Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου  ΑΡΧΙΚΗ | ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ | ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ | ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 

 
 

 
 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | ΘΕΑΤΡΟ | ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ | ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ | ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΝΕΡΙ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΑΦΗ

 
     
 
     
 
Δεύτερη χρονιά Μυρμ Αϊνστάιν

1. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Όλε!!!
Πάνω τα χέρια. Όλοι μαζί. 1,2,3, πάμε: Όλε.

Χαιρετώ τους παλιούς μου φίλους και φίλες. Τι; Δεν με θυμάστε; Είμαι ο Λίλης, το μυρμηγκοπαιδάκι, του γένους Αϊνστάιν ...
Α, έτσι μπράβο. Είπα κι εγώ, τόσο εύκολα ξεχνάτε εσείς;

Δεν νομίζω να είστε στεναχωρημένοι. Τι κι αν τελείωσε το Καλοκαίρι. Ήταν τόσο ωραίο που σίγουρα θα μας μείνει αξέχαστο. Τη μια το ποδόσφαιρο, την άλλη οι Ολυμπιακοί αγώνες, κατάφεραν να μας στείλουν στα ουράνια.

Θα μου πείτε, πού τα ξέρεις εσύ όλα αυτά; Ξεχάσατε την τηλεόραση στη μεγάλη τραπεζαρία του ξενοδοχείου; Δεν το κούνησα ρούπι απ εκεί. Το ποδόσφαιρο με ενθουσίασε και οι Ολυμπιακοί με μάγεψαν. Σα να ζούσα σε όνειρο. Και το πιο συναρπαστικό είναι ότι για πρώτη φορά όλοι οι μυρμηγκοκάτοικοι της φωλιάς μας σταμάτησαν τη δουλειά, για να παρακολουθήσουν τους αγώνες. Εδώ και ένα μήνα σε κάθε γωνιά της φωλιάς μας αντηχεί το Όλε.

Μόνο που η χαρά μας μετατράπηκε σε λύπη όταν μας πληροφόρησαν ότι το σχολείο μας θα παραμείνει κλειστό, άγνωστο μέχρι πότε. Φυσικά για να είμαι ειλικρινής στην αρχή χοροπηδούσα από τη χαρά μου, αλλά μετά που οι γονείς μου με έβαλαν να τους βοηθώ στη δουλειά άλλαξα γνώμη. Άσε που χάθηκα με τους φίλους μου και δεν μπορώ να παίζω το αγαπημένο μου σπορ το μυρμηγκοσφαιροαγώνα. Κακά τα ψέματα, βαρετό το σχολείο αλλά έχει κι αυτό τη γλύκα του.

Εγώ και οι φίλοι μου είμαστε ανάστατοι. Οι μέρες κυλάνε και το σχολείο δεν βλέπουμε να ανοίγει. Κι όλο αυτό το κακό γιατί ο δήμαρχος της φωλιάς μας αποφάσισε να το μετατρέψει σε χωράφι, για να καλλιεργεί λέει καλαμπόκι. Άκουσον, άκουσον. Οι μόνοι που μας στηρίζουν είναι ο παππούς και η δασκάλα μας. Μας συγκέντρωσαν έξω από το σχολείο-χωράφι, για να βρούμε μια λύση. Προτού όμως πάρουμε απόφαση τους ζήτησα να περιμένουμε και τις δικές σας ιδέες. Εσείς κάτι θα ξέρετε παραπάνω από εμάς.

Λοιπόν περιμένουμε σύντομα, πολύ σύντομα, τις ιδέες σας για το πώς μπορούμε να πετύχουμε ξανά τη λειτουργία του σχολείου μας, στη διεύθυνση: ..
Να ξέρετε ότι η βοήθειά σας είναι πολύτιμη.

