Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου  ΑΡΧΙΚΗ | ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ | ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ | ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 

 
 

 
 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | ΘΕΑΤΡΟ | ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ | ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ | ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΝΕΡΙ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΑΦΗ

 
     
 
     
 

Πρώτη χρονιά Μυρμ Αϊνστάιν

1. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Γνωρίστε τον Λίλη
Τικ
- τακ !!!!

Ει φίλοι, εγώ είμαι ο Λίλης. Ζω πολύ κοντά σας, κάτω από τα πόδια σας. Μπορεί και να έχουμε συναντηθεί καμιά φορά. Μην γελάτε, κυριολεχτώ. Ζω κάτω από τη γη,  σε έναν άγνωστο για σας κόσμο. Είμαι ένα μυρμηγκοπαιδάκι και σας καλώ να γνωρίσετε την ιστορία μου. Σήμερα θα σας διηγηθώ τον τρόπο που κατάφερα να σας ανακαλύψω.

Είμαι ένα μυρμηγκοαγοράκι  και έχω την τιμή να ανήκω στο ξακουστό γένος των μυρμηγκιών Αϊνστάιν. Οι πρόγονοί μου, ιερό το χώμα που τους σκεπάζει, ζούσαν στο σπίτι του Αϊνστάιν. Όταν πέθανε ταξίδεψαν σ όλο τον κόσμο, μέχρι που έφτασαν και στην Κύπρο. Ο προπροπροπροππάπος μου αποφάσισε να μείνει στο νησί γιατί έβρισκε φαγητό με μεγάλη ευκολία και ο καιρός ήταν ευεργετικός για την υγεία του, βλέπετε έπασχε από αρθριτικά. Έτσι να με και μένα.

Είμαι 10 χρόνων και ζω με την οικογένειά μου στο πάτωμα ενός ξενοδοχείου.

Σε μια λοιπόν από τις περιπλανήσεις μου στον αγαπημένο μου χώρο, την καφετέρια, είδα για πρώτη φορά το περιοδικό Παιδική χαρά. Είχα ανέβει με δυσκολία, θα το παραδεχτώ καθότι μικρός στο μπόι, σ ένα τραπεζάκι με την ελπίδα να βρω κανένα ψίχουλο. Όμως βρήκα κάτι καλύτερο, ένα περιοδικό. Τα τεράστια γράμματα του και το έντονο χρώμα του  το έκαναν ακόμη πιο πελώριο για μένα. Ήμουν έτοιμος να φύγω όταν το χαμόγελο δύο παιδιών μου άλλαξε γνώμη. Τα μουτράκια τους που στόλιζαν το εξώφυλλο μου χαμογελούσαν και με καλούσαν θαρρείς στο μαγικό κόσμο των σελίδων του. Μεμιάς ο φόβος μου έκανε φτερά και σκέφτηκα: Αυτό πρέπει να το δει η οικογένεια. Έτσι χωρίς να χάσω καιρό κατέβηκα με προσοχή από το τραπέζι και κίνησα με γρήγορα βήματα στη φωλιά μου.

Φτάνοντας στην είσοδο κούνησα τις κεραίες μου πρώτα τρεις φορές δεξιά και αριστερά και μετά δυο φορές μπρος και πίσω και περίμενα. Το μήνυμά αυτό αν το μεταφράσω στη δική σας γλώσσα έλεγε: Βρήκα κάτι σημαντικό στην καφετέρια, ελάτε να το μαζέψουμε. Πρώτοι έφτασαν οι γονείς μου, μετά ο παππούς, η γιαγιά και μετά ο ένας πίσω από τον άλλο όλοι οι μεγάλοι σε ηλικία κάτοικοι του διαμερίσματός μας, δηλαδή εκατό στον αριθμό. Χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία φτάσαμε στο τραπέζι και κουβαλήσαμε το περιοδικό στη φωλιά μας.

Όταν φτάσαμε εκεί οι φίλοι και γνωστοί δεν έλεγαν να φύγουν. Η περιέργεια τους έτρωγε. Τι να κρύβει άραγε αυτό το πράγμα; Μήπως καμιά λιχουδιά;, ρωτούσαν και τα σάλια τους έτρεχαν. Ο παππούς μας κάλεσε όλους να μαζευτούμε γύρω του και με ευλάβεια άρχισε να μας ξεναγεί σε έναν νέο κόσμο.

