Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου  ΑΡΧΙΚΗ | ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ | ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ | ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 

 
 

 
 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | ΘΕΑΤΡΟ | ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ | ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ | ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΝΕΡΙ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΑΦΗ

 
     
 
 

Το ημερολόγιο ενός γονιού

Είχα ακούσει κάποτε ότι το να είσαι γονιός είναι το πιο δύσκολο επάγγελμα ή όπως το έθεσε καλύτερα ένας αρχαίος ποιητής Μετά το Θεό είναι μόνο οι γονείς.

Γονείς ταλαιπωρημένοι μα και περήφανοι, βασανισμένοι μα και χαρούμενοι, απελπισμένοι μα ως τα μπούνια κολλημένοι στον αγώνα για το μεγάλωμα των τέκνων σας συσπειρωθείτε. Ελάτε να μοιραστούμε εδώ, στις σελίδες αυτού του διαδικτυακού ημερολογίου, μερικές από τις στιγμές που σίγουρα όλοι βιώσαμε ως γονείς, γιατί το να είναι κανείς γονιός δεν πρέπει να είναι καθόλου μα καθόλου μοναχική διαδικασία.

Η απόδραση!

Πότε; Όταν μας προσκάλεσε ένα φιλικό μας ζευγάρι να πάμε το Σαββατοκύριακο στην Πάφο, χωρίς παιδιά.

Πυρετός ετοιμασιών. Το σπίτι σε αναβρασμό. Βαλίτσες, βαλιτσάκια, ρούχα ριγμένα άταχτα πάνω στο κρεβάτι, παπούτσια βγαλμένα από τα κουτιά τους, ερμάρια και συρτάρια ανοιχτά και εμείς σε ένας συνεχές πηγαινέλα με μια σκέψη να μας τριβελίζει το μυαλό: Μήπως ξεχάσαμε κάτι; Κι όλα αυτά για δύο μέρες διακοπές. Αξίζει τον κόπο όλος αυτός ο σκοτωμός; θα αναρωτιέσαι δίκαια. Φυσικά και αξίζει, αν αναλογιστείς ότι αυτές οι δύο μέρες θα είναι διακοπές ... χωρίς παιδιά. Δύο μέρες μόνο για μας. Δύο μέρες ελευθερίας.

Το μόνο συννεφάκι που μαυρίζει την ψυχή μας, τη δική μου κυρίως, είναι η μικρή που μου έχει κηρύξει ψυχολογικό πόλεμο. Με καρφώνει με εκείνο το προσποιητό μελαγχολικό βλέμμα, που ξέρει πόσο με αναστατώνει. Αν την έβλεπες θα καταλάβαινες το μαρτύριό μου. Σουφρώνει τα χείλη της, μισοκλείνει τα μάτια και πιέζει τα χέρια τόσο δυνατά μέχρι που να ... και ο σκοπός της επιτεύχθει. Ένα δάκρυ κυλάει από τα συννεφιασμένα της μάτια. Όμως η παράσταση δεν τελειώνει εδώ, διαθέτει και ήχο. Με σπαραχτική φωνή αναφωνεί σαν ηρωίδα ελληνικής τραγωδίας: Μ αγαπάς; Θέλω να με πάρεις μαζί σου. Κι εγώ να λιώνω, έτοιμη να παραδοθώ μα ο σύζυγος σταθερός και ακλόνητος σαν βράχος με κατακεραυνώνει με τα μάτια του και μου λέει, σαν άλλος Μεταξάς: ΟΧΙ.

Μετά από δύο ώρες έντασης αρχίζει η διανομή. Πρώτα αφήνουμε το νούμερο ένα. Με το που φτάνουμε στο σπίτι του παππού τρέχει σαν σίφουνας χωρίς να γυρίσει ούτε ένα βλέφαρο προς το μέρος μας. Τόσος ενθουσιασμός! Σε φυλακή τον είχαμε; ρωτώ τον άντρα μου προσπαθώντας να κρύψω το παράπονό μου. Επόμενος σταθμός το σπίτι της μητέρας μου για το νούμερο δύο. Ο αποχωρισμός εδώ δακρύβρεχτος. Θυμίζει ελληνική ταινία με τη Μάρθα Βούρτση. Με αγκαλιάζει σφίγγοντας τα λεπτά της χεράκια γύρω από το λαιμό μου ενώ εγώ σκύβω και της ψιθυρίζω λόγια αγάπης. Περνάει ένα λεπτό, ακόμη ένα αλλά τα χεράκια της δεν λένε να μ αφήσουν, αντίθετα σφίγγονται γύρω μου σαν μέγγενη. Τότε πέφτουν τα μεγάλα μέσα. Η μητέρα μου την παίρνει στη δική της αγκαλιά και μου ψιθυρίζει: Μην ανησυχείς θα είναι μια χαρά. Κι εγώ γυρίζω την πλάτη και τρέχω προς το αυτοκίνητο πριν το μετανιώσω, τα βροντήξω όλα και επιστρέψω στο σπίτι μου.

Επιτέλους μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Φτου ξελευθερία!.  Η φωνή του Μάριου Φραγγούλη σβήνει διά μαγείας κάθε ίχνος τύψης από το μυαλό μου. Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι. Απλά δεν σκέφτομαι. Στα μέσα της διαδρομής γυρίζω το κεφάλι και βλέπω τον άνθρωπο που είναι δίπλα μου. Κάπου σε ξέρω, του λέω και αγγίζω το χέρι του. Ναι αγαπητό μου ημερολόγιο, αυτές τις δύο μέρες ξαναγνώρισα τον άντρα μου. Μην πάει ο νους σου σε κάτι υπερβολικό. Όχι, κάναμε απλά, συνηθισμένα πράγματα μόνο που όλα αυτά αφορούσαν εμάς και κανέναν άλλο.

Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή, διακήρυσσε ο Καφετζόπουλος σ εκείνη την αξέχαστη σειρά της τηλεόρασης. Και αυτή η ψυχή για να μείνει ζωντανή χρειάζεται τονωτικές ενέσεις. Εμείς μ αυτή την απόδραση πήραμε τη δόση μας. Δυστυχώς δεν τις πουλάνε στα φαρμακεία, γι αυτό είναι δυσεύρετες και τόσο πολύτιμες και από μερικούς υποτιμημένες.

Tι πρέπει να θυμάμαι:
Εκτός από γονιός είμαι και σύζυγος. Οι αγαπημένοι γονείς  μεγαλώνουν ευτυχισμένα παιδιά.  

Το παράδοξο

Πότε; Όταν τη νύχτα δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου.

Σήμερα ξύπνησα βαρύθυμη. Μια ανεξήγητη μελαγχολία με βάραινε ρίχνοντας τη διάθεσή μου υπό το μηδέν. Και συνήθως όταν βρίσκομαι σ αυτή την ψυχολογική κατάσταση το σύμπαν συνηγορεί στο να με οδηγήσει μια ώρα γρηγορότερα στο τέλμα.

Μαμάαααα, η φωνή σαν να ρχόταν από το υπερπέραν. Μα όχι, στάσου αυτή η φωνή μου είναι γνωστή. Ποιος;, φωνάζω με τα μάτια ακόμη κλειστά. Πότε θα ξυπνήσεις; Η απορία  μου λύθηκε. Το νούμερο ένα σήμανε εγερτήριο. Ανοίγω τα μάτια και κοιτάζω το ρολόι. 6:00. Μου ρχεται να ουρλιάξω αλλά καταπίνω το θυμό μου και υπολογίζω ότι έχω στη διάθεσή μου το πολύ κανά μισάωρο ακόμη. Είναι νωρίς ακόμη, του απαντάω και γυρίζω το ταλαίπωρο κορμί μου απ την άλλη μεριά προσπαθώντας να ξεκλέψω ακόμη λίγα λεπτά ύπνου. Μάταια, το πουλάκι πέταξε. Το ξέρω αλλά και πάλι δεν μου κάνει καρδιά να σηκωθώ.

Μαμάα! Το νούμερο δύο δίνει κι αυτό δυναμικά το παρόν του. Τώρα μάλιστα! Το γλυκό έδεσε. Πετάω με αγανάκτηση τα σκεπάσματα λες κι αυτά ευθύνονται για το πρόωρο ξύπνημά μου και σηκώνομαι έχοντας πια συμβιβαστεί με ακόμη ένα παράδοξο του κόσμου τούτου, πασίγνωστο σε όλους τους γονείς ανά το παγκόσμιο. Ότι απ όλες τις μέρες της εβδομάδας τα παιδιά διαλέγουν μόνο τα Σαββατοκύριακα για να ξυπνήσουν από τις έξι ενώ όλες τις υπόλοιπες, σχολικές μέρες, πέφτουν σε ένα περίεργο λήθαργο.

Αμ το άλλο παράδοξο πού το βάζεις; Όταν επιτέλους αποφασίζω να ξυπνήσω και αφού ρίχνω μπόλικο νερό στο πρόσωπό μου, για να συνέλθω, συνειδητοποιώ ότι τους έχει πάρει πάλι ο ύπνος. Το άδικο με πνίγει μα πού να βρω το δίκιο μου; Πουθενά!

Τι πρέπει να θυμάμαι:
Στον κόσμο των γονιών δεν υπάρχουν παράδοξα.

Όλα του γονιού δύσκολα

Πότε; Μετά από μια εξαντλητική μέρα που τα παιδιά μου με οδήγησαν στην τρέλα.

Σκέφτεσαι να γίνεις γονιός και είσαι γυναίκα; Την έβαψες! Πρέπει να ακολουθήσεις ένα πρόγραμμα σωματικής και ψυχολογικής εξυγίανσης. Τέρμα οι καταχρήσεις! Πες αντίο στα φάρμακα. Κι αν έχεις την ατυχία να αρρωστήσεις, τότε η μόνη σου λύση είναι τα βότανα.

Και όταν επιτέλους η περιβόητη σύλληψη  γίνεται πραγματικότητα τότε αρχίζεις και διαβάζεις ένα σωρό βιβλία των οποίων ο στόχος είναι να σε φλομώσουν στις συμβουλές και να αυξήσουν το άγχος σου. Για παράδειγμα:

Το παιδί ακούει ακόμη κι όταν βρίσκεται στην κοιλιά της μαμάς του. Σε πιάνει τότε μια ακατάπαυστη λογοδιάρροια πιστεύοντας ότι έτσι το παιδί σου θα γίνει πιο έξυπνο και σοφό.