Με αγάπη
Λίλης

 
 

 
 

2. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Δυναμικές κινητοποιήσεις

Παιδιά, γεια σας. Ελπίζω το γράμμα μου να βρίσκει όλους σας καλά. Έχετε προσαρμοστεί στη σχολική πραγματικότητα ή ακόμη;

Για μας τώρα ξεκινάει το σχολείο. Κι αυτό ύστερα από δυναμικές κινητοποιήσεις, όπως λέει και ο παππούς. Όπως θα θυμάστε το σχολείο μας δεν θα λειτουργούσε γιατί θα γινόταν χωράφι. Μπρρρρ, όποτε το λέω με πιάνει ένα ρίγος!!! Τέλος πάντων έπρεπε να αντιδράσουμε πριν να αρχίσουν οι διαδικασίες κατεδάφισης.

Η συνεδρίαση που συγκάλεσε ο παππούς και η δασκάλα μας είχε σκοπό να βρει τον τρόπο αντίδρασης μας. Πολλές ιδέες έπεσαν στο τραπέζι. Ο Μίμης πρότεινε να στείλουμε γράμμα διαμαρτυρίας στο μεγάλο μυρμηγκοδικαστήριο που εδρεύει στις Μυρμησέλλες, κάτι που απορρίφθηκε αφού μέχρι να πάει το μήνυμα και να ρθει το χαπάρι θα μάζευαν ήδη την πρώτη σοδειά καλαμπόκι. Ένα άλλο μυρμηγκοπαιδάκι, ο Πίπης, πρότεινε να κάνουμε απεργία πείνας, πρόταση που ούτε καν συζητήθηκε, αφού κανείς μας δεν ήθελε να πεινάσει. Τελευταία που μίλησε ήταν η ξαδέρφη μου η Κατερινούλα. Περιμέναμε με αγωνία την πρόταση της αφού φημίζεται για το κοφτερό μυαλό της. Και πράγματι μας απόδειξε για μια ακόμη φορά την αξία της. Η ιδέα της ήταν απλή γι αυτό και είχε πιθανότητα να πετύχει.

Την επόμενη μέρα τη βάλαμε σε εφαρμογή. Πρωί-πρωί όλα τα μυρμηγκοπαιδάκια μπήκαμε στο σχολείο αφού αναρτήσαμε πρώτα ένα πανό στην είσοδο του σχολείου που έλεγε: Δεν θα φύγουμε απ εδώ μέχρι ο Δήμαρχος αλλάξει την απόφασή του και το σχολείο μας λειτουργήσει ξανά. Στην αρχή κανείς δεν μας πήρε στα σοβαρά. Σκέφτηκαν: Παιδιά είναι, θα τους περάσει. Μόνο που δεν μας πέρασε. Μείναμε στο σχολείο μια μέρα και θα μέναμε κι άλλες αν δεν διαμαρτύρονταν οι γονείς μας στο Δήμαρχο. Τα βρήκε σκούρα ο κύριος. Μπροστά στη μαζική αυτή αντίδραση άλλαξε την απόφασή του και μας έδωσε το πράσινο φως να λειτουργήσει το σχολείο ξανά.

Χαρήκαμε πολύ, όχι μόνο γιατί άνοιξε το σχολείο αλλά και γιατί καταφέραμε να πείσουμε τους μεγάλους για το δίκιο μας.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε και αυτή η χρονιά. Επεισοδιακά. Είναι σημαντική χρονιά για μένα αφού πάω στην τελευταία τάξη του μικρού κύκλου. Αυτό σημαίνει ότι δικαιούμαι να φτιάξω το δικό μου πρόγραμμα. Δηλαδή να επιλέξω τα μαθήματα που θέλω, έξι στο σύνολο. Μπορεί να φαίνεται εύκολο μόνο που για μένα δεν είναι. Μέχρι τώρα επέλεξα μόνο ένα, το μοναδικό που μου αρέσει, τη Γυμναστική. Τι να κάνω; Οι φίλοι μου έχουν ήδη επιλέξει τα δικά τους μαθήματα και ντρέπομαι να μάθουν ότι τα βρήκα σκούρα. Τι λέτε θα με βοηθήσετε; Εσείς έχετε ένα σωρό μαθήματα και σίγουρα μπορείτε να με συμβουλέψετε.

Ερώτηση: Ποια κατά τη γνώμη σας είναι τα 5 μαθήματα που πρέπει να επιλέξω; Μπορείτε να δικαιολογήσετε την επιλογή σας;

Βασίζομαι πάνω σας. Θα περιμένω τις απαντήσεις στην ίδια πάντα διεύθυνση.
 