................................................................................................................................

Όταν έκλεισε το περιοδικό γύρεψε το βλέμμα μου. Αυτό που διάβασε μέσα στα μάτια μου φάνηκε να τον ικανοποιεί. Η χαρά μου δεν κρυβόταν. Μια χαρά όμως που δεν συμμερίζονταν οι σύντροφοί μας. Αυτοί τώρα με αγριοκοίταζαν. Η σκέψη τους ήταν φανερή. Πού είναι το φαγητό; Μας έβαλες σε τόσο κόπο για το τίποτα; Ακόμη και οι γονείς μου με κοίταζαν με απορία αλλά δεν έλεγαν τίποτα, γιατί με λυπόντουσαν. Πρέπει να τους εξηγήσω, να τους κάνω να καταλάβουν, σκεφτόμουνα αλλά πριν προλάβω να κάνω την σκέψη μου πράξη ο παππούς πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Τα λόγια του ήταν απλά, γι αυτό και πέτυχαν τον σκοπό τους. Εξήγησε τη σπουδαιότητα της ανακάλυψής μου και μας έβαλε την ιδέα ότι: Μέσα από αυτό το περιοδικό θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο των ανθρώπων. Η ιδέα ήταν μυρμηγκοκαταπληχτική, φτάνει να βρίσκαμε τον τρόπο να την υλοποιήσουμε. Είχαμε όλοι ανεξαιρέτως στη διάθεσή μας δύο μέρες για να σκεφτούμε διάφορους τρόπους.

Καθώς τριβέλιζα το νου μου σκέφτηκα τις ιστορίες που μας έλεγε ο παππούς για το σπιτικό της Κυρίας Διάπλασης που μέσα από τις ιστορίες του σε οδηγούσε σε ένα κόσμο φανταστικό.  Εμπνευσμένος λοιπόν από τις παλιές αυτές ιστορίες σκέφτηκα να διηγούμαι  περιστατικά από τη ζωή της μυρμηγκοοικογένειας μου μέσα από ένα παιγνίδι ερωτοαπαντήσεων.  Προς μεγάλη μου έκπληξη η  ιδέα αυτή ψηφίστηκε ως η καλύτερη.

 Ώρα λοιπόν να σας εξηγήσω με λεπτομέρεια τον τρόπο επικοινωνίας μας. Μια φορά το μήνα εγώ και το υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου, ο παππούς, ο μπαμπάς, η μαμά, η θεία η δασκάλα και η Κατερινούλα, η ξαδέλφη μου που ζει μαζί μας, θα σας βάζουμε  ένα ερώτημα. Οι ερωτήσεις όμως αυτές δεν θα έχουν μόνο μια σωστή απάντηση αλλά θα ζητούν να φανερώσετε τον τρόπο που σκέφτεστε και ενεργείτε στην καθημερινή σας ζωή. Από τις απαντήσεις που θα μας στέλνετε θα επιλέγουμε μερικές για να σας τις παρουσιάζουμε στο επόμενο τεύχος του περιοδικού. Με αυτό τον τρόπο δεν θα γνωριστούμε μόνο μεταξύ μας αλλά θα γνωρίσετε και εσείς άλλα παιδιά από όλη την Κύπρο.

Για πολλές ώρες συζητούσαμε για το ποια θα έπρεπε να ήταν η πρώτη ερώτηση αλλά δεν καταλήγαμε πουθενά μέχρι που είδαμε το παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου στο Παρίσι. Εκείνες τις μέρες πού μας έχανες πού μας έβρισκες όλο το σόι  προσπαθούσε να ρίξει καμιά ματιά στην τεράστια τηλεόραση που βρισκόταν στο κέντρο της καφετέριας, κάτι φυσικά πολύ δύσκολο αφού παιδιά αλλά και μεγάλοι δεν ξεκολλούσαν απ εκεί, βλέπετε ήταν και η Μιρέλα. Μας είχε συνεπάρει αυτή η υπερπροσπάθεια των αθλητών, ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μας. Αλλά ας μην σας κρατάω άλλο σε αγωνία. Το πρώτο ερώτημα είναι:

Με ποιους τρόπους θα μπορούσε να έχει περισσότερο ενδιαφέρον το μάθημα της γυμναστικής στο σχολείο σας; 

 Μην χάνετε λοιπόν καιρό. Στείλτε τις απαντήσεις σας στη διεύθυνση του ξενοδοχείου: .. Και κάτι πολύ σημαντικό. Στο πίσω μέρος του φακέλου, στη δεξιά κάτω πλευρά  να σχεδιάσετε ένα μικρό, πολύ μικρό μυρμηγκάκι. Αυτό είναι το σημάδι που ξεχωρίζει τη δική μας αλληλογραφία. Όταν βλέπουν το σχέδιο αυτό οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου, τοποθετούν την αλληλογραφία έξω από τη φωλιά μας. Αυτές τις διαταγές έδωσε ο διευθυντής του ξενοδοχείου που είναι φίλος των μυρμηγκιών, ένα σπάνιο είδος ανθρώπου.

Δυστυχώς ήρθε η ώρα να σας αποχαιρετήσω. Θα τα ξαναπούμε τον επόμενο μήνα. Να περνάτε καλά και να με θυμάστε. Σας χαιρετώ με πολλά μυρμηγκοφιλάκια.

Υ.Γ
Περιμένω τις απαντήσεις σας.

 
 

 
 

2. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Ε παιδιά, εγώ είμαι ο Λίλης. Δε νομίζω να με ξεχάσατε! Ωραία γιατί εγώ περίμενα πως και πως να επικοινωνήσω και πάλι μαζί σας. Και πριν το ξεχάσω, έχετε πολλούς μυρμηγκοχαιρετισμούς από τον παππού, τον μπαμπά, τη μαμά, τη θεία και την Κατερινούλα, την ξαδέλφη μου.

Παιδιά είμαι πολύ χαρούμενος και σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τη χαρά μου. Και φυσικά θα μαντεύετε το λόγο. Τα Χριστούγεννα έφτασαν και τα σχολεία έκλεισαν. Μυρμηγκοφανταστικά!!! Καιρός για ξάπλα και διασκέδαση.

-Ε, Λίλη τι κάνεις;
-Εσύ είσαι Κατερινούλα; Γράφω για το περιοδικό.
-Ας το για αργότερα. Τώρα θα μας βοηθήσεις να κουβαλήσουμε το χριστουγεννιάτικο μας δέντρο.
-Τι πράγμα 

Μάλιστα, καλά διαβάσετε, δεν σας γελούν τα μάτια σας. Η Κατερινούλα είχε μεγάλα σχέδια για τα Χριστούγεννα και μας έβαλε όλους στο πόδι. Βάλθηκε, λέει, να δώσει χριστουγεννιάτικο χρώμα στη μουντή φωλιά μας. Έτσι λοιπόν στην είσοδο της φωλιάς τοποθετήθηκε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, δηλαδή ένα κλαδί που έτυχε να κοπεί από το στολισμένο έλατο του ξενοδοχείου. Ακόμη έβαψε τους τοίχους με χρυσαφί χρώμα και στα σκαλιά που οδηγούν στην κουζίνα κρέμασε τις σακουλίτσες που βρήκαμε μαζί στον παιδότοπο του ξενοδοχείου.

Αυτό όμως που μας έκρυβε σαν εφτασφράγιστο μυστικό και το μάθαμε αργότερα, ήταν τα δώρα που ήθελε να μας χαρίσει. Για πολύ καιρό πριν έκανε οικονομίες. Φύλαγε όλο σχεδόν το χαρτζιλίκι που της έδιναν. Κατάφερε έτσι να μαζέψει 40 μυρμηγκέν, σαν να λέμε 50 ευρώ, ένα αρκετά μεγάλο ποσόν για μυρμηγκοπαιδάκι.

Δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα πήρε τον κουμπαρά της και κίνησε χαρούμενη για την μυρμηγκο-υπεραγορά. Αλίμονο όμως, στο δρόμο που πήγαινε σηκώθηκε άνεμος δυνατός και να την Κατερινούλα, που ήταν λεπτή σαν φύλλο, να πέφτει κάτω και ο κουμπαράς να φεύγει από τα χέρια της και να πέφτει με δύναμη στο χώμα. Μέχρι να συνέλθει τα λεφτά πετούσαν και ακολουθούσαν αόρατες διαδρομές στον ουρανό.