Οι έρευνες έδειξαν ότι η μουσική ηρεμεί και γαληνεύει το παιδί. Τρέχεις κι εσύ να αγοράσεις όχι κάποια τυχαία μουσική αλλά κλασική. Γίνεται το παιδί να μεγαλώνει μέσα σου χωρίς να ακούσει Μότσαρτ ή Μπετόβεν; Απαράδεκτο.

Αυτά που σκέφτεται και νιώθει η μητέρα μεταφέρονται στο παιδί. Αν αυτή η άποψη ισχύει τότε το παιδί θα βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση από γεννησιμιού του, αφού είναι γνωστό ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα της γυναίκας εναλλάσσονται συνεχώς. 

Και επιτέλους το μωρό σου έρχεται στο φως. Αν θέλεις να συγκαταλέγεσαι στην κατηγορία των καλών και προοδευτικών γονιών τότε θα πρέπει να ενδιαφέρεσαι εξίσου και για το σώμα αλλά και για το πνεύμα του. Μ αυτό το σκεπτικό επιβάλλεται το φαγητό του να είναι σπιτικό. Το έτοιμο φαγητό πρέπει να περιοριστεί το πολύ δύο φορές την εβδομάδα. Και εκεί που περιμένεις το παιδί σου να μεγαλώσει και να γίνει πιο ανεξάρτητο, για να αποκτήσεις επιτέλους κι εσύ λίγη προσωπική ζωή, αναλώνεσαι σε μια προσπάθεια μεταμόρφωσης του σε ένα πολυτάλαντο ον. Χορός, ζωγραφική, κολύμπι, ποδόσφαιρο, τένις, ηλεκτρονικοί υπολογιστές ( το νέο φρούτο ), μια τουλάχιστον ξένη γλώσσα και η λίστα δεν έχει τέλος. Έτσι εκτός από την οικονομική σου αφαίμαξη αποκτάς μια δεύτερη εργασία, αυτή του ταξιτζή, χωρίς όμως να πληρώνεσαι.

Μ αυτά και μ άλλα τόσα να μου ανεβάζουν την πίεση, η μέρα φτάνει προς το τέλος της, τα παιδιά μου κοιμούνται κι εγώ αποφασίζω να εκμεταλλευτώ την απουσία των παιδιών μου για να κάνω καμιά δουλειά. Πριν όμως ξεκινήσω πηγαίνω στο δωμάτιο τους. Πλησιάζω τα κρεβάτια τους. Δύο αγγελούδια!  Ανίσχυρα, αθώα. Αυτά είναι τα παιδιά μου. Τα δικά μου παιδιά., μονολογώ και οι υποχρεώσεις εξαφανίζονται δια μαγείας, το άγχος εξουδετερώνεται και μένει μόνη ατόφια και πανίσχυρη η ανάγκη μου να τα προστατεύσω. Χαλάλι, ψιθυρίζω και τους φιλάω στο μέτωπο ευχαριστώντας το Θεό που τα έχω στη ζωή μου. 

Σοφά λόγια που πρέπει να θυμάμαι:
Σε κάθε εκατό χρόνια από τώρα δεν θα έχει καμιά σημασία τι αυτοκίνητο έχεις, σε τι σπίτι ζούσες, πόσα λεφτά είχες στην τράπεζα ή πώς ήταν τα ρούχα σου. Όμως ο κόσμος μπορεί να είναι λίγο καλύτερος, επειδή έπαιξες πρωτεύοντα ρόλο στη ζωή ενός παιδιού
    Margaret Power

Η σιωπή είναι χρυσός!

Μετά από συζήτηση που είχα με συναδέλφους

 Συγύρισε το δωμάτιό σου!
Πλύνε τα χέρια σου!
Πάμε για μπάνιο!
Μην τρώτε με τα χέρια!
Κάνε ησυχία!

Φτάνει πια. Κουράστηκα να μιλώ και τα λόγια μου να πέφτουν στο κενό. Πρέπει ν αλλάξω τακτική γιατί κινδυνεύω να χάσω τις φωνητικές μου χορδές. Άσε την ψυχολογική ματαίωση που βιώνω κάθε φορά που αντιλαμβάνομαι ότι τα παιδιά μου με γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια.

Τέρμα τα λόγια τα πολλά! Λίγα και καλά! Έφτασε η ώρα της σιωπής.

Πρώτη μέρα εφαρμογής: Στο αυτοκίνητο. Επιβαίνοντες: Τα παιδιά κι εγώ.

Τα πρώτα δέκα λεπτά ησυχία επικρατεί στα πίσω διαζώματα. Εκμεταλλεύομαι κι εγώ την ευκαιρία και βάζω το αγαπημένο μου cd. Σκέτη απόλαυση. Η χαρά μου όμως έμελλε να διαρκέσει για πολύ λίγο. Οι συγκρούσεις ξεκινούν με έντονη λογομαχία. Μπόρα είναι, σκέφτηκα, θα περάσει. Έλα όμως που η μπόρα εξελίχτηκε σε καταιγίδα και διέλυσε την εύθραυστη ηρεμία.

Τα παιδιά μου πολύ γρήγορα εγκαταλείπουν τα λόγια και προχωρούν σε έργα. Το πρώτο χαστούκι σκάει σαν βόμβα. Η αντεπίθεση που ακολουθεί είναι εξίσου δυναμική. Στο τρίτο χτύπημα είμαι έτοιμη να επέμβω. Την τελευταία όμως στιγμή θυμάμαι την απόφασή μου και αποφασίζω να τη θέσω σε εφαρμογή. Πρώτο βήμα: Αυξάνω την ένταση της μουσικής, για να καλύψω τις κραυγές αλλοφροσύνης. Δεύτερο βήμα: σφραγίζω το στόμα και δεν βγάζω άχνα.

Ένα λεπτό, δύο, τρία. Μπαίνει στη μάχη το βαρύ πυροβολικό. Το κλάμα. Το νούμερο δύο εκλιπαρεί για βοήθεια. Τίποτα εγώ. Βράχος! Τέσσερα λεπτά, πέντε, έξι, εφτά. Άκρα του τάφου σιωπή. Κοιτάζω από το καθρεφτάκι. Τα κεφάλια σκυφτά. Η κάθε πλευρά μετράει τις πληγές της. Δεν βιάζομαι να πανηγυρίσω. Συνεχίζω να οδηγώ και όταν επιτέλους φτάνω στον προορισμό μου ακούω, εις διπλούν παρακαλώ, το εξής συγκλονιστικό: Μαμά, συγγνώμη, εγώ φταίω. Ένα χαμόγελο ικανοποίησης απλώνεται στο πρόσωπό μου. Η νέα μου τακτική στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. 

Σοφά λόγια που πρέπει να θυμάμαι:
Ξέρει αρκετά όποιος δεν ξέρει τίποτε, αρκεί να ξέρει μόνο να σωπαίνει όταν χρειάζεται

 
 

 
 

Το ημερολόγιο ενός γονιού - Η συνέχεια

5. Η γλώσσα της καρδιάς

Όταν συνειδητοποίησα τη σημασία της φράσης που έλεγε ο παππούς μου: Αλλάξαν οι τζιαιροί. 

Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ δεν ήμουν ποτέ καλή στις ξένες γλώσσες. Αυτή που κατάφερα να μάθω , ύστερα από πολύωρα μαθήματα σε ένα δωματιάκι πίσω από το μοναδικό σαντουϊτσάδικο του χωριού μου, ήταν τα αγγλικά. Και να που τώρα, στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου , αναγκάζομαι εκ των πραγμάτων να μάθω ακόμη μια ξένη γλώσσα.

Όχι δεν είναι ιταλικά, αν και ευχαρίστως θα τα μάθαινα αφού λατρεύω κάθε τι ιταλικό. Όχι, ούτε ρωσικά, αν και είναι η τελευταία μόδα στο παζάρι της επικοινωνίας. Όχι, ούτε γερμανικά. Μου φέρνουν αλλεργία.

Πρόκειται για μια νέα γλώσσα με πολλές ιδιαιτερότητες αφού δεν διαθέτει αλφάβητο, ούτε γραμματική μα ούτε και συντακτικό.  Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους την λατρεύουν όλα τα παιδιά του κόσμου. Πρόκειται για μια γλώσσα χωρίς κανόνες. Η λατρεία των παιδιών, ο εφιάλτης των μεγάλων.

Πώς μπορεί κάποιος να μάθει μια γλώσσα χωρίς κανόνες; Είναι σαν να οδηγεί αυτοκίνητο χωρίς τιμόνι.

Έτσι στην αρχή αποφασίζω να μην της δώσω καθόλου σημασία. Της γυρίζω επιδεικτικά το κεφάλι και αρχίζω να σφυρίζω ανέμελα. Αδιαφορώ τελείως. Δεν με αφορά, σκέφτομαι. Μέγα λάθος γιατί η γλώσσα αυτή μέχρι να πεις κύμινο εξαπλώνεται παντού λες και είναι επιδημία πανούκλας και μολύνει την καθημερινότητα μου.

Πλένω τα πιάτα  και ακούω το γιο μου να λέει στον ξάδελφο του με πρωτόγνωρο πάθος: Θα πάρω icour σφαίρες για να σκοτώσω την Plantera. Πρόσεχε!, τον συμβουλεύει αυτός με ύφος έμπειρου δασκάλου.

Παίρνω το μαχαίρι και ετοιμάζομαι να κόψω τη ντομάτα όταν Όοοοοχιιιιιι!. Γυρνάω το κεφάλι αλαφιασμένη για να δω την κόρη μου να κλαίει απαρηγόρητη. Παρατάω το μαχαίρι, αγνοώ το αίμα που έχει αρχίσει να τρέχει από την πληγή στο δάχτυλό μου και τρέχω προς το μέρος της σίγουρη ότι θα την αντικρίσω μέσα σε μια λίμνη αίματος. Τι έγινε;, τη ρωτάω ασθμαίνοντας. Τα ζόμπι με σκότωσαν!. Εσύ φταις! Σου είπα να μπεις στο σπίτι σου πριν νυχτώσει., την κατακεραυνώνει ο αδελφός της. Μα ήθελα να βρω φαγητό., του απαντάει αυτή συνεχίζοντας να πατάει με μανία τα κουμπιά στο μοχλό ενώ εγώ χάσκω σαν πραγματικό ζόμπι και τους βλέπω αφού δεν έχω ιδέα για ποιο πράγμα μιλάνε.