 

 
 

3. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Διχόνοια!

Παιδιά τι γίνεται, όλα καλά;

Πώς πάει το σχολείο; Διαγωνίσματα ε; Μην απελπίζεστε, σε λίγο έρχονται οι διακοπές και όλα αυτά τα δυσάρεστα θα ξεχαστούν.

Για πρώτη φορά στο σχολείο περνώ θαυμάσια, αφού χάρη στις δικές σας συμβουλές κατάφερα να επιλέξω μαθήματα που μ αρέσουν.

Και να τι επέλεξα:

Γυμναστική (φυσικά), Μουσική (για το πνεύμα), Μαθηματικά (αναγκαίο κακό), Computer (το μάθημα της εποχής), Ζωγραφική (για την ψυχή) και τελευταίο μα εξίσου αγαπητό Ανθρωπολογία (αφού έτσι θα μάθω περισσότερα για σας τους φίλους μου.)

Τα Χριστούγεννα λοιπόν μας χτυπούν την πόρτα και μας καλούν να γεμίσουμε την καρδιά μας με αγάπη. Έτσι τουλάχιστον μας διδάσκουν στο σχολείο. Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ακούγομαι πολύ απογοητευμένος και σας ζητώ να με συγχωρήσετε αλλά τον τελευταίο καιρό τα πράγματα στη φωλιά μας δεν πάνε και τόσο καλά.

Όλα ξεκίνησαν πριν δύο εβδομάδες περίπου όταν κατέφτασαν στη φωλιά μας, τρομαγμένοι και καταϊδρωμένοι, οι γείτονες μας - του γένους Αρχιμήδη. Τι τους βρήκε και αυτούς έτσι στα ξαφνικά. Δεχτήκανε επιδρομή από ένα άσπονδο εχθρό μας, τις κατσαρίδες. Δεν προλάβανε  να πάρουνε τίποτα μαζί τους. Όπου φύγει-φύγει. Ευτυχώς δεν θρηνήσαμε θύματα.

Η άφιξή τους συνοδεύτηκε από αναστάτωση αφού έπρεπε να βρεθεί χώρος για την στέγασή τους αλλά και περισσότερο φαγητό. Η αναστάτωση όμως δεν άργησε να μετατραπεί σε μια φοβερή ένταση. Από τότε που ήρθαν τα παράπονα δίνουν και παίρνουν και από τις δύο πλευρές. Κατηγορούν ο ένας τον άλλον για την καθαριότητα, τη φασαρία, το φαγητό και για ό, τι άλλο φανταστείτε. Οι μόνοι που δεν είχαν πρόβλημα ήμαστε εμείς τα παιδιά. Καταχαρήκαμε με τον ερχομό των παιδιών αφού μάθαμε καινούρια παιγνίδια και αποχτήσαμε καινούριους φίλους.

Μάταια λοιπόν προσπαθήσαμε να τους συμφιλιώσουμε. Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και εμείς ζούμε σε κατάσταση πολέμου. Όμως δεν τα βάζουμε κάτω. Θα συνεχίσουμε τις προσπάθειες. Ίσως γίνει κάποιο θαύμα και τα Χριστούγεννα τα περάσουμε όλοι μαζί, αδελφωμένοι. Αν έχετε ιδέες για να λυθεί  το πρόβλημα αυτό:

Να συμφιλιώσουμε εμείς τα μυρμηγκοπαιδάκια, πρόσφυγες και μη, τους μεγάλους πριν τη γέννηση του Χριστού,

μην διστάσετε να μας τις στείλετε στη γνωστή διεύθυνση..

                                                                               Φιλάκια,
                                                                 ο παντοτινός σας φίλος Λίλης

 
 

 
 

4. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Παιδιά Χρόνια σας Πολλά! Πώς περάσατε; Εγώ πάντως μυρμηγκοκαταπληχτικά. Ναι καλά καταλάβατε. Στο παραπέντε καταφέραμε να συμφιλιώσουμε τους Μυρμ-Αϊνστάιν και τους Μυρμ-Αρχιμήδη. Έτσι περάσαμε τα πιο μυρμηγκοsuper Χριστούγεννα.

