέ από τη ζωή μας αφού με αυτό καταφέρνουμε να ξεφύγουμε από την πραγματικότητα και να δώσουμε χρώμα στον κόσμο που μας περιβάλλει, έναν κόσμο που συχνά φαντάζει τόσο μουντός και μαύρος.

Ναι, ο άνθρωπος έχει ανάγκη τη λογοτεχνία γιατί Αυτός ο κόσμος ο αφυδατωμένος από ιδέες, ο στερημένος από κάθε είδους έμπνευση, με τις εύθραυστες δημοκρατίες των οικονομικών κολοσσών και των χρηματιστηρίων, με τις κοινωνίες των καταναλωτών και των συναισθηματικά αναλφάβητων χρειάζεται όσο τίποτε άλλο την αύρα της λογοτεχνικής δημιουργίας. Στον ίδιο βαθμό ίσως που έχει ανάγκη τα δάση, τις καθαρές θάλασσες και το φυσικό περιβάλλον.

Καλές αναγνώσεις! Καλό καλοκαίρι!

 
 

Λέσχη βιβλίου, 23 του Μάη 2018
Η 6η συνάντηση. Βιβλίο Οι Πύλες της φωτιάς
(Στίβεν Πρέσσφιλντ, Εκδόσεις Πατάκη)

Ένα βιβλίο σταθμός

 

Ένα βιβλίο που ανοίγει μπροστά σου τις πύλες μιας εποχής παλιάς μα γεμάτης μηνύματα που έχουμε τόσο απελπιστικά ανάγκη στο τώρα.

Οι πύλες της φωτιάς του Στίβεν Πρέσσφιλντ δεν εστιάζουν μόνο στη μάχη που έδωσαν οι τρακόσιοι του Λεωνίδα και οι Θεσπιείς  στα στενά των Θερμοπυλών μα αγγίζουν θέματα πανανθρώπινα, θέματα που ακόμη και σήμερα είναι στο επίκεντρο της ζωής μας.

Το αντίθετο του φόβου είναι η αγάπη.

Τι πιο ευγενικό από το να σκοτώσεις τον εαυτό σου; Όχι στην κυριολεξία. Όχι με μια λεπίδα στα σπλάχνα. Αλλά να εξοντώσεις το εγωιστικό εγώ μέσα σου, εκείνο το μέρος που κοιτάζει μόνο τη δική του επιβίωση, να σώσει το δικό του τομάρι. Αυτή ήταν η νίκη που εσείς οι Σπαρτιάτες είχατε πετύχει πάνω στον εαυτό σας.

Τι είναι ένας βασιλιάς; Ένα βασιλιάς δεν κάθεται στη σκηνή όταν οι άντρες του αιμορραγούν και πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης. Ένας βασιλιάς δε γευματίζει όταν οι άντρες του είναι πεινασμένοι, ούτε κοιμάται όταν φυλούν σκοπιά πάνω στο τείχος. Ένας βασιλιάς δεν επιβάλλει υπακοή και αφοσίωση με το φόβο, ούτε τα εξαγοράζει με χρυσό. Κερδίζει την αγάπη τους με τον ιδρώτα κορμιού του και τους πόνους που υπομένει για χάρη τους. Και το δυσκολότερο απ όλα, ένας βασιλιάς σηκώνεται πρώτος και πέφτει τελευταίος. Ένας βασιλιάς δεν ζητά από αυτούς που διοικεί να τον υπηρετούν, τους υπηρετεί εκείνος. Αν αυτά τα λόγια τα διάβαζαν και τα εφάρμοζαν οι βασιλιάδες-αρχηγοί της σύγχρονης εποχής τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, πολύ διαφορετικά.

Ένα εκπληκτικό ιστορικό μυθιστόρημα που δικαίως αποτελεί μέρος της βασικής διδακτικής ύλης της Στρατιωτικής Ακαδημίας, της Ναυτικής Ακαδημίας και της Βασικής Σχολής Πεζοναυτών των ΗΠΑ.