Μαγειρεύω Το crepper μου κατέστρεψε το σπίτι.
Διαβάζω την εφημερίδα μου Πήγα στην αρένα εφτά. Πρέπει να πιάσω τον Royal Giant.
Βλέπω τηλεόραση Το wall of flesh έριξε ένα σπάνιο σπαθί.
Πίνω καφέ με τη φιλενάδα μου Ο Enderman μου πήρε το diamondblock.

Στο σπίτι, στην καφετέρια, στο αυτοκίνητο, στο σχολείο. Παντού. Παντού. Όπου κι αν πήγαινα, ό, τι κι αν έκανα αυτές οι ακαταλαβίστικες λέξεις με ακολουθούσαν παντού. Μαρτύριο. Φτάνει! Δεν αντέχω άλλο!, είπα και πολύ εύκολα η αδιαφορία μου μετατράπηκε σε απέχθεια.

Και μόνο που τους έβλεπα να κρατάνε αυτά τα ρημάδια τα ηλεκτρονικά ένιωθα τις τρίχες του κορμιού μου να σηκώνονται λες και συμμετείχαν με πλακάτ σε διαδήλωση.  Όχι! Όχι!, φώναζα στα παιδιά μου και έκλεινα τα αυτιά όταν προσπαθούσαν  να μου εξηγήσουν το λεξιλόγιο της νέας τους γλώσσας και τα κρυφά της νοήματα.  

Κι έτσι περνούσε ο καιρός  με την απέχθεια μου για τη νέα γλώσσα των νέων να μετατρέπεται σε μίσος μέχρις ότου κατάλαβα ότι τα παιδιά μου μού έκλεισαν κατάμουτρα την πόρτα της επικοινωνίας. Και όχι μόνο την έκλεισαν αλλά την κλείδωσαν κιόλας και πήραν μαζί τους το κλειδί. Ναι, με συνοπτικές διαδικασίες με απέκλεισαν από τον κόσμο τους. Φτάσαμε στο σημείο η επικοινωνία μεταξύ μας να περιορίζεται σε μονοσύλλαβες λέξεις, του τύπου ναι και όχι.

Τους έχανα. Έφευγαν. Έβλεπα τις σιλουέτες τους να εξαφανίζονται στο τέλος του δρόμου. Μα τους ήθελα μαζί μου. Δίπλα μου. Τότε θυμήθηκα ένα δοκίμιο που είχα διαβάσει όταν ήμουν τρίτη λυκείου. Ο τίτλος του: Το χάσμα των γενεών. Πόσο αστείο μου φαινόταν τότε. Πόσο ρεαλιστικό φάνταζε τώρα! Αυτό δεν ήταν χάσμα, ήταν η άβυσσος που απλωνόταν μπροστά μου έτοιμη να με καταπιεί. 

Και μια μέρα πέφτει στα χέρια μου η συνέντευξη που έδωσε η μητέρα ενός αυτιστικού παιδιού. Λέει χαρακτηριστικά: Θα πρέπει να μπεις εσύ στον κόσμο τους βαθιά, για να μπορέσεις να έρθεις σε επαφή μαζί τους και να τους τραβήξεις στον δικό σου.

Τότε μέσα μου ακούστηκε ένα κλικ. Η κλειστή πόρτα είχε μόλις ξεκλειδώσει.
Βήμα πρώτο: Να μπω στον κόσμο τους βαθιά για να μπορέσω να έρθω σε επαφή μαζί τους.

Δειλά-δειλά αρχίζω να ακούω, να ρωτώ, να μαθαίνω μα κυρίως να ακούω. Κλείνω τα αυτιά στις σειρήνες των δικών μου θέλω και πραγματικά δίνω σημασία στα θέλω των δικών μου παιδιών. Κι αυτά διστακτικά στην αρχή, μα με πολλή φόρα στη συνέχεια με μαθαίνουν τα μυστικά της γλώσσας τους, τα μυστικά του δικού τους κόσμου, ενός κόσμου όπου η τεχνολογία έχει το πάνω χέρι. Η πόρτα έχει ανοίξει κι εγώ δεν πρόκειται να χάσω την ευκαιρία. Κάνω ένα μεγάλο βήμα και μπαίνω μέσα.

Βήμα δεύτερο: Να τους τραβήξω στον δικό μου. Χρησιμοποιώντας τη δική τους γλώσσα τους μαθαίνω τη δική μου. Τώρα είναι η σειρά τους να με ακούσουν. Τώρα είναι η σειρά τους να με καταλάβουν. Να καταλάβουν ότι για να μπορέσουν να συνυπάρξουν οι δύο κόσμοι μας πρέπει να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον φτάνει να μιλάμε τη γλώσσα της καρδιάς. Μια γλώσσα που βασίζεται στο σεβασμό και στην αποδοχή.

Σοφά λόγια που πρέπει να θυμάμαι: Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πάντα συμβουλές Μερικές φορές το μόνο που χρειάζονται είναι ένα χέρι για να κρατηθούν ένα αυτί να τους ακούσει και μια καρδιά που να μπορεί να τους καταλάβει! (Μικρός Πρίγκιπας)
 

6. Ένα πουγκί στιγμές

Μετά από μια βραδινή οικογενειακή έξοδο όπου μιλήσαμε, αστειευθήκαμε, απολαύσαμε την παρέα ο ένας του άλλου.

Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο για να το κρεμάει στο λαιμό. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. Στ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση. Έστω ότι κάποιος γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή; Έτσι συνεχίζει να σημειώνει στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνει Κάθε λεπτό. Όταν πεθάνει, το τετράδιό του ανοίγεται και αθροίζεται ο χρόνος της απόλαυσης για να γραφτεί πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος που έχει ζήσει.

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι την αλήθεια που κρύβει η πιο πάνω ιστορία του Μπουκάι. Κάθισα λοιπόν και αναλογίστηκα ποιος είναι ο πραγματικός χρόνος που έχω ζήσει. Τότε αποφάσισα να ανοίξω το πουγκί της μνήμης μου και να βγάλω έξω τις στιγμές που άφησαν το χνάρι τους στη ζωή μου. Όχι όλες, όχι αυτές που επιδερμικά με άγγιξαν και έφυγαν. Όχι αυτές που με τραυμάτισαν αλλά αυτές που χρωμάτισαν τη ζωή μου με ένα πελώριο ουράνιο τόξο.  

Στον πάτο βρήκα όλες εκείνες τις στιγμές που αποτέλεσαν τη βάση του εαυτού μου. Τις έβγαλα στο φως, τις άγγιξα, τις ένιωσα και αγάπησα αυτό που ήμουν κάποτε και αυτό που έγινα τώρα. Μετά μετά έφτασα στις στιγμές που ακόμη δεν είχαν χάσει το φως τους. Τις κοίταξα καλά. Ήταν οι στιγμές που μου χάρισαν τα παιδιά μου. Πήρα μια-μια με ευλάβεια και τις απόθεσα στα πόδια μου. Το φως τους πλημμύρισε την καρδιά μου και το ταξίδι ξεκίνησε

Η είδηση ότι ήμουν έγκυος. Οι σιωπηλές συζητήσεις που είχα μαζί τους όταν ήταν ακόμη στην κοιλιά μου. Το πρώτο σκίρτημα ζωής που ένιωσα μέσα μου. Η στιγμή που τα είδα. Ταλαιπωρημένα μα ζωντανά, υγιή, σκασμένα στο κλάμα. Τα λεπτά διαφανή χεράκια τους που τυλίγονταν γύρω από το δάχτυλό μου. Το πρώτο τους χαμόγελο, το μοναδικό αυτό χαμόγελο που ήταν μόνο για μένα. Η πρώτη τους λέξη. Τα πρώτα τους βήματα. Η αγκαλιά τους. Τα πείσματά τους. Το νυχτερινό μας παραμύθι. Η πρώτη μέρα τους στο σχολείο. Το πρώτο τους καρδιοχτύπι. Η πρώτη τους απογοήτευση.

Ήταν πολλές-πολλές οι στιγμές, όλες με το δικό τους ξεχωριστό χρώμα. Αυτές όμως που είχαν το πιο έντονο πορφυρό χρώμα ήταν οι στιγμές που τα παιδιά μου μου είπαν δυο λέξεις: Σε ευχαριστώ, σ αγαπώ.

Ένιωσα τα δάκρυα να νοτίζουν τα μάγουλά μου. Δάκρυα συγκίνησης αλλά και δάκρυα που φέρνει η ανακάλυψη μιας αλήθειας. Ότι για έναν γονιό, ένα μεγάλο κομμάτι του χρόνου της απόλαυσης του στη ζωή είναι ο χρόνος που του χαρίζει το μεγάλωμα των παιδιών του.

Και δεν είναι κατάντια, μα ούτε και ξεπεσμός γιατί μέσα από το μεγάλωμα των παιδιών σου, σου δίνεται η ευκαιρία να γίνεις άνθρωπος. Άνθρωπος με Α κεφαλαίο. Σου δίνεται η ευκαιρία να μάθεις ενώ μαθαίνεις, να διδαχτείς ενώ διδάσκεσαι.

Σοφά λόγια που πρέπει να θυμάμαι: Αν μπορούσα να ξαναρχίσω τη ζωή μου απ την αρχή, θα προσπαθούσα να κάνω περισσότερα λάθη. Θα ήμουν πιο επιπόλαιη απ ότι υπήρξα σ αυτό το ταξίδι. Θα ανέβαινα σε περισσότερα βουνά, θα κολυμπούσα σε περισσότερα ποτάμια και θα έβλεπα περισσότερα ηλιοβασιλέματα. Δεν θα προσπαθούσα να έχω τίποτε άλλο παρά μόνο στιγμές    Νadine Stair

 
 

 
 

Το ημερολόγιο ενός γονιού - Τρίτο μέρος

7. Τα ευτράπελα του γονιού

Μετά από ένα περιστατικό ρεζιλέματος

Ποιο είναι το καλύτερο πράγμα που σας έχει συμβεί;

Ρωτά ο δημοσιογράφος μια διάσημη τραγουδίστρια, έναν ηθοποιό, μια συγγραφέα Κι αυτοί του απαντάνε με μια φωνή.

Το ότι απόκτησα παιδί.