Θα αναρωτιέστε φυσικά πώς έγινε το θαύμα και συμφιλιωθήκανε. Μας ταλαιπώρησε πολύ η κατάσταση αυτή και όποιο σχέδιο και αν καταστρώσαμε δεν πέτυχε. Πάνω που είχαμε απελπιστεί έγινε κάτι το αναπάντεχο.

Την πρώτη μέρα που έκλεισαν τα σχολεία μας για τις γιορτές, αποφασίσαμε οι φίλοι μου κι εγώ να πάμε στη μεγάλη αποθήκη του ξενοδοχείου για τη συνηθισμένη μας προπόνηση. Βλέπετε το πρωτάθλημα του μυρμηγκόσφαιρου πλησιάζει και πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι. Φτάσαμε λοιπόν εκεί και ξεκίνησε αμέσως η προπόνηση. Την ώρα που ο Μίμης ετοιμαζόταν να σκοράρει νιώσαμε την ανθρώπινη παρουσία. Άνθρωπος κίνδυνος. Παγώσαμε όλοι. Ο φόβος μας κυρίευσε. Ούτε που κουνηθήκαμε. Λες και επιζητούσαμε το τέλος μας. Αν δεν βρισκόταν εκεί ο αρχηγός των μυρμ-Αρχιμήδη θα ήμασταν παρελθόν.

Το περιστατικό έγινε αμέσως γνωστό. Η επέμβαση του μέχρι πρότινος εχθρού μας, μας έσωσε κυριολεχτικά τη ζωή. Όταν αντιληφθηκε την παρουσία του ανθρώπου όρμησε μπρος στα πόδια του και μας έδωσε την ευκαιρία να το σκάσουμε. Τώρα πώς κατάφερε να σωθεί ο ίδιος είναι μια άλλη ιστορία. Στην αρχή κανείς από τους δικούς μας δεν μπορούσε να το πιστέψει. Το ότι ένας από τους άσπονδους εχθρούς μας κινδύνεψε τη ζωή του για να μας σώσει ήταν άξιο θαυμασμού αλλά ίσως  όχι αρκετό για να λυθεί αυτή η παρεξήγηση μεταξύ μας. Η μητέρα μου όμως δεν το πολυσκέφτηκε. Πήγε στον σωτήρα μας και όχι μόνο τον ευχαρίστησε αλλά και του πρόσφερε δουλειά. Αν δεν ήσασταν εσείς, του είπε, τα παιδιά μας δεν θα ζούσαν. Από αύριο, αν το θέλετε κι εσείς μπορείτε να δουλεύετε μαζί μας.

Αυτό ήταν. Σιγά σιγά όλοι άρχισαν να τους εμπιστεύονται και να τους βλέπουν πιο φιλικά. Ο πάγος έσπασε.

Αφού λοιπόν τα πράγματα ηρέμησαν μπορέσαμε και εμείς να αφοσιωθούμε στον αγώνα του μυρμηγκόσφαιρου που θα γίνει την επόμενη εβδομάδα. Δυστυχώς όμως τα πράγματα για μας φέτος δεν είναι και τόσο ευθαρρυντικά. Έφυγε ο μυρμηγκοφύλακάς μας, που ήταν εξαιρετικός, και η δασκάλα μας έβαλε στη θέση του τον κουτσοΝάκη. Είμαστε καταδικασμένοι. Αυτό το πράγμα δεν ξανάγινε. Ακούς εκεί να μπει στην ομάδα μας ένα κουτσό μυρμηγκάκι. Σας ρωτώ, πώς θα καταφέρνει να αποκρούει τα δυνατά σιουτ των αντιπάλων μας; Είμαστε όλοι πολύ θυμωμένοι με τη δασκάλα μας. Πώς μπόρεσε να το κάνει αυτό; Όταν της είπαμε τους φόβους μας μίλησε πολύ αυστηρά. Δεν το περίμενα από σένα Λίλη. Πώς μπορείς να μην δέχεσαι έναν συμμαθητή σου; Εγώ να σας πω την αλήθεια δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε. 