Η εξαδέλφη μου γύρισε σπίτι σωστό ερείπιο. Εκείνη τη μέρα έμεινε κλεισμένη στο δωμάτιό της ώρες ολόκληρες. Βγήκε μόνο μια στιγμή, όχι για να ρουφήξει καμιά λιχουδιά αλλά για να μαζέψει ό,τι είχε ο Μυρμηγκοτενεκές. Όλους εμάς μας έτρωγε η περιέργεια. Τι να σκαρώνει άραγε;

Η απάντηση μας δόθηκε το πρωινό των Χριστουγέννων. Κάτω από το Χριστουγεννιάτικο μας δέντρο  υπήρχαν δώρα. Δώρα τυλιγμένα με χαρτοσακούλα που όμως φάνταζε πολύ ωραία με τα χρώματα και τα σχέδια που είχε σχεδιάσει πάνω η Κατερίνα. Για τα επόμενα λεπτά άκουγες μόνο τον ήχο του σκισίματος και μετά τις ενθουσιασμένες φωνές μας που γέμισαν τον χώρο. Για όλους υπήρχε ένα δώρο: ένα αυτοκινητάκι για μένα, ένα ζευγάρι σκουλαρίκια για τη μαμά και τη θεία, ένα μπαστούνι για τον παππού και μια πίπα για τον μπαμπά. Κι όλα αυτά φτιαγμένα από την ίδια την Κατερίνα που τα μάτια της έψαχναν με αγωνία τα δικά μας. Ο παππούς συγκινημένος την πλησίασε και της είπε: Αυτό είναι το ωραιότερο δώρο που πήρα ποτέ γιατί φτιάχτηκε με αγάπη. Τότε όλοι μαζί την αγκαλιάσαμε και την ευχαριστήσαμε όταν εγώ ξαφνικά φώναξα στεναχωρημένος:

-Μα εμείς δεν σου κάναμε δώρο.
-Για μένα το δώρο είστε εσείς. Έχασα τους πραγματικούς μου γονείς αλλά νιώθω να μ αγαπούν το ίδιο. Υπάρχει καλύτερο δώρο απ αυτό;

Το περιστατικό αυτό μας σημάδεψε όλους. Έτσι μας έδωσε την ιδέα για την ερώτηση που πρέπει να σας θέσουμε και που είναι:

Αν έπρεπε να φτιάξεις ένα δώρο στον καλύτερο σου φίλο ή φίλη, ποιο θα ήταν αυτό και τι υλικά θα χρησιμοποιούσες;

Θα περιμένουμε λοιπόν με αγωνία τους φακέλους σας με το μικρό μυρμηγκάκι στη δεξιά κάτω πλευρά.

-Λίλη έλα, τα παιδιά μας περιμένουν.
-Έφτασα!!!!!

Παιδιά σας αφήνω τώρα. Πάω να ψάλλω τα μυρμηγκοκάλαντα σ όλες τις φωλιές του διαμερίσματος μας. Η ευχή μου για τα Χριστούγεννα είναι απλή και κυρίως παιδική. Να απολαύσετε τις διακοπές σας με υγεία και παιγνίδι!!!!!

                                                                           Σας μυρμηγκοφιλώ
                                                                                     Λίλης

 
 

 
 

3. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Περί ορέξεως

Γεια σας παιδιά. Και πάλι εδώ.

Δεν έχετε πολλά κέφια ε; Ξέρω ότι αυτή η περίοδος δεν είναι και η καλύτερη. Σας νιώθω. Πέρασαν οι διακοπές. Επιστροφή στη ρουτίνα, δηλαδή στο σχολείο και στο διάβασμα. Όμως μην στεναχωριέστε. Έχετε τόσα να περιμένετε. Τις απόκριες, το καρναβάλι, την Άνοιξη.

Εγώ είμαι διπλά χαρούμενος γιατί περιμένω να γυρίσει στο σπίτι το πιο αγαπητό μου πρόσωπο, η μητέρα μου. Όχι δεν πήγε ταξίδι αλλά πέρασε μια άσχημη περιπέτεια. Να τι έγινε... 

Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, η πιο κοπιαστική μέρα για μας τα μυρμήγκια, αφού αυτή τη μέρα βρίσκουμε τις μεγαλύτερες ποσότητες και ποικιλίες τροφών. Αφού μεταφέρουμε τα φαγητά στη φωλιά φυλάμε τα περισσότερα στις αποθήκες καθώς απ αυτά θα τρεφόμαστε  τους υπόλοιπους μήνες του Χειμώνα. Από το πρωί λοιπόν δουλεύαμε χωρίς σταματημό. Κατά το μεσημέρι που επιτέλους σταματήσαμε για φαγητό, συνειδητοποιήσαμε ότι έλειπε η μητέρα μου. Ανήσυχοι τότε εμείς αρχίσαμε να τη γυρεύουμε.

Αφού ψάξαμε όλη τη φωλιά καταλήξαμε στο σπίτι μας. Τότε προς μεγάλη μας έκπληξη την είδαμε να κάθεται στην αγαπημένη της πολυθρόνα και να διαβάζει εφημερίδα. Μάλιστα, καλά ακούσατε. Ο κόσμος καιγόταν και αυτή διάβαζε. Και πριν μας περάσει η πρώτη έκπληξη ήρθε και η δεύτερη.

-Έχω να σας ανακοινώσω κάτι πολύ σημαντικό, μας είπε, και χωρίς να περιμένει απόκριση συνέχισε.
-Από αύριο ξεκινώ δίαιτα.

Απίστευτο και όμως αληθινό. Όση ώρα εμείς δουλεύαμε, η μητέρα μου διάβαζε στην μυρμηγκοεφημερίδα το άρθρο:

Οι δίαιτες των διασήμων

Η Βίθη, το πρώτο όνομα στο τραγούδι, τρέφεται αποκλειστικά και  μόνο με φρούτα. Μια άλλη σούπερ σταρ, η Βανθή, συνδυάζει  λαχανικά με  ψάρια, ειδική διατροφή για εγκύους.

Εμείς δεν την πολυπιστέψαμε στην αρχή. Όμως το πε και το έκανε. Για μια εβδομάδα τρεφόταν μόνο με φρούτα. Φυσικά δεν τα έτρωγε όπως εσείς αλλά ρουφούσε το χυμό τους, γιατί εμείς τα μυρμήγκια έτσι τρεφόμαστε, ρουφώντας διάφορα υγρά. Κι αν τύχαινε καμιά  μέρα να μην βρίσκουμε φρούτα έμενε νηστική.

Η κατάσταση ήταν ανησυχητική. Μάταια της λέγαμε να σταματήσει. Αυτή ήταν ανένδοτη. Θα συνεχίσω τη δίαιτα, έλεγε, πρέπει να χάσω τα κιλά που πήρα τις γιορτές.Όμως το κορμί της δεν της έκανε τη χάρη. Προσπάθησε να αντέξει αλλά δεν τα κατάφερε. Την πρόδωσε ένα πρωινό, τη στιγμή που ετοιμαζόταν να ρουφήξει το χυμό ενός πορτοκαλιού. Λιπόθυμη την μεταφέραμε στο μυρμηγκονοσοκομείο.

Εκεί ο γιατρός, ο διάσημος Μυρμ-Μιγκέλ, μας δήλωσε: Ο οργανισμός της είναι πολύ αδύνατος. Θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να γίνει και πάλι ο παλιός της εαυτός.

Οι μέρες δεν περνάνε, λες και ο χρόνος σταμάτησε να κυλά. Όλα μου φαίνονται χωρίς νόημα. Πόσο άδειο μου φαίνεται το σπίτι χωρίς αυτήν. Όταν επιτέλους επιστρέψει στο σπίτι θα την υποδεχτώ με μια αγκαλιά λουλούδια και ένα μεγάλο πανό που θα γράφει: Μητέρα σε αγαπάμε όπως είσαι.  

Η απουσία της μητέρας μας σημάδεψε όλους και προκάλεσε πολλές συζητήσεις. Δίαιτα ή σωστή διατροφή; Αυτό το μεγάλο θέμα βασάνισε όλη την οικογένεια. Γι αυτό και η σχετική ερώτηση:

Αν αντιμετωπίζατε πρόβλημα πάχους πώς θα το αντιμετωπίζατε;

Παιδιά σας αφήνω τώρα. Είναι ώρα να επισκεφτώ τη μητέρα μου στο νοσοκομείο. Θα περιμένουμε τις απαντήσεις σας στη γνωστή πια διεύθυνση.