Μα δεν είναι μόνο οι διάσημοι που ταυτίζουν την απόκτηση ενός παιδιού με την υπέρτατη ευτυχία. Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν μέσα από τα μάτια του παιδιού τους τη δική τους ολοκλήρωση. Τι είναι αυτό όμως που προφέρει σε έναν ενήλικα η γέννηση ενός παιδιού;

Σου προσφέρει τη δυνατότητα να μεταλαμπαδεύσεις τα πιστεύω σου, τις αξίες σου, ένα κομμάτι της ψυχής σου σε ένα άλλο άτομο;
Σου προσφέρει τη δυνατότητα να αφήσεις το αποτύπωμά σου στη γη;
Σου προσφέρει τη δυνατότητα να δεις τον θάνατο στα μάτια και να του πεις Χα χα, σε νίκησα. Θα ζω και μετά από εσένα.
Σου προσφέρει τη δυνατότητα να διδάξεις;
Σου προσφέρει αγάπη και τρυφερότητα;

Αυτά και άλλα πολλά κάνουν έναν ενήλικα να αποφασίσει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί ή αν δεν μπορεί να το κάνει να υιοθετήσει. Όμως όπως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις έτσι και στη δική μας περίπτωση ένα παιδί, εκτός από όλα τα πιο πάνω, έχει την ικανότητα με τη συμπεριφορά του να σε κάνει να θέλεις να εξαφανιστείς από προσώπου γης. Και μην μου πείτε ότι δεν σας έτυχε ποτέ μετά από ένα περιστατικό, όπως αυτά που θα σας περιγράψω πιο κάτω, να καταριέστε την ώρα και τη στιγμή που γεννήσατε το μικρό σας αστέρι. Είμαι σίγουρη ότι όλοι εμείς οι γονείς είτε λίγο είτε πολύ βιώσαμε τα ίδια συναισθήματα όταν  

Πηγαίνω στην παραλία με τον τρίχρονο γιο μου. Έχω όμως ξεχάσει τα κουβαδάκια στο σπίτι γι αυτό ζητώ ευγενικά από τον διπλανό λουόμενό μου να μου δανείσει μερικά για να μπορέσω να απασχολήσω το τέκνο μου. Πολύ ευγενικός ο άνθρωπος μου προσφέρει έναν μεγαλούτσικο κουβά και ένα πλαστικό φτυαράκι. Όλα μέλι γάλα. Ο χρόνος κυλάει και φτάνει η στιγμή που πρέπει να φύγω. Την ώρα που σκέφτομαι να επιστρέψω ο ίδιος τα δανεικά παιγνίδια, μου έρχεται η φαεινή ιδέα να πω στο βλαστάρι μου: Αγάπη μου πάρε τον κουβά και το φτυαράκι στον κύριο που μας τα δάνεισε και πες του και ένα μεγάλοοο ευχαριστώ.. Σίγουρη εσύ ότι έκανα το καθήκον μου και δίδαξα στο παιδί μου καλούς τρόπους και αρχές διαχρονικές, το παρακολουθώ να παίρνει τα παιγνίδια και. εκεί που  ετοιμάζομαι να φουσκώσω από περηφάνια, το βλέπω με δέος στην αρχή μα με τρόμο στη συνέχεια να τα εκσφενδονίζει προς το μέρος του ευεργέτη μου. Το στόμα μου μένει ανοικτό και ανοίγει ακόμη περισσότερο όταν παρακολουθώ τον μεγαλούτσικο κουβά να προσγειώνεται πάνω σε μια γυναίκα που αμέριμνη έκανε την ηλιοθεραπεία της και το πλαστικό φτυαράκι να βρίσκει ένα παιδάκι, που κι αυτό αμέριμνο έπαιζε στην άμμο, στο κεφάλι.

Πηγαίνω με τα δυο μου παιδιά σε ένα απ αυτά τα πολυκαταστήματα που φτιάχτηκαν ειδικά για να μας κάνουν αφαίμαξη χρημάτων. Να περάσουν την ώρα τους. Να τους απασχολήσω., σκέφτομαι κι εγώ αφού τόσες ώρες στο σπίτι μου είχαν σπάσει τα νεύρα. Καλή η σκέψη αλλά πολλές φορές όπως είπε και ένας παλιός φιλόσοφος, οι σκέψεις πέφτουν από το δέντρο, πριν ωριμάσουν. Πηγαίνουμε λοιπόν στο πολυκατάστημα και τα παιδιά σαστίζουν από τα πολλά παιγνίδια. Τα βλέπουν και πηγαίνουν μια στο ένα, μια στο άλλο σιωπηλά. Ανακουφίζομαι κι εγώ και καμαρώνω τα παιδιά μου που καταφέρνουν να επικοινωνήσουν χωρίς κανένα ευτράπελο αφού ο ένας δείχνει στον άλλο το παιγνίδι που του άρεσε. Μα να κάτι που μου τραβάει το ενδιαφέρον. Ας μην ξεχνάμε είμαι κι εγώ καταναλωτής.  Κοντοστέκομαι για να το κοιτάξω καλύτερα. Πόσα λεπτά να πέρασαν; Δύο; Άντε τρία το πολύ. Σηκώνω το κεφάλι και ψάχνω γύρω μου. Τα παιδιά εξαφανισμένα. Αμάν!. Αρχίζω να βαριανασαίνω και ξεκινώ να τα ψάχνω σαν τρελή ενώ σενάρια τρόμου κλωθογυρίζουν στο μυαλό μου. Κάποιος τα απήγαγε. Τα πήρε και τα βασανίζει. Κάποιος Τη στιγμή που ήμουν σίγουρη ότι τα παιδιά μου έπεσαν θύματα απαγωγής ακούω έναν τρομακτικό θόρυβο. Τότε ένα άσχημο προαίσθημα σφίγγει την καρδιά μου σαν τανάλια. Τρέχω προς το σημείο που άκουσα τον θόρυβο. Με το που στρίβω τη γωνία τα βλέπω. Είναι ντυμένα σαν μονομάχοι και προσπαθούν να χτυπήσουν ο ένας τον άλλον με το σπαθί που κρατούν στα χέρια τους, ενώ γύρω τους είναι ριγμένα στο πάτωμα όλα τα παιγνίδια που ήταν στο ράφι. Και είναι πολλά τα άτιμα.  Πάρα πολλά. Δεν προλαβαίνω να πάρω ανάσα όταν βλέπω τον υπεύθυνο καταστήματος, με την καρτούλα του να χοροπηδάει στο θυμωμένο του στήθος, να καταφτάνει σαν μαινόμενος ταύρος. Τι έπρεπε να κάνω; Να μείνω και να καθαρίσω την κατάσταση παίρνοντας τα παιδιά μου από το αυτί; Αυτή η σκέψη πέρασε ξυστά από το νου μου αλλά δεν στέριωσε. Τι έκανα; Απλά γύρισα από την άλλη και απομακρύνθηκα σφυρίζοντας ανέμελα, προσποιούμενη ότι αυτά τα δύο παιδιά καταστροφείς δεν ήταν δικά μου. Κατάντια;

Ξέρω ότι σας έχει τύχει και σας κάτι παρόμοιο. Αυτές τις στιγμές δεν θα θέλατε να εξαφανιστείτε; Να άνοιγε η γη και να σας κατάπινε; Κυριολεκτικά; Έλα όμως που όταν πέρασαν τα χρόνια, όταν κύλησε πολύ νερό στα αυλάκι, εκεί που καθόμουν με τα παιδιά μου τα θυμηθήκαμε και γελάσαμε. Και εκείνο το συναίσθημα της ντροπής είχε εξαφανιστεί και άφησε στη θέση του ατόφιο και ανεπανάληπτο το αίσθημα που νιώθει ο άνθρωπος που έζησε μεγάλες στιγμές στη ζωή του. Πιστέψτε με. Όταν επιτέλους η παρορμητικότητα και η ανωριμότητα θα την έχουν κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από μέσα τους, θα κάθεστε όλοι γύρω από το οικογενειακό τραπέζι και θα λέτε: Θυμάστε εκείνη τη φορά που . Ξεχάσατε τη μέρα που Και οι αναμνήσεις θα ξεπηδούν από το μυαλό σας και θα σας γεμίζουν χαρά και ευτυχία γιατί οι αναμνήσεις είναι αυτές που μένουν όταν τα παιδιά φύγουν από κοντά σας.

Σοφά λόγια που πρέπει να θυμάμαι: Τα παιδιά είναι μικροί άγνωστοι, διαρκώς μεταβάλλονται, εξαφανίζονται και σου συστήνονται από την αρχή. Κάθε πρωί κάνουν την εμφάνισή τους νέα χαρακτηριστικά. Λίαν Μοριάρτι

8. Η δύναμη των λέξεων

Πολλές φορές όταν έρχεται στο μυαλό μου ένα άτομο ξεπηδά από μέσα μου μια λέξη. Για παράδειγμα όταν σκεφτώ τη γιαγιά μου, η λέξη καρτερικότητα αναβοσβήνει μέσα μου σαν φωτεινή μαρκίζα σε θέατρο. Σκεφτήκατε ποτέ ποια λέξη ταιριάζει στα παιδιά σας; Εγώ δεν δυσκολεύτηκα καθόλου αφού με το που φέρνω τα παιδιά μου στο μυαλό μου μια λέξη βγαίνει κορδωτή κορδωτή σαν τοπ μόντελ σε πασαρέλα. Ποια είναι αυτή; Το ΟΧΙ που όταν το ακούς από τα χείλη τους σου θυμίζει το ΟΧΙ του Μεταξά. Ένα όχι που συνοδεύεται με ανασηκωμένα φρύδια, μισόκλειστα μάτια και κατάκλειστο στόμα.

Συγυρίστε το δωμάτιό σας.  ΟΧΙ
Κλείστε την τηλεόραση. ΟΧΙ
Διαβάστε τα μαθήματά σας. ΟΧΙ
Φάτε το φαγητό σας. ΟΧΙ
Μην τρώτε γλυκά. ΟΧΙ
Πηγαίνετε στο δωμάτιό σας. ΟΧΙ.

Όχι, όχι, όχι, όχι Αμάν πια. Σινάφι! Η αλήθεια είναι ότι έχω ακούσει τόσες πολλές φορές τη λέξη αυτή που όταν καμιά φορά, σπάνια είναι η αλήθεια, τα χείλη τους σχηματίσουν τη λέξη Ναι, μου κακοφαίνεται. Νομίζω ότι παράκουσα ή κάτι χειρότερο, ότι είναι άρρωστοι.

Όμως μια μέρα εκεί που παρακολουθούσα έναν εκπαιδευτικό ψυχολόγο είπε το εξής: Μάθετε τα παιδιά σας να λένε όχι. Λίγο πριν αλλάξω το κανάλι, σίγουρη ότι ο άνθρωπος δεν ξέρει τι λέει, τον άκουσα να λέει ότι τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν να λένε όχι εκεί που πρέπει.