Εσείς όμως στη θέση μου τι θα κάνατε;

Περιμένω με ανυπομονησία τις απαντήσεις σας.

Ο φίλος σας
Λίλης

 
 

 
 

5. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

 Η αντιπαράθεση

Γεια σας παιδιά. Τι κάνετε; Πήρα τα γράμματα σας αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να ακολουθήσω τις συμβουλές σας. Προσπάθησα, προσπάθησα πολύ να αποδεχτώ τον ΚουτσοΝάκη στην ομάδα. Έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να τον βοηθήσω αλλά δεν τα κατάφερα. Στο τέλος λύγισα. Μα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Από την προηγούμενη εβδομάδα αρχίσαμε τις προπονήσεις. Φυσικά προειδοποίησα τη δασκάλα ότι φέτος μάλλον δεν πρόκειται να δούμε νίκη. Κι αυτή ξέρετε τι μου απάντησε;

-Δεν πειράζει Λίλη. Δεν επιδιώκουμε τη νίκη αλλά την άξια προσπάθεια.

Έγινα έξω φρενών. Ήθελα να της απαντήσω ότι ο λόγος που παίζουμε είναι για να νικούμε, και όλα αυτά για προσπάθεια τα λένε αυτοί που φοβούνται. Αλλά έδωσα τόπο στην οργή και υποσχέθηκα να βοηθήσω την ομάδα όσο μπορώ περισσότερο.

Πρώτη μέρα προπόνησης: Ο νέος μας τερματοφύλακας, ο ΚουτσοΝάκης, δεν κατάφερε να αποκρούσει ούτε ένα σουτ. Απογοήτευση.

Δεύτερη μέρα προπόνησης: Ο ΚουτσοΝάκης αμυντικός. Όλοι οι παίχτες τον προσπερνούσαν ώσπου να πεις κύμινο. Στεναχώρια.

Τρίτη μέρα προπόνησης: Ο ΚουτσοΝάκης επιθετικός. Ακόμη ψάχνει να βρει την μπάλα. Απελπισία.

Υπομονή, υπομονή, κάνε υπομονή Λίλη, έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου. Και καλά κρατιόμουν μέχρι που η δασκάλα ήρθε να μας πει δυο λόγια μετά την προπόνηση.

-Μπράβο παιδιά, κάνατε καλή δουλειά. Μπράβο σε όλους.

Ε τότε κάτι έσπασε μέσα μου. Ήταν τα νεύρα μου, ήταν το μυαλό μου δεν ξέρω. Πάντως δεν άντεξα. Άνοιξα το στόμα μου και ένας χείμαρρος παραπόνων ξεχύθηκε. Ένας χείμαρρος που παράσυρε τον ΚουτσοΝάκη και τον πέταξε χάμω σαν να ήταν σκουπίδι. Και τι δεν είπα γι αυτόν. Άστε, καλύτερα να μην σας τα πω.

Η δασκάλα τότε μου είπε απλά να φύγω από την ομάδα. Νόμιζα ότι δεν άκουσα καλά. Θέλετε να φύγω από την ομάδα; Χα χα χα, γέλασα εγώ ειρωνικά. Τότε πήρε το αυστηρό της ύφος και μου έδειξε την πόρτα. Προτού φύγω γύρισα και κοίταξα τους φίλους μου. Είχαν όλοι κατεβασμένο το κεφάλι. Η στάση τους αυτή με πλήγωσε πολύ. Περίμενα τουλάχιστον τη δική τους υποστήριξη. Μα δεν έδειξα την απογοήτευσή μου. Σήκωσα το κεφάλι ψηλά και βγήκα.