                                                                           Σας μυρμηγκοφιλώ
                                                                                     Λίλης

 
 

 
 

4. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Φίλοι για πάντα...      

Γεια σας φίλοι μας.

Η Κατερινούλα είμαι, η ξαδέλφη του Λίλη. Ο Λίλης δεν σας ξέχασε απλά έχει τις μαύρες του. Έχει κλειστεί στον εαυτό του και δεν μιλάει σε κανέναν.

Όλα ξεκίνησαν πριν μια εβδομάδα περίπου. Ήταν η μέρα του μεγάλου μυρμηγκοσφαιροαγώνα. Μυρμήγκια εναντίον Kουνουπιών. Ήταν ένα κρίσιμο παιγνίδι αφού ο νικητής  θα προχωρούσε στον ημιτελικό.

Το μυρμηγκόσφαιρο είναι το αγαπημένο παιγνίδι του Λίλη. Μοιάζει πολύ με το δικό σας ποδόσφαιρο μόνο που παίζεται με τι κεραίες μας και για μπάλα χρησιμοποιούμε μανιτάρι. 

Στο τελευταίο πεντάλεπτο του αγώνα και ενώ τα μυρμήγκια έχαναν με  1- 0, ο Λίλης κλέβει το μανιτάρι από τον αντίπαλό του. Τρέχει από τα δεξιά ενώ κρατάει σφιχτά το μανιτάρι ανάμεσα στις κεραίες του. Την ίδια στιγμή ανοίγει από τ αριστερά ο Μίμης, ο φίλος του, και του κάνει νόημα να του πασάρει. Ο Λίλης όμως δεν γυρίζει να δει κανέναν. Προχωρεί-προχωρεί και χτυπά με δύναμη το μανιτάρι με τη δεξιά κεραία του και ... αστοχεί.

 Ο Λίλης δεν το πιστεύει. Μένει να κοιτάζει τις τρελές τούμπες του μανιταριού στον ουρανό όταν η θυμωμένη φωνή του Μίμη φτάνει στ  αυτιά του.

-Τι έκανες; Έχασες ένα σίγουρο γκολ.
Ο Λίλης τα έχει χαμένα. Μένει να τον κοιτάζει με απορία.
-Εγωιστή, επιμένει εκείνος. Ήθελες να τα κάνεις όλα μόνος σου.
-Δεν σε είδα, του απαντάει ο Λίλης.
-Ναι καλά. Σε πιστέψαμε.
-Και να σου την έδινα δεν θα μπορούσες να βάλεις γκολ, περνάει στην αντεπίθεση ο Λίλης.

Ενώ το παιγνίδι συνεχιζόταν οι δύο φίλοι δεν έλεγαν να ξεχάσουν αυτό που έγινε. Με το σφύριγμα το διαιτητή τα Κουνούπια άρχισαν να πανηγυρίζουν ξέφρενα και η  κατάσταση χειροτέρεψε. Ο προπονητής τους προσπάθησε να τους συνεφέρει αλλά μάταια. Οι ματιές που αντάλλασσαν οι δύο φίλοι ήταν όλο μίσος.

Ο Μίμης σκεφτόταν: Αν δεν ήταν αυτός θα είχαμε νικήσει, ενώ ο Λίλης: Δεν είναι φίλος. Ο φίλος θα καταλάβαινε, δεν θα με κατηγορούσε.

Από εκείνη τη μέρα τα δύο μυρμηγκοαγοράκια δεν μιλιούνται. Έκοψαν κάθε επαφή. Και το χειρότερο είναι ότι χώρισαν και την παρέα μας σε στρατόπεδα. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είμαι και εγώ στη μέση. Προσπάθησα να συνεφέρω τον εξάδελφό μου αλλά δεν μ ακούει. Παιδιά  βοηθήστε με. Δώστε μου λύση στο ερώτημα που με βασανίζει:

Πώς μπορώ να φέρω τους δύο φίλους και πάλι μαζί;

Θα περιμένω με αγωνία τις απαντήσεις σας στη διεύθυνση που ξέρετε.