Να λένε ΟΧΙ όταν τους προσφέρουν τσιγάρο.
ΟΧΙ όταν τους δίνουν ναρκωτικά.
ΟΧΙ όταν κάποιος άγνωστος τους ζητά να τον ακολουθήσουν.
ΟΧΙ όταν τους λένε να οδηγήσουν ενώ έχουν πιει ποτό.

Έμεινα με το χέρι μετέωρο πάνω από το τηλεχειριστήριο. Ο κύριος ψυχολόγος είχε καταφέρει να προσελκύσει την προσοχή μου. Έτσι όχι μόνο παρακολούθησα όλη τη συζήτηση αλλά μετά κάθισα και σκέφτηκα ότι όπως όλα τα πράγματα έτσι κι αυτή η μικρή λεξούλα έχει δυο πλευρές. Την κακή μα και την καλή.

Ας μην κολλήσουμε στην κακή πλευρά αυτής της λέξης. Ας τη θεωρήσουμε τερτίπι της ηλικίας και ας εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία για να δείξουμε στα παιδιά μας και την καλή της πλευρά. Ας μιλήσουμε ανοικτά μαζί τους για το πότε πρέπει να λένε το ΟΧΙ και το πιο σημαντικό σε ποιους να το λένε.

Και ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που είπε ο Γιάννης Ρίτσος:
Οι λέξεις, έχουν κι άλλο φλούδι όπως τ αμύγδαλα και η υπομονή.

 
 

 
 

Το ημερολόγιο ενός γονιού (Τέταρτο μέρος)

9. Το μέτρο της μητρικής αγάπης

Σύζυγος, μητέρα, νοικοκυρά, εργαζόμενη Η γυναίκα χαμαιλέοντας. Η γυναίκα Βέγγος που τρέχει να τα προλάβει όλα. Στο σπίτι, στην εργασία, στο συζυγικό στίβο. Και φυσικά χωρίς ημίμετρα. Όλα πρέπει να γίνονται τέλεια. Είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται;  Φυσικά. Ειδικά όταν λείπει το μέτρο. Και όταν λέω μέτρο εννοώ την ικανότητα κάποιου να μοιράζει ισάξια την προσοχή και τη σημασία του σε όλα. Όσο αφορά τη γυναίκα το μέτρο είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί ειδικά όταν γίνει μητέρα.  

Γιατί αυτός είναι ο πιο ιερός και αγαπημένος ρόλος της. Ο ρόλος της μαμάς. Όταν μια γυναίκα γίνει μητέρα όλοι οι άλλοι ρόλοι της έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Κι όλα αυτά παίρνουν μια άλλη διάσταση όταν μιλούμε για την Κύπρια μάνα. Γιατί αυτή η διάκριση; Γιατί η κύπρια μάνα όχι μόνο βοηθά, όχι μόνο συμπαραστέκεται, όχι μόνο μοιράζεται, όχι μόνο στηρίζει, όχι μόνο δίνει, όχι μόνο συμβουλεύει μα ταυτίζεται. Γίνεται θύμα και όπως ξέρουμε πολύ καλά το θύμα πολλές φορές μεταμορφώνεται σε θύτη.

Μια Κύπρια μάνα μπορεί να κάνει τα ασυνήθιστα συνηθισμένα και τα παράλογα λογικά. Για παράδειγμα να βάζει φαγητό στο πιάτο του εικοσιπεντάχρονου γιου της. Να βγάζει τα κουκούτσια από το καρπούζι του . τριαντάχρονου γιου της.  Στα εβδομήντα της, με σπασμένο πόδι, διπλωμένη μέση και χέρια που τρέμουν να ετοιμάζει φαγητό για να έρθουν τα παντρεμένα της παιδιά να φάνε προτού παν στο σπίτι τους. Κι όταν γίνει γιαγιά να ξημεροβραδιάζεται στο προσκέφαλο των εγγονιών της για να μπορούν οι γονείς τους να διασκεδάσουν. Να πηγαίνει στις έξι η ώρα στο σπίτι της παντρεμένης της κόρης για να πάρει τα άπλυτα ρούχα και για να ετοιμάσει τα τοστ που θα πάρουν τα εγγόνια της στο σχολείο.

Και θα μου πείτε; Ποιο είναι το πρόβλημα; Ίσως και να μην υπήρχε πρόβλημα αν μιλούσαμε ακόμη για παιδιά. Μα έλα που τα παιδιά δεν είναι πια παιδιά μα ενήλικες! Κι όταν μάθεις όλα να σου σερβίρονται στο πιάτο η ενήλικη ζωή μπορεί να σου φανεί κάπως δύσκολη. Κάπως χαοτική. Και έτσι η κύπρια μάνα γίνεται σιγά σιγά από θύμα θύτης. Από ένα ταλαιπωρημένο θύμα σε ένα θύτη που καταδυναστεύει τη ζωή των ενήλικων παιδιών του μην επιτρέποντας τους να ωριμάσουν, να αναλάβουν ευθύνες και στα δύσκολα να υψώσουν το ανάστημά τους.

Γι αυτό όπως λέει και η Μαριαλένα Σπουροπούλου: Αν θέλουμε να βοηθήσουμε σήμερα τα παιδιά μας, οφείλουμε να είμαστε κοντά τους ψυχικά αλλά να τους στερήσουμε τα περιττά. Τις πολλές ανέσεις, τις περιττές φροντίδες, το να είμαστε πάντα εκεί για αυτά, ιδίως από μια ηλικία και μετά. Να τα κάνουμε να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι, αλλά ότι και εκείνα είναι ικανά για πολλά πράγματα. Να τους δείξουμε την πραγματικότητα. Όταν έχουμε φτιάξει ένα πλαίσιο ψυχικής προσφοράς και συναισθηματικής αλήθειας, τότε σταδιακά μπορούμε να στερήσουμε από τον άλλο ότι θα του κάνει κακό. Ό, τι θα τον κάνει εξαρτημένο, στάσιμο, αδύναμο.

Μητέρες και κυρίως κύπριες μάνες, μην κολλάτε στο παιδί σας σαν βδέλλες. Μην ταυτίζεστε πέραν του κανονικού μαζί του. Την κατάλληλη στιγμή αφήστε το να ξεδιπλώσει τα φτερά του και να πετάξει, να φύγει από κοντά σας. Και να θυμάστε, από ένα σημείο και μετά το παιδί μας δεν ανήκει στο εμείς αλλά στο εγώ, στο δικό του εγώ.

Κι όλα τα πιο πάνω με την επίγνωση ότι κι εγώ, σαν κύπρια μάνα, πασχίζω να βρω το δικό μου μέτρο στην μητρική αγάπη.

Τι πρέπει να θυμάμαι: Αγαπώ δεν σημαίνει μόνο δίνω. Σημαίνει και αφαιρώ. Η σχέση θέλει μικρές δόσεις ουσίας, αλλά και μικρές δόσεις απουσίας. Για να βρει ο άλλος τον εαυτό του, τις δυνάμεις του.

Μαριαλένα Σπυροπούλου ( Απόσπασμα από άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή, Κυριακή 27 Αυγούστου 2017 )

10. Λέξεις βουνά

Η αγάπη

Πότε; Όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και με τους  μαθητές μου προσπαθούσαμε να βρούμε το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων.

Υπάρχουν λέξεις βουνά, λέξεις ογκόλιθοι που καθορίζουν τη ζωή μας. Πώς να εξηγήσεις αυτές τις λέξεις στα παιδιά σου; Οι λέξεις αυτές δεν είναι κάτι χειροπιαστό, δεν έχουν ούτε αρχή ούτε τέλος, δεν έχουν μια ξεκάθαρη εξήγηση στο λεξικό. Κι αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό είναι που τις κάνει τόσο σπουδαίες.

Από τότε που έγινα γονιός προσπάθησα πολλές φορές να εξηγήσω με απλά λόγια μια απ αυτές, τη λέξη Αγάπη. Στην πραγματικότητα προσπάθησα να δώσω τη σημασία του ρήματος Αγαπώ, διότι πάντα πίστευα ότι τα ρήματα έχουν μέσα τους μια δυναμική που στερούνται τα υπόλοιπα μέρη του λόγου. Μα δεν τα κατάφερνα. Πάντα κάτι μου ξέφευγε. Αυτή η λέξη μοιάζει με το παιγνίδι που ξετρέλανε όλα τα παιδιά, με πρώτη και καλύτερη την κόρη μου, το σλάιμ.  Ναι, έμοιαζε με ένα σλάιμ που όλο και γλιστρούσε μέσα από τα δάκτυλά μου.

Όμως όπως λέει και η αγαπημένη μου  συγγραφέας Nina George Πάντα υπάρχει τρόπος να ανέβεις ένα βουνό, κάθε βουνό.  Έτσι κι εγώ λοιπόν βρήκα έναν μοναδικό τρόπο να βάλω κάτω το ρήμα σ αγαπώ και επιτέλους να δείξω στα παιδιά μου τη μαγική του δύναμη. Ποιος ήταν αυτός ο τρόπος; Μα ποιος άλλος από ένα παραμύθι που ξεκινάει ως εξής

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας επιστήμονας. Ήταν άσημος και έψαχνε εκείνη την ανακάλυψη που θα τον έκανε διάσημο.  Του καρφώθηκε η ιδέα να δημιουργήσει τον ορό της αγάπης.  Βρήκε την ιδέα του ιδιοφυή. Ήταν σίγουρος ότι αυτή του η ανακάλυψη θα του έφερνε φήμη και αποδοχή στους επιστημονικούς κύκλους. Ζήτησε από διάφορους οργανισμούς να χρηματοδοτήσουν το εγχείρημα του μα κανείς δεν δέχτηκε. Έτσι αποφάσισε να πουλήσει ό, τι είχε και δεν είχε και να αρχίσει να ψάχνει τα συστατικά που θα τον βοηθούσαν να φτιάξει τον ορό της αγάπης.

Γύρισε όλο τον κόσμο. Έψαξε, ρώτησε, έζησε με ανθρώπους φτωχούς και πλούσιους, με παιδιά μα και με ηλικιωμένους και στο τέλος κουρασμένος κατέληξε στο εργαστήριο του. Ήταν τώρα έτοιμος να ετοιμάσει τον ορό της αγάπης.