Και να με τώρα εδώ να βράζω στο ζουμί μου. Εγώ να λείπω από την ομάδα και να παίζει ποιος; Ο ΚουτσοΝάκης. Άσε που κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει. Σε όσους διηγήθηκα τα γεγονότα με κατσάδιασαν αυστηρά. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι έπρεπε να συγκρατήσω τα νεύρα μου αλλά να με διώξει από την ομάδα. Ανήκουστο! Εσείς τι λέτε παιδιά; Σωστά έπραξα; Μήπως έπρεπε να συμπεριφερθώ διαφορετικά; Εσάς σας έχω εμπιστοσύνη. Είστε αντικειμενικοί κριτές. Γι αυτό θα περιμένω με αγωνία τις απαντήσεις σας στη διεύθυνση μας.

Με πολλή αγάπη
ο μυρμηγκοφίλος σας Λίλης

Υ.Γ. Στο επόμενο μου γράμμα θα σας γράψω για τον αγώνα. Αν και η ήττα είναι μάλλον σίγουρη για μας.

 
 

 
 

6. Mυρμηγκοδιασκεδάσεις

Μεγάλη ψυχή !!!

Φίλοι και φίλες γεια σας.

Μόνο ένας μήνας πέρασε από το τελευταίο μου γράμμα αλλά μου φαίνεται σαν να ήταν χθες. Έγιναν τόσα πολλά που ο καιρός κύλησε πολύ γρήγορα.

Τι λοιπόν να σας πρωτοπώ; Εγώ και ο ΚουτσοΝάκης γίναμε οι πρώτοι φίλοι. Κι αυτό χάρη στον ΚουτσοΝάκη, γιατί αν περιμένατε από μενα τον εγωιστή τίποτα δεν θα γινόταν.

Μετά τον αποκλεισμό μου από την ομάδα ήρθε και με βρήκε ο ΚουτσοΝάκης. Παραξενεύτηκα αλλά δεν έδειξα τίποτα. Τον υποδέκτηκα στητός και με ακατάδεκτο ύφος. Εκείνος με πλησίασε και με κοίταξε στα μάτια. Το λυπημένο του ύφος μου έδωσε το πρώτο χτύπημα στην καρδιά.

-Λίλη, μου είπε, ξέρω ότι εγώ φταίω για τον αποκλεισμό σου από την ομάδα.
-Μα ... πήγα χωρίς πειθώ να διαμαρτυρηθώ.
-Είμαι απαίσιος παίχτης, συνέχισε ο ΚουτσοΝάκης, και το αναγνωρίζω. Γι αυτό σου παραχωρώ τη θέση μου στην ομάδα.

Το δεύτερο χτύπημα στην καρδιά μου λύγισε τα γόνατα.

-Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, του είπα σιγανά.
-Φυσικά και μπορώ. Θέλω να κερδίσει η ομάδα μας και για να γίνει αυτό πρέπει να παίξεις.
-Μα η δασκάλα μας...
-Η δασκάλα μας δεν χρειάζεται να το μάθει τώρα. Μετά τον αγώνα θα της μιλήσω εγώ και θα αναλάβω την ευθύνη, είπε και έφυγε σκυφτός.

Έμεινα να βλέπω στο κενό για πολλή ώρα και αναρωτιόμουν γιατί δεν ήμουν χαρούμενος.  Τώρα έπρεπε να πετώ απ τη χαρά μου. Όμως ένιωθα λύπη. Λύπη για το φέρσιμό μου, λύπη που δεν μπόρεσα να του πω ευχαριστώ και συγγνώμη. Η ώρα περνούσε και μια ιδέα άρχισε να γεννιέται στο μυαλό μου. Χωρίς να χάσω καιρό πήγα κατευθείαν στο σπίτι της δασκάλας μου. Με υποδέχτηκε σκεπτική αλλά με άκουσε χωρίς να με διακόψει. Όταν τελείωσα δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό της. Με αγκάλιασε σφιχτά και ένας αναστεναγμός βγήκε από μέσα της.

------------------------------------------------------------------------------------

Το ματς πλησίαζε προς το τέλος του και χάναμε 1-0. Θέλαμε πάση θυσία την ισοπαλία, αλλά ήμασταν κουρασμένοι και το ηθικό μας ήταν πεσμένο. Πέντε λεπτά πριν το τέλος ο προπονητής μας ζήτησε διάλειμμα. Ο ΚουτσοΝάκης μας μάζεψε κοντά του. Μας ανάλυσε το σχέδιο του και μας έδωσε κουράγιο. Το σχέδιο του ήταν απλό, αιφνιδιασμός. Μπήκαμε και πάλι στο παιχνίδι έτοιμοι να τα δώσουμε όλα. Και πράγματι ο αιφνιδιασμός πέτυχε και λίγο πριν τη λήξη πέτυχα το 1-1.