Ένα εκπληκτικό βιβλίο που φέρνει στο προσκήνιο αξίες όπως η ταπεινοφροσύνη, η αδελφοσύνη, η δικαιοσύνη, η αγάπη, η ανδρεία, το θάρρος, η αυταπάρνηση.

 
 

Λέσχη βιβλίου, 18 του Απρίλη 2018
Η 5η συνάντηση. Βιβλίο Ένα παιδί μετράει τ άστρα (Μενέλαος Λουντέμης, Εκδόσεις Πατάκη)

Ένα βιβλίο που μας έκανε να προβληματιστούμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε, να μετρήσουμε τ άστρα και να ονειρευτούμε

Ν ονειρευτούμε όπως τον Μέλιο, τον ήρωα του Λουντέμη που παρά τις κακουχίες συνεχίζει, προχωράει κρατώντας το κεφάλι ψηλά με τιμιότητα και με αξιοπρέπεια, μετράει τα άστρα . Τον Μέλιο που κατάφερε να μετρήσει τ αστέρια Να τα μετρήσει όλα σιγά σιγά ένα ένα Όλα Και τα βρήκε σωστά.

Αγαπούσε τα γράμματα ο Μέλιος. Τα αγαπούσε ακόμη και αν του τα στέρησαν γι αυτό έδωσε μια υπόσχεση. Δεν θα τ αφήσω τα γράμματα. Άφησα τους δασκάλους Αλλά τα γράμματα, όχι, δε θα τ αφήσω. Θα τα ξετρυπώσω μόνος μου απ τα βιβλία απ΄ τα στόματα απ τις καρδιές και θα τα κάνω πάλι γράμματα Θα τα ξαναδώσω πίσω στους ανθρώπους πάλι γράμματα!

Γράφει ο Λουντέμης Άμα πεινάς, το ξέρεις. Φωνάζουνε τα σπλάχνα σου. Άμα κρυώνεις, το ίδιο. Άμα αγαπάς, πώς να το καταλάβεις; Γιατί τι είναι η αγάπη; Κάποιος πήγε να πει κάτι και δεν είπε τίποτα. Είπε πως είναι κάτι σα φωτιά. Μα είναι; Άλλος είπε πάλι πως είναι δροσούλα, άλλος σα δοξαριά. Τι είναι, τέλος πάντων; .. Κι αν, πάλι, αγάπη είναι κάτι που το λένε αγάπη, είναι αυτό η αγάπη;  https://www.youtube.com/watch?v=1CHVzsusk5o

 
 
Λέσχη βιβλίου, 7 του Μάρτη 2018
Η 4η συνάντηση. Βιβλίο Γράμμα από τον ουρανό
(διηγήματα από τον Κώστα Κατσώνη, Εκδόσεις Πάργα)
 

 
Ένα βιβλίο, δέκα διηγήματα που στροβιλίζονται γύρω από την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να

φτάσει στην αυτογνωσία και να διατηρήσει μέσα του θύμισες μιας πατρίδας πληγωμένης, θύμισες πικρές που όμως καθόρισαν τις ζωές μας και διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μας.

Σχετικό απόσπασμα: Γιατί δεν πρέπει να το λησμονάτε: των αδικοχαμένων οι ψυχές δε βρίσκουν ανάπαψη, ως την ώρα της δικαίωσης ή τουλάχιστον, ως την ώρα της δικαίωσης ή τουλάχιστον, ως την ώρα που μπορεί να γίνεται ανεκτή μια κάποια δικαιολόγηση του θανάτου τους απ τις ίδιες τις ψυχές.

Κύριε Κατσώνη σε ευχαριστούμε που άνοιξες τα φύλλα της ζωής σου και τ απόθεσες με ταπεινότητα μπροστά μας.