Πήρε το γυάλινο φιαλίδιο και ετοιμάστηκε να ρίξει το πρώτο συστατικό. Μεμιάς ζωντάνεψαν μπροστά του χιλιάδες εικόνες που έζησε στα ταξίδια του. Η εικόνα μιας μάνας που δουλεύει από το πρωί μέχρι τη νύχτα μεταφέροντας εξήντα κιλά εμπόρευμα στην πλάτη της για να φέρει λίγο φαγητό στα παιδιά της.  Η εικόνα ενός παιδιού που προστατεύει τον φίλο του όταν μια ομάδα συνομηλίκων του- του επιτίθενται. Η εικόνα ενός πατέρα που ξημεροβραδιάζεται δίπλα στο άρρωστο παιδί του. Η εικόνα μιας φίλης που ζητά συγγνώμη για τα ψέματα που είπε. Η εικόνα ενός μαθητή που μοιράζεται το φαγητό του με τον φίλο του. Η εικόνα των ανθρώπων που παίρνουν στο σπίτι τους ένα προσφυγόπουλο και το φροντίζουν. Η εικόνα μιας κοπέλας που αν και έχασε στον διαγωνισμό πανηγυρίζει με τη φίλη της τη δική της νίκη. Η εικόνα ενός άντρα να παντρεύεται την ανάπηρη κοπέλα του.

Έμεινε εκεί όλη τη νύχτα. Κι όταν επιτέλους φάνηκε δειλά-δειλά το πρώτο φως της μέρας ο επιστήμονας με ένα φωτεινό χαμόγελο στο πρόσωπό του πήρε το σακάκι του και έφυγε αποχαιρετώντας για πάντα το εργαστήριό του.

Έμεινε κλειστό για μέρες το εργαστήριό του μέχρι που η καθαρίστρια μπήκε μέσα για να το καθαρίσει. Ήταν βιαστική. Είχε τόσες δουλειές να κάνει ακόμη. Να καθαρίσει ακόμη δύο εργαστήρια και να πάει σπίτι να μαγειρέψει, να πλύνει και να φροντίσει τα παιδιά της. Όπως έκανε κάθε φορά μετακίνησε όλα τα αντικείμενα που υπήρχαν στον πάγκο για να τα καθαρίσει. Δεν πρόσεξε καλά και ακούμπησε το γυάλινο φιαλίδιο  στην άκρη. Αυτό τραμπαλίστηκε επικίνδυνα και με ένα ακροβατικό σάλτο έσπασε σε χίλια κομμάτια στο πάτωμα.  Η καθαρίστρια φοβήθηκε. Αυτό της έλειπε τώρα. Να την απολύσουν. Γρήγορα γρήγορα πήρε τη σκούπα και το φαράσι και καθάρισε το χώρο από τα αποδεικτικά στοιχεία. Ευτυχώς, σκέφτηκε, που ήταν άδειο.

Κανείς ποτέ δεν ξαναείδε τον επιστήμονα μα ούτε και ξανάκουσε γι αυτόν. Για λίγο καιρό όλοι διερωτούνταν τι να απόγινε. Εγώ τον φαντάζομαι να γυρίζει τον κόσμο και μέσα από το παράδειγμά του να δείχνει στον κόσμο τι είναι πραγματικά η αγάπη. Γιατί είμαι σίγουρη ότι ο επιστήμονας κατάλαβε ότι την αγάπη δεν μπορείς να την εγκλωβίσεις μα ούτε και να την καθορίσεις. Η αγάπη είναι ένας σπόρος που υπάρχει σε όλους μας. Όποιος τον ποτίζει  καθημερινά τότε αυτός θα μεγαλώσει και θα καρποφορήσει χαρίζοντας του την ευτυχία.  Όποιος όμως τον αγνοήσει τότε αυτός θα σαπίσει και θα κακοφορμίσει σαν μια ανοικτή πληγή.

Όταν είπα το παραμύθι στα παιδιά μου, αυτά με ρώτησαν: Μαμά έχουμε κι εμείς αυτό τον σπόρο; Όλοι τον έχουμε., τους απάντησα εγώ. Και με τι πρέπει να τον ποτίσουμε για να μεγαλώσει; Τότε κι εγώ τους διάβασα ένα απόσπασμα από την επιστολή του Αποστόλου Παύλου.

Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία ( ανεκτικότητα υπομονή ), έχει και καλοσύνη. Εκείνος που αγαπάει δεν ζηλοφθονεί. Εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται. Είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος. Ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει. Δεν χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει όλα τα ανέχεται, σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Ποτέ η αγάπη δε θα πάψει να υπάρχει.

Και να θυμάστε πάντα., κατέληξα, η αγάπη είναι πράξεις και όχι λόγια. Ζήστε την αγάπη και αυτή θα ανθίσει, θα απλώσει τα κλαδιά της και θα σας σφίξει στην αγκαλιά της.

Τι πρέπει να θυμάμαι: Αγάπα και θα αγαπηθείς. Η αγάπη είναι μαθηματικός ακριβοδίκαιη, σαν τις δύο πλευρές μιας αλγεβρικής εξίσωσης     Ralph Waldo Emerson

 
 

 
 

Το ημερολόγιο ενός γονιού (Πέμπτο μέρος)

11. Ο μπαμπάς - ο αφανής ήρωας

Εμείς οι γυναίκες έχουμε μια αρκετά εκνευριστική μα ταυτόχρονα λυτρωτική συνήθεια. Παραπονιόμαστε συνεχώς για το έτερο μας ήμισυ, ευτυχώς οι περισσότερες από εμάς έχουν τη σύνεση να μην το κάνουν μπροστά του. Δεν βοηθά καθόλου στο σπίτι. Το συνώνυμό του είναι η ακαταστασία. Δεν έχει υπομονή με τα παιδιά. Περιμένει τα πάντα από εμένα και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό

Άντρας Σύζυγος Πατέρας. Πολλοί οι ρόλοι του και διαφορετικές οι απαιτήσεις για τον καθένα.

Άντρας: Άντρες από τον Άρη και γυναίκες από την Αφροδίτη. Δεν τελείωσα ποτέ αυτό το βιβλίο. Γιατί; Γιατί ένιωθα ότι διάβαζα τα αυτονόητα. Διαφέρουμε όσο η γη με τη σελήνη. Εντάξει το κατάλαβα αυτό από πρώτο χέρι και μάλιστα πολύ νωρίς. Αυτό που άργησα να καταλάβω είναι ότι οι διαφορές μας δεν είναι απαραιτήτως κακές. Αντίθετα βοηθούν στο να ισοζυγίζουν τη ζυγαριάς της οικογένειας.

Άντρας σύζυγος = Ο αρχηγός της οικογένεια. Πριν πολλά χρόνια, δεν μπαίνω καν στον κόπο να τα μετρήσω, γιατί απλά δεν με συμφέρει, εκεί που καθόμασταν στην εσωτερική αυλή του σπιτιού της γιαγιάς και του παππού ρώτησα τη γιαγιά μισοαστεία μισοσοβαρά Ποιος είναι ο αρχηγός της οικογένειας; Δεν μου απάντησε αμέσως. Το σκέφτηκε για λίγο και μετά  έσκυψε συνωμοτικά στο αυτί μου και μου είπε χαμηλόφωνα  Ο άντρας εν η λάμπα που φωτίζει το σπίτι μα η γυναίκα εν ο λαιμός. Σ εκείνο ακριβώς το σημείο σταμάτησε, με κάρφωσε στα μάτια και γύρισε το λαιμό της δεξιά και αριστερά για να μου δώσει να καταλάβω το αυτονόητο. Το κεφάλι φυσικά ακολουθούσε το λαιμό. Μια δεξιά, μια αριστερά, μια στο κέντρο. Γέλασα όπως γέλασε κι αυτή κι όταν ο παππούς που καθόταν απέναντί μας θέλησε να μάθει τον λόγο που γελούσαμε η γιαγιά του απάντησε Τίποτα άντρα μου. Να, γυναικείες κουβέντες. Θέλεις να σου κάνω τον καφέ σου; Την ώρα που γύριζε να πάει στην κουζίνα μου έκλεισε συνωμοτικά το μάτι

Μεγάλη σοφία έκρυβαν τα λόγια της γιαγιάς μα ύστερα από δεκαεφτά χρόνια γάμου θα της έλεγα ότι καμιά φορά από την πολλή χρήση ο λαιμός παθαίνει αγκύλωση και τότε όλα καταρρέουν.

Πατέρας

Χαλαρός ή πολύ αυστηρός, απόμακρος ή κολλιτσίδα, λιγομίλητος ή πολυλογάς ο πατέρας είναι εκεί, μια σταθερή αξία. Αυτός που κρατάει τις ισορροπίες, αυτός που ακροβατεί ανάμεσα στην υπέρμετρη ευαισθησία της μαμάς και της σκληρής πραγματικότητας που υπάρχει εκεί έξω. Κι όλα αυτά γιατί ο μπαμπάς βλέπει τα πράγματα αλλιώς Κι όλοι εμείς έχουμε ανάγκη αυτό το αλλιώς για να μην χάνουμε τον μπούσουλά μας.

Τι πρέπει να θυμάμαι:

Ότι έχει και ο πατέρας τη δική του μέρα. Γιορτάζεται κάθε Τρίτη Κυριακή του Ιούνη. Εμπνεύστρια της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα ήταν η αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ Ντοντ, που θέλησε να καθιερώσει μια γιορτή ανάλογη με την Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας.

Εκείνη τη μέρα μην ξεχάσατε να του πείτε ένα ευχαριστώ και να του δώσετε μια μεγάλη αγκαλιά.
Κι εσείς πατεράδες να θυμάστε ότι για να μπείτε στην ψυχή του παιδιού σας πρέπει να έχετε ανοιχτό μυαλό και επικοινωνία.

 

 
 

Το ημερολόγιο ενός γονιού

12. Ν αγαπάτε τον εαυτό σας

Για να αγαπήσεις τον άλλον θα πρέπει πρώτα να έχεις αγαπήσει τον ίδιο τον εαυτό σου., διάβασα προχτές σε ένα βιβλίο ψυχολογίας.

Όταν ήμουν μικρή τη λέξη αγάπη δεν την άκουγα πολύ συχνά. Όχι γιατί δεν με αγαπούσαν οι γονείς μου μα γιατί δεν έμαθαν από τους δικούς τους γονείς ότι πρέπει να τη λένε. Άλλες εποχές! Εποχές που οι γονείς πίστευαν ότι το να δείχνεις στα παιδιά σου πόσο τα αγαπάς τα κακομαθαίνεις.