Το τέλος του αγώνα μας βρήκε όλους αγκαλιασμένους και τον ΚουτσοΝάκη πάνω στις πλάτες μας. Τι και αν ήρθαμε ισόπαλοι; Για μας αυτή η ισοπαλία ήταν νίκη. Νίκη γιατί ήμασταν και πάλι ενωμένοι και πάνω απ όλα αγαπημένοι. Κι εγώ ήμουν ήσυχος ότι έπραξα το σωστό.

Μήπως κι εσείς κάνατε κάτι στο φίλο ή τη φίλη σας και το μετανιώσατε; Αν θέλετε να το μοιραστείτε μαζί μου θα χαιρόμουν πολύ. Ίσως αυτή τη φορά μπορέσω να σας βοηθήσω εγώ. Μην διστάσετε λοιπόν να μου γράψετε.

 
 

 
 

7. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Κίνδυνος !!!

Παιδιά γεια σας.

Η Κατερινούλα είμαι. Ο Λίλης δεν μπόρεσε να σας γράψει γιατί δεν είναι μαζί μας. Ανέλαβα να σας πω το δυσάρεστο μαντάτο και να μοιραστώ μαζί σας τον πόνο μου.

Όλα συνέβησαν πριν δύο μέρες κατά τη διάρκεια της πρώτης επίσημης εξόδους μας. Στην τελευταία τάξη του σχολείου δυο-τρεις μεγάλοι οδηγούν τα μυρμηγκοπαιδάκια στον έξω κόσμο για το πρώτο μάζεμα τροφής. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ζωή μας γι αυτό και όλοι μας είχαμε φοβερή αγωνία. Οδηγοί μας θα ήταν η δασκάλα μας, ο παππούς και ο δήμαρχος.

Πρωί πρωί με την αυγούλα ξεκίνησε η περιπέτειά μας. Διαβήκαμε την πύλη της φωλιάς μας και βρεθήκαμε στο δρόμο. Οι φωνές, το έντονο φως και η συνεχής μας προσπάθεια να μην βρεθούμε λιώμα κάτω από κανένα παπούτσι μας εξουθένωσαν. Ευτυχώς δεν μείναμε και πολλή ώρα εκτεθειμένοι στον κίνδυνο. Ακολουθώντας μια τρελή πορεία, οι οδηγοί μας οδήγησαν μέσα σε λίγα λεπτά σε ένα πιο ήσυχο χώρο με λίγα σπίτια και λίγα αυτοκίνητα. Πρώτη συμβουλή ήταν: να επιδιώκουμε χώρους όπου θα βρίσκαμε πιο πολλή τροφή με πιο λίγο κίνδυνο.

Μετά μας χώρισαν σε τρεις ομάδες με έναν οδηγό-υπεύθυνο στην κάθε μια. Στόχος της κάθε ομάδας να βρει φαγητό ακολουθώντας διαφορετική διαδρομή. Εγώ με τον Λίλη ήμασταν στην ίδια ομάδα και οδηγός μας ήταν η δασκάλα μας. Μας οδήγησε σε ένα δρόμο με λίγα αντικριστά σπίτια. Μπήκαμε στο μεγαλύτερο σπίτι και πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά. Η οδηγία της δασκάλας μας ήταν σαφής:
-Μείνετε όλοι μαζί. Κανείς μην απομακρυνθεί.

Κάποια στιγμή που έψαξα τον Λίλη δεν τον βρήκα όμως δεν πήγε το μυαλό μου στο κακό. Πόσο έξω έπεσα! Ο Λίλης είχε βρει τον μπελά του. Όπως είπαν τα παιδιά που ήταν δίπλα του, ο Λίλης άρχισε να απομακρύνεται από την αυλή και αποφάσισε να ψάξει για φαγητό στο σπίτι. Μάταια προσπάθησαν να τον αποτρέψουν οι φίλοι του λέγοντας του να το πει τουλάχιστον στη δασκάλα τους.

