Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου  ΑΡΧΙΚΗ | ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ | ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ | ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 

 
 

 
 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | ΘΕΑΤΡΟ | ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ | ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ | ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΝΕΡΙ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΑΦΗ

 
     
 
 

Συνέντευξη στην εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ στις 25/5/2020 από τον δημοσιογράφο Αντρέα Κούνιο.

 
   
  Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη
   
   
  Ένα σύντομο αφιέρωμα από την Στρατούλα Τραμουντάνη στον Ιστότοπο: apopsi-larnaka
 

Aναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου, σύζυγος και μητέρα δύο παιδιών, κατοικεί στην Αραδίππου. Είναι δασκάλα, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κρήτης. Το 2009 ήρθε στο φως το πρώτο της βιβλίο, το παιδικό μυθιστόρημα Η ομάδα των 5 εναντίον Μαύρου Σίφουνα (https://apopsilarnaka.blogspot.com.cy/2018/04/a.html)

   
Εφημερίδα του Δήμου Αραδίππου
   
Συνέντευξη στο Scalatimes με τη δημοσιογράφο Γιώτα Δημητρίου
   
 

Συνέντευξη στη δημοσιογράφο, Γιώτα Δημητρίου - Σεπτέμβριος 2017

     
   

Δεν χρειάζονται ιδιαίτεροι λόγοι για μια συνέντευξη ή μια κουβέντα με ταλαντούχους ανθρώπους. Όταν μάλιστα αυτοί οι άνθρωποι είναι αξιόλογοι, βραβευμένοι συγγραφείς και εκπαιδευτικοί, τότε το ενδιαφέρον της κουβέντας είναι εξασφαλισμένο.

Ωστόσο εμείς βρήκαμε αφορμή τη δημιουργία της νέας της ιστοσελίδας και ζητήσαμε από την εκπαιδευτικό και βραβευμένη συγγραφέα, Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου, να κουβεντιάσει μαζί μας.

     
     
   Συνέντευξη σε μαθητές της Δ τάξης  Λιβαδιών, Φλεβάρης 2018
   

Γιατί ήθελες να γίνεις συγγραφέας; Πόσες ώρες περίπου χρειάζεσαι για να γράψεις ένα βιβλίο; Από πού εμπνέεσαι τα θέματα για τις ιστορίες σου;

Αυτές ήταν μερικές από τις ερωτήσεις που μου υπέβαλαν οι μαθητές της Δ τάξης του δημοτικού σχολείου Λιβαδιών στα πλαίσια ενός άρθρου που ετοίμαζαν για έναν συγγραφέα. Με μεγάλη μου χαρά απάντησα σε όλες και προσπάθησα να τους εξηγήσω τι είναι αυτό που κάνει ένας συγγραφέας. Αφού τους διάβασα αποσπάσματα από το παραμύθι του Αντώνη Παπαθεοδούλου Ο ραφτάκος των λέξεων, κατέληξα ότι ο συγγραφέας κεντά με τις λέξεις. Παίρνει τις λέξεις και υφαίνει την ιστορία του δημιουργώντας κόσμους διαφορετικούς, κόσμους ονειρεμένους, κόσμους που πλάθει η φαντασία μα και η εμπειρία του. Στη συνέχεια τα ίδια τα παιδιά έγιναν συγγραφείς. Με δυο τυχαίες λέξεις (κόκκινο, βίδα), τα παιδιά κέντησαν τις δικές τους ιστορίες και όλες τους ήταν απλά μαγευτικές.

Να μια που ξεχώρισα

Πριν από πολλά χρόνια μία βίδα ήταν πάνω στο τραπέζι και κοίταζε το ουράνιο τόξο. Της τράβηξε την προσοχή το πρώτο χρώμα, το κόκκινο. Προσπαθούσε να το φτάσει αλλά δεν το έφτανε. Πηδούσε, του φώναζε να κατέβει αλλά τίποτα. Ένα βράδυ ξύπνησε και έπιασε το τραμπολίνο. Σε μερικές προσπάθειες το έφτασε! Έπαιζαν, γελούσαν Σε κάποια στιγμή το ουράνιο τόξο εξαφανίστηκε και τότε κατάλαβε ότι έβλεπε όνειρο. Η μικρή μας βίδα δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει εκεί αλλά το πάλευε κάθε φορά που το ουράνιο τόξο ξεπρόβαλε στον ουρανό.

Αλεξάνδρα Αντωνίου Δ4