Μου έμαθαν όμως να αναγνωρίζω τα λάθη μου, όπως και να ζητώ συγγνώμη. Σημαντικά εφόδια για να γίνεις ένας σωστός ενήλικας, ένας σωστός γονιός, ένας σωστός άνθρωπος. Όμως κάτι έλειπε, κάτι που με ταλαιπώρησε και με ταλαιπωρεί ακόμη.

Δεν μου έμαθαν να αγαπώ τον εαυτό μου. Δεν μου έμαθαν να είμαι επιεικής μαζί του. Αυτό σε συνδυασμό με την τελειομανία που με χαρακτηρίζει ως άνθρωπο με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι δεν δικαιούμαι ποτέ να κάνω λάθος. Προχώρησα όμως και ένα βήμα πάρα πέρα. Σταδιακά έφτασα να πιστεύω ότι στη ζωή υπάρχουν μόνο δύο ζώνες, το λάθος και το σωστό. Τίποτα ενδιάμεσα, τίποτα γκρίζο. Κι όμως η ζωή είναι γεμάτη γκρίζες ζώνες. Τελικά το έμαθα, όχι χωρίς κόστος.

Ναι, σας το διαβεβαιώνω, ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις. Ποτέ δεν είναι αργά να βελτιώσεις την ποιότητα της ζωής σου. Τι χρειάζεται; Να ψάξεις. Να έχεις διάθεση να μαθαίνεις παρατηρώντας γύρω σου, διαβάζοντας, ρωτώντας.

Έτσι κι εγώ, αγωνίστηκα, αγωνίζομαι ακόμη και καταλαβαίνω σιγά σιγά ότι τα λάθη δεν είναι το τέλος του κόσμου μα η σημαδούρα που σε βοηθά να αποφεύγεις τους σκοπέλους που βρίσκονται στο διάβα σου.

Γι αυτό παιδιά μου σας ζητώ, ή μάλλον σας διατάζω να αγαπάτε τον εαυτό σας, όχι με εκείνη την εγωιστική, εριστική και ψωροπερήφανη χροιά μα με σεβασμό προς το σώμα και στην ψυχή σας. Να αγαπάτε τον εαυτό σας, να τον φροντίζετε, να τον σέβεστε, να τον περιποιείστε γιατί για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τους άλλους πρέπει να αγαπήσουμε εμάς τους ίδιους. Αυτός που αγαπά τον εαυτό του μαθαίνει και τους γύρω τους να αγαπούν

Τι πρέπει να θυμάμαι: 

Συχνά, η αγάπη προς τον εαυτό συγχέεται με τον εγωισμό. Η προτεραιότητα στις δικές μας επιθυμίες και ανάγκες, η φροντίδα για προσωπικό χρόνο, άσκηση, διασκέδαση, κοινωνικές συναναστροφές, χόμπι, η διεκδίκηση των επιθυμιών και των στόχων μας και οτιδήποτε άλλο κρίνουμε απαραίτητο για εμάς τους ίδιους, συχνά χαρακτηρίζεται ως αποκλειστικό ενδιαφέρον για τον εαυτό μας και αδιαφορία για τους άλλους. Ωστόσο, η αγάπη για τον εαυτό είναι το αντίθετο του εγωισμού. Ο εγωιστής, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο E. Fromm, είναι ανίκανος να αγαπήσει τον εαυτό του και τους άλλους. Η όλη του συμπεριφορά είναι απλώς αρπακτική: αγωνιά για έξωθεν ικανοποιήσεις που ο ίδιος δεν μπορεί να προσφέρει στον ίδιο τον εαυτό του. Αντίθετα, στον άνθρωπο που αγαπάει τον εαυτό του θα συναντήσουμε μία κατάφαση, η οποία προκύπτει αβίαστα από την ικανότητά του να φροντίζει, να σέβεται, να είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και να γνωρίζει: πρώτα τον εαυτό του και μετά τους άλλους.

 Αποστολοπούλου Αντιγόνη,  Συμβουλευτική Ψυχολόγος

 

 

13. Λέξεις βουνά

Η ευγνωμοσύνη

Οι λέξεις είναι ταπεινά πλάσματα. Φαντάζουν τόσο μικρές και ασήμαντες που μερικοί από εμάς τις προσπερνούμε λες και είναι μια αμελητέα ύπαρξη. Κι όμως κρύβουν τόση δύναμη μέσα τους που μπορούν να δώσουν νόημα σε μια ζωή χαμένη.

Μια απ αυτές τις λέξεις είναι και η λέξη ευγνωμονώ. Πριν γράψω γι αυτήν αποφάσισα να τη γνωρίσω καλύτερα. Έτσι, άνοιξα το λεξικό και βρήκα αυτό: Ευγνωμονώ σημαίνει αναγνωρίζω χάρη ή ευεργεσία που μου έγινε και εκφράζω τις ευχαριστίες μου γι αυτήν, επιθυμώντας παράλληλα να ανταποδώσω το καλό.

Άρα για να μπορεί κανείς να βιώσει τη σημασία αυτής της λέξης πρέπει να περάσει από τρία στάδια. Πρώτο: Πρέπει να αναγνωρίσει την ευεργεσία που του έγινε. Δεύτερο: Να εκφράσει την ευχαριστία του γι αυτήν. Τρίτο: Να έχει την επιθυμία να ανταποδώσει το καλό που του έγινε.

Άρα όταν ευγνωμονώ αληθινά σημαίνει ότι

-τα παράπονα για κάθε τι μικρό και ασήμαντο διαλύονται
-δίνω αξία σ αυτά που έχω εκείνη τη στιγμή κι όχι σ αυτά που θα ήθελα να αποκτήσω
-ευφραίνεται η ψυχή μου κι όταν ευφραίνεται η ψυχή ανοίγει τα φύλλα της να δεχτεί κι άλλους ανθρώπους
-διαλύεται η ομίχλη που κρύβει την πραγματική αξία των πραγμάτων
-ταπεινώνομαι χωρίς να χάνω τον αυτοσεβασμό μου.
-ξεφεύγω από τη σφαίρα του εγωισμού μου
-παύουν να υπάρχουν δεδομένα άρα αποκτώ την επίγνωση ότι ανά πάσα στιγμή όλα αυτά που ζω μπορούν
  να χαθούν
-αποκτά χρώμα, γεύση και ουσία κάθε τι που μου συμβαίνει

Συνήθως μαθαίνουμε την αξία της ευγνωμοσύνης μόνο όταν φτάσουμε ένα βήμα πριν τον θάνατο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή γειωνόμαστε και συνειδητοποιούμε ότι τελικά ήμασταν ευτυχισμένοι και δεν το ξέραμε.

Αξίζει λοιπόν να ανοίξουμε την πόρτα μας σ αυτή τη σπουδαία λέξη -την ευγνωμοσύνη- και να την καλοδεχτούμε, να της δώσουμε τη σημασία που της αξίζει.

Κι αν η καθημερινότητα μας-μας στερεί αυτή τη δυνατότητα, λίγο πριν φύγει η μέρα ας πάρουμε ένα κομμάτι χαρτί και ας καταγράψουμε όλα εκείνα για τα οποία νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

-η υγεία μου
-το ευχαριστώ του παιδιού μου
-μια καλή ταινία
-το φαγητό που πέτυχα
-το βιβλίο που διαβάζω και με συνεπαίρνει
-η δυνατότητα να πάω στο γυμναστήριο
-η δυνατότητα να αγοράσω εκείνη την μπλούζα που μου άρεσε
-το ανέκδοτο που μου είπε ο συνάδελφος
-μια αγκαλιά
-οι κοντινοί μου άνθρωποι είναι καλά και ευτυχισμένοι
-έχω μια δουλειά που αγαπώ
-ο σύζυγος έβγαλε τα σκουπίδια έξω

Μετά σταματήστε. Αφήστε το στυλό και ξαναδιαβάστε όλα όσα γράψατε. Συνειδητοποιήστε ότι σας δόθηκε η ευκαιρία να ζήσετε. Μην την σπαταλήσετε.

Θα ήταν καλό κάθε μέρα να σκέφτομαι

Για όλα όσα έζησα, όσα θα ζήσω, όσα κέρδισα, όσα έχασα, όσα έδωσα, όσα πήρα. Για κάθε χαρά , κάθε λύπη, κάθε ελπίδα, κάθε όνειρο. Είμαι ευγνώμων για όλα.

14. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

Όψη πρώτη: Ένα παιδί λέει στους γονείς τους: Κάτω τα χέρια σας από τα όνειρά μου

Ψες έβλεπα μια ταινία. Κάποια στιγμή λέει η μητέρα στον γιο της με φωνή γεμάτη παράπονο και απαξίωση. Άλλα όνειρα είχα για σένα.  Μαχαίρι να του έμπηγε δεν θα πονούσε τόσο πολύ.

Αχ, αυτά τα όνειρα. Όχι αυτά
που βλέπουμε όταν κοιμόμαστε
αλλά αυτά που δίνουν νόημα στη

ζωή μας. Κάποιοι τα ονομάζουν στόχους, εγώ όμως προτιμώ να τα ονομάζω όνειρα, γιατί αυτή η λέξη έχει κάτι μαγικό. Πλησιάζω τα πενήντα και ακόμη ονειρεύομαι. Αυτά τα όνειρα με κράτησαν στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Όταν μια ασθένεια χτυπά την πόρτα σου την ξορκίζεις με τα όνειρα. Ξουτ, της λες, δεν έχω χρόνο για σένα. Πρέπει να κάνω αυτό και αυτό, πρέπει να ζήσω. Τα όνειρα κρύβουν μέσα τους τη μαγεία της ζωής, η δύναμή τους σε σπρώχνει μπρος, να ζήσεις, να νιώσεις, να πετύχεις.

Με το που γινόμαστε γονιοί πέρα από τα δικά μας όνειρα αρχίζουμε και υφαίνουμε τα όνειρα των παιδιών μας. Δεν το κάνουμε σκόπιμα. Η αγάπη που έχουμε γι αυτά μας παρακινεί. Όσο μεγαλώνουν όμως αρχίζουν και τα ίδια να κάνουν όνειρα και τις περισσότερες φορές είναι τόσο διαφορετικά από τα δικά μας. Τι κάνουμε τότε;

Δεν είμαι ειδικός για να δώσω μια απάντηση. Θυμάμαι μόνο όταν έπρεπε να πραγματοποιήσω τα δικά μου όνειρα σαν ενήλικας-παιδί. Δεν ζήτησα την έγκριση των γονιών μου αλλά την άποψή τους. Με απλά λόγια πήρα τη ζωή μου στα χέρια μου και ήμουν έτοιμη να υποστώ τις συνέπειες. Ναι, αποζητούσα την  αποδοχή των γονιών μου αλλά ακόμη κι αν δεν την είχα θα προχωρούσα. Ήμουν έτοιμη. Όλα αυτά που μου έμαθαν, όλα όσα μου δίδαξαν μέσα από το δικό τους παράδειγμα αντικατοπτρίζονταν σ αυτή μου την επιλογή, σ αυτή μου την απόφαση.