Σας χαιρετώ
Κατερινούλα

 
 

 
 

5. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Φίλοι για πάντα... (η συνέχεια)

Παιδιά γεια σας.

Ο Λίλης είμαι. Δεν με ξεχάσατε ε; Εγώ πάντως σας πεθύμησα πολύ. Και τον προηγούμενο μήνα ήθελα να σας γράψω αλλά να, δεν είχα και πολύ κέφι. Για όλα φταίει ο φίλος μου ο Μίμης και ... ο εαυτός μου, ο εγωιστής ο εγωίσταρος Λίλης που συχνά με βάζει σε μπελάδες.

Ο καβγάς μας, που όπως σας εξήγησε η Κατερινούλα, ξεκίνησε στον μυρμηγκοσφαιροαγώνα φούντωνε μέρα με τη μέρα. Στο σχολείο δεν μιλιόμασταν και τα απογεύματα παίζαμε πάντα σε αντίπαλα στρατόπεδα. Στην αρχή το μόνο που ήθελα ήταν να τον πληγώσω αλλά τώρα μετανιώνω, μετανιώνω πικρά.

Μου λείπει ο φίλος μου, τα παιγνίδια μας, οι πλάκες μας. Θέλω να ξαναγίνουμε όπως πριν μόνο που πρέπει να ζητήσω συγγνώμη. Μα δεν μπορώ. Στ αλήθεια  προσπάθησα, προσπάθησα πολύ αλλά μάταια. Μόλις βρεθώ μπροστά του ξαναθυμάμαι αυτά που μου είπε και ο θύμος μου κλείνει το στόμα και δεν μπορώ να βγάλω μιλιά. Φυσικά και ο Μίμης δεν βοηθάει την κατάσταση, το ίδιος εγωιστής με μένα. Μόνο ένα θαύμα θα μας φέρει κοντά.

Παιδιά δεν μπορώ να σας στείλω αυτό το γράμμα. To Πάσχα, η μεγαλύτερη γιορτή της αγάπης πλησιάζει, κι εγώ αντί για αγάπη σας γράφω για καβγάδες και κακίες. Θα περιμένω. Πού ξέρετε ίσως και να γίνει το θαύμα.

......................................................................................................................

Η καμπάνα ηχούσε χαρμόσυνα. Τότε όλοι μας χτυπούσαμε με δύναμη τις κεραίες μας και αγγίζαμε τις κεραίες των γνωστών και συγγενών μας, θέλοντας έτσι να εκφράσουμε τη χαρά μας για την ανάσταση του Θεού μας.  

Την ώρα λοιπόν που έσκυβα προς το μέρος της Κατερινούλας πήρε το μάτι μου τον Μίμη που δισταχτικά ερχόταν προς το μέρος μου. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά. Έκανα να τρέξω αλλά με πρόλαβε ένα δυνατός θόρυβος. Κροτίδα, σκέφτηκα προτού βυθιστώ στο σκοτάδι.

Με το που άνοιξα τα μάτια μου αντίκρισα πολλά μάτια να με κοιτάζουν με αγωνία. Η κατάσταση ηρέμησε όταν κατάφερα και στάθηκα στα πόδια μου. Προσπαθούσα να τεντώσω το πονεμένο μου κορμί όταν ένιωσα ένα ελαφρύ σπρώξιμο από πίσω.

Γυρίζω και τι να δω. Τον Μίμη να με κοιτάει με ένα πονηρό και αβέβαιο ύφος. Τον έσπρωξα και εγώ και η συμφιλίωση ήταν πια γεγονός. Αυτό ήταν, τα περασμένα ξεχάστηκαν με μιας.

Το δικό μου θαύμα έγινε. Το ζητούσα απ τα βάθη της καρδιάς μου και ο Χριστός δεν μου τ αρνήθηκε.

Εσείς πιστεύετε στα θαύματα; Και αν ναι ποιο θαύμα θα θέλατε να γίνει στη δική σας ζωή;

Θα περιμένω με αγωνία τις απαντήσεις σας στη διεύθυνση που ξέρετε.

                                                                       Ο παντοτινός σας φίλος, Λίλης