 
 
Λέσχη βιβλίου, Φλεβάρης 2018
Η τρίτη συνάντηση. Βιβλίο:
Τζέιν Έυρ (Σάρλοτ Μπροντέ, Εκδόσεις Πατάκη)
 

 
Το ταξίδι στον κόσμο του βιβλίου συνεχίζεται. Το σημερινό αγκυροβόλι μας, η Τζέιν Έυρ. Η Σάρλοτ Μπροντέ μας πήρε από το χέρι και μας σεργιάνισε στα μονοπάτια μιας αυτοβιογραφικής ιστορίας που ξεχειλίζει από ρομαντισμό. Ακολουθήσαμε λοιπόν την Τζέιν Έυρ, την ηρωίδα της, και μαγευτήκαμε από την αξιοπρέπεια και την πίστη της στις ηθικέ αρχές που η ίδια τάχθηκε να υπηρετεί, γιατί όπως είπε και η ίδια Ακόμη κι αν όλοι σε μισούν και πιστεύουν ότι είσαι κακιά, αν τα έχεις καλά με τη συνείδησή σου και δε σε θεωρεί ένοχη δε θα είσαι δίχως φίλους. Ένα βιβλίο του παρελθόντος που αντέχει στο σήμερα. Ένα βιβλίο που όχι τυχαία, χαρακτηρίστηκε κλασικό αφού σύμφωνα με τον Ίταλο Καλβίνο στο βιβλίο του, Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς, Είναι κλασικό ό, τι εμμένει να υπάρχει ως μακρινός θόρυβος, ακόμα και όπου κυριαρχεί η πιο παράταιρη επικαιρότητα.
 
 
Λέσχη βιβλίου, Δεκέμβρης 2017 / Η δεύτερη συνάντηση.
     Βιβλίο: Ιστορίες να σκεφτείς, Χορχέ Μπουκάι, Εκδόσεις Ο
pera.

 

 
Με τις ιστορίες κοιμούνται τα παιδιά και ξυπνάνε οι μεγάλοι, είπε ο Μπουκάι κι εμείς διαβάσαμε τις ιστορίες του, τις αναλύσαμε, τις μυρίσαμε, τις γευτήκαμε, τις αφήσαμε να μπουν μέσα μας κι αυτές μας άγγιξαν, μας ξύπνησαν και μας οδήγησαν σε μονοπάτια άλλα μονοπάτια δημιουργικά που στο τέλος της βραδιάς μας άφησαν μια γεύση γλυκιά σαν σοκολάτα. Μπορεί για μερικούς ο Μπουκάι να είναι υπερεκτιμημένος, να είναι ίσως και κουραστικός μα όλοι συμφωνούν ότι οι ιστορίες του ανοίγουν πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που δε βάδισες ακόμα.
 
 
Λέσχη βιβλίου, Οκτώβρης 2017 - Το ταξίδι ξεκίνησε.

 

 

Λένε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός κι εμείς κάναμε μια καλή αρχή. Στη βιβλιοθήκη της Αραδίππου, κάτω από τα άγρυπνα μάτια των βιβλίων, μπήκαμε στο καράβι και ταξιδέψαμε μέσα από τις σελίδες του Μικρού Παριζιάνικου Βιβλιοπωλείου. Η Nina George κατάφερε μέσα από τις μανούβρες της γραφής της να μας ξεναγήσει στους δρόμους του συναισθήματος, της γνώσης, της φιλοσοφίας, της ζωής.

Σύμφωνα με τους συνταξιδιώτες μου αν μπορούσαμε να κλείσουμε σε μια λέξη το βιβλίο της Nina George αυτή θα ήταν το συναίσθημα, η αναζήτηση, οι  κραδασμοί, η γευστική πανδαισία. Φύγαμε απ εκεί με μια μικρή γεύση αισιοδοξίας και με τα λόγια της Nina George να μας συντροφεύουν:

Τα βιβλία μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα, αλλά δεν  μπορούν να κάνουν τα πάντα. Πρέπει να ζούμε τα σημαντικά της ζωής κι όχι να τα διαβάζουμε. Πρέπει να ζήσουμε το βιβλίο μας.

Εύχομαι αυτή η μικρή παρέα, το λογοτεχνικό φαρμακείο, όπως θέλησε μια από τα μέλη της να τη χαρακτηρίσει να έχει στην πορεία και άλλα πολλά παρόμοια ταξίδια.