 Έχουμε το πολύ καμιά δεκαριά χρόνια να δώσουμε στα παιδιά μας αυτά τα εφόδια που θα τα κάνουν ικανά να φτιάχνουν τα όνειρα εκείνα που θα τα ωφελήσουν και να τα πραγματοποιούν. Ποια είναι αυτά τα εφόδια; Αυτοπεποίθηση, σωστή κρίση, διάκριση, αγάπη για τον εαυτό τους, υπομονή και επιμονή.

Δύσκολο ε; Ποιος είπε ότι το να είσαι γονιός είναι εύκολο. Πανδύσκολο είναι αλλά κρύβει μέσα του τόσες χαρές. Και μια από τις πιο μεγάλες χαρές του γονιού είναι να βλέπει το παιδί του ενήλικα πια να πραγματοποιεί τα δικά του όνειρα και πιο μεγάλη χαρά ακόμη να τον βλέπει να παραδέχεται τα λάθη του και να μαθαίνει απ αυτά.

Άρα, το θέμα δεν είναι τα παιδιά μας να ακολουθήσουν τα δικά μας όνειρα, κι ας έχουμε την άποψη ότι γνωρίζουμε καλύτερα απ αυτά, αλλά να τα βοηθήσουμε από μικρή ηλικία να αυτενεργούν, να παίρνουν πρωτοβουλία, να σέβονται τον εαυτό τους, να κάνουν μικρά όνειρα και να τα πραγματοποιούν.

Τα παιδιά μας δεν είναι προέκταση του εαυτού μας. Είναι άλλοι άνθρωποι με τις δικές τους απόψεις, τα δικά τους θέλω, τις δικές τους ανάγκες. Ο γονιός τα καθοδηγεί μέχρι ένα σημείο. Μετά καλούνται μόνοι τους να πορευτούν στο μονοπάτι της ζωής τους. Ως γονιός εύχεσαι να είσαι συνοδοιπόρος τους σ αυτό το μονοπάτι.

Τι πρέπει να θυμάμαι;
Το κάθε λάθος γίνεται αρχή Ας τα εμπιστευθούμε να κάνουν τα λάθη τους και να μάθουν απ αυτά. Έτσι μάθαμε κι εμείς.

https://www.youtube.com/watch?v=X0Mgh4TOLoc

(Τραγούδι: Τα όνειρα που έκανα παιδί, Μανώλης Μητσιάς)

Όψη δεύτερη: Ένας γονιός λέει στο παιδί του: Απόν νακούει του γονιού παραγωνιάς τζοιμάται.

Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Όπως ένας γονιός πρέπει να σέβεται τα όνειρα και τις αποφάσεις των παιδιών του έτσι και τα παιδιά πρέπει να ακούν με προσοχή τις συμβουλές και τις ορμήνιες των γονιών τους. Γιατί; Μα γιατί η αγάπη των γονιών ίσως να είναι η μοναδική αγάπη χωρίς ίχνος υστεροβουλίας. Είναι μια σταθερά, ένας φάρος που θα φωτίζει τα σκοτάδια τους. Και ναι, θα υπάρξουν στιγμές σκοτεινές στη ζωή τους, στιγμές που θα πρέπει να πάρουν δύσκολες αποφάσεις. Εκείνες τις στιγμές ευτυχώς δεν θα είναι μόνοι. Θα υπάρχουν οι άνθρωποι που μπορούν να τους βοηθήσουν να βρουν τη λύση που θα τους ωφελήσει.

Το στοίχημα για μας τους γονιούς είναι στη δύσκολη στιγμή τα παιδιά μας να έρθουν κοντά μας. Να κάτσουν δίπλα μας και να αποθέσουν στα πόδια μας το πρόβλημά τους. Κι εμείς πρέπει να το πάρουμε με σεβασμό και να ζυγίσουμε τα λόγια μας πριν βγουν από το στόμα μας.

Πώς όμως πείθεις ένα παιδί ενήλικα που φεύγει από κοντά σου να σε έχει δίπλα του; Η απάντηση είναι απλή. Αν πάντα ήσουν δίπλα του, χωρίς να το πιέζεις, αν πάντα το σεβόσουν χωρίς να το σπρώχνεις στα άκρα, αν το βεβαίωσες για την αγάπη σου δεν πρόκειται να φύγει από σένα. Θα απομακρύνεται αλλά το μυαλό του θα είναι πάντα κοντά σου και οι συμβουλές που του είχες δώσει θα γυροφέρνουν στο μυαλό του και θα γίνουν οι σημαδούρες στο πέλαγος αυτό που ονομάζουμε ζωή.

Τι πρέπει να θυμάμαι;
Ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται.

Δείτε αυτό το
video και δείξτε το στα παιδιά σας.

https://www.youtube.com/watch?v=YlP0fCeOqFY

15. ΟΧΙ! Ευλογία ή κατάρα;

ΟΧΙ! Αυτή τη λέξη την είχα ακούσει τόσες πολλές φορές που και μόνο που την έβλεπα με έπιανε ένα τρέμουλο και μια φαγούρα σε όλο μου το κορμί.  Μήπως ήμουν αλλεργική στο ΟΧΙ;

Κι όμως δεν ήμουν αλλεργική απλά τα βλαστάρια μου φρόντισαν να την χρησιμοποιούν τόσο συχνά που κατάφεραν να με κάνουν να μισήσω τη λέξη.

Μήπως υπερβάλλω; Αν θυμηθώ τα πρώτα πέντε χρόνια των παιδιών μου, τότε θα σας απαντήσω με ειλικρίνεια, δεν υπερβάλλω καθόλου. Μάλλον αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη λέξη που ξεστόμισαν. Τα παιδιά του Όχι, έτσι τα φώναζα. Τυχαία;  

Θα μου πείτε γιατί με ενοχλούσε τόσο πολύ. Μμμ, αν το σκεφτώ καλά θα έλεγα ότι με ενοχλούσε η αυθάδεια που κουβαλούσε μέσα της αυτή τη λέξη και που αποτυπωνόταν σε όλο τους το κορμί και κυρίως στα πρόσωπά τους. Σαν να μου έλεγαν Στα μούτρα σου. Από την άλλη με στεναχωρούσε, αφού πολλές φορές το όχι τους θα τους έκανε κακό. Αυτό το δεύτερο με διέλυε. Τους έδειχνα έναν δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα ενώ αυτοί διάλεγαν τον δρόμο με τα αγκάθια.

Με δύο παιδιά στην εφηβεία το ΟΧΙ βρίσκεται στις δόξες τους. Αναγκαστικά έπρεπε να κάνω κάτι γιατί αλλιώς θα τρελαινόμουν. Και αφού δεν μπορούσα να τους αλλάξω αυτούς, άλλαξα εγώ. Όχι, δεν μεταμορφώθηκα σε ζόμπι αλλά άλλαξα μέσα μου, άλλαξα τον τρόπο που αντιμετώπιζα αυτή τη λέξη και όλα όσα αντιπροσώπευε.

Πρώτα απ όλα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν μισητές λέξεις. Οι λέξεις για μένα μοιάζουν με τα πλάσματα και έχουν κι αυτές δύο πλευρές, την κακιά και την καλή. Εξαρτάται από εμάς ποια θα δούμε και ποια θα χρησιμοποιήσουμε. Στη ζωή μας δεν υπάρχει μόνο μαύρο ή άσπρο. Όλα τα χρώματα ανακατεύονται για να μας βοηθήσουν να ζήσουμε μια πολύχρωμη ζωή.

Σιγά σιγά άρχισα να συνειδητοποιώ και την καλή πλευρά του ΟΧΙ. Πάρτε μια δόση απ αυτή

ΟΧΙ στη βία.
ΟΧΙ στην εκμετάλλευση.
ΟΧΙ στις εξαρτήσεις.
ΟΧΙ στην αδικία.
ΟΧΙ στην ασθένεια.
ΟΧΙ στην αυτολύπηση.
ΟΧΙ στην παραίτηση.

Για να πούμε το ΝΑΙ πρέπει να βιώσουμε μέσα μας ένα μεγάλο ΟΧΙ. Ένα ΟΧΙ που δεν υπάρχει μόνο στις αφίσες και στις μεγάλες κουβέντες των πολιτικών αλλά ένα ΟΧΙ που τα παιδιά μας θα πουν όταν θα έρθει η κατάλληλη ώρα. Να, όπως έκανε και ο Μεταξάς που αν και δικτάτορας το είπε και απογείωσε μια ολόκληρη χώρα.

Μπορώ να πω με σιγουριά ότι όσο μεγαλώνω βλέπω και αντιμετωπίζω αυτή τη λεξούλα αλλιώς. Τώρα βλέπω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και αποφεύγω να τη χρησιμοποιώ τόσο συχνά.  Προσπαθώ να δείχνω με τις πράξεις μου τις επιλογές μου και να τους αφήνω χώρο να φτιάξουν μέσα τους τα δικά τους ΟΧΙ. Κι αν η αρνητική συμπεριφορά τους απέναντι μου με πληγώνει δεν αφήνω τον εαυτό μου να το πάρει προσωπικά αλλά γίνομαι κι εγώ Μεταξάς ξεκαθαρίζοντας τα δικά μου όρια ανοχής και αυτοεκτίμησης.

Άρα όλες οι λέξεις είναι χρήσιμες φτάνει να ξέρεις πώς να τις χρησιμοποιείς.

Τι πρέπει να θυμάμαι;

Ο στόχος μας είναι να διδάξουμε και να καθοδηγήσουμε το παιδί μας, έτσι ώστε να είναι ικανό να βγει στον κόσμο με εφόδια, όντας ένας υπεύθυνος ενήλικας.

Εκφράσεις με το ΟΧΙ που είναι καλό να γνωρίζουμε:

-Όχι, παίζουμε: χρησιμοποιείται από κάποιον που είναι περήφανος για κάποιο κατόρθωμα.

Δεν θα έλεγα όχι: κατάφαση, θα έλεγα ναι.

-Όχι, θα κάτσω να σκάσω: δεν πρόκειται να στενοχωρηθώ (δεν θα σκάσω από τη στενοχώρια μου)