Ο Λίλης δεν άκουγε κανέναν. Ξέρετε πόσο πεισματάρης είναι. Μπήκε μέσα λοιπόν και τα τελευταία του λόγια ήταν:
Θα βρω την περισσότερη τροφή.

Όμως αντί να βρει τροφή βρέθηκε μέσα σε κλουβί. Οι φωνές του μας οδήγησαν στην κουζίνα του σπιτιού και το θέαμα που είδαμε μας τρόμαξε. Ένα παιδί κρατούσε ένα βάζο και χαμογελούσε. Μέσα στο βάζο όμως ο Λίλης όχι μόνο δεν χαμογελούσε αλλά φώναζε απελπισμένα να τον βοηθήσουμε. Η δασκάλα έμεινε σκεφτική για λίγο. Όταν κατάλαβε ότι μοναχή της δεν μπορούσε να ελευθερώσει τον Λίλη του είπε: Κάνε κουράγιο και σύντομα θα σε βγάλουμε απ εδώ. Θα φέρω ενισχύσεις. Μετά μας μάζεψε όλους και μας οδήγησε στη φωλιά.

Τα νέα διαδόθηκαν αμέσως σε όλη τη φωλιά. Μετά από μια σύντομη σύσκεψη, οι μεγάλοι αποφάσισαν να στείλουν μια ομάδα από διαλεχτά μυρμήγκια να ελευθερώσει τον Λίλη. Μεταξύ αυτών ήταν η μητέρα και ο πατέρας του. Αχ παιδιά είμαστε όλοι σε απόγνωση. Εγώ είμαι πολύ απαισιόδοξη. Φοβάμαι ότι δεν θα ξαναδώ τον ξάδελφό μου.

Εσείς όμως τι νομίζετε ότι θα συμβεί; Γράψτε μας. Αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε την συμπαράστασή σας.

Η φίλη σας
Κατερινούλα

 
 

 
 

8. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Μια παράξενη φιλία

Παιδιά γεια σας.

Ο Λίλης είμαι. Σώος και αβλαβής. Δεν βρίσκομαι όμως στη φωλιά μου αλλά στο σπίτι ενός καλού μου φίλου, του Σωτήρη. Θα αναρωτιέστε πώς βρέθηκα εδώ. Α, αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία, που ξεκίνησε πριν ένα μήνα περίπου όταν πήγαμε με το σχολείο στον έξω κόσμο για το πρώτο μάζεμα τροφής. Εκεί λοιπόν βρέθηκα φυλακισμένος σε ένα βάζο.

Στην αρχή  προσπάθησα σαν τρελός να βγω έξω. Χτυπούσα το γυαλί, προσπαθούσα να σκαρφαλώσω αλλά μάταια. Η απελπισία άρχισε να με πνίγει όταν κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να ξεφύγω από κει μέσα. Η απελπισία μου έγινε απόγνωση όταν είδα τη δασκάλα και τους φίλους μου να με εγκαταλείπουν.

Αχ πάει, είμαι χαμένος, φεύγουν και με αφήνουν να πεθάνω. Καλά να μου κάνουν όμως αφού έκανα του κεφαλιού μου, σκέφτηκα και άρχισα να κλαίω. Εγώ ο δυνατός και τρομερός έκλαια απαρηγόρητα.  Μέσα στα αναφιλητά μου όμως άκουσα ένα θόρυβο και μετά άρχισα να κουνιέμαι δεξιά και αριστερά. Είχα αρχίσει να ζαλίζομαι όταν σταμάτησε το πήγαινε έλα. Σήκωσα το κεφάλι μου για να το ξεκουράσω όταν είδα δύο τεράστια μάτια. Στην αρχή φοβήθηκα αλλά μετά η περιέργεια νίκησε τον φόβο μου και έμεινα να παρατηρώ τον εχθρό μου. Ήταν ένα παιδί, όπως αυτά που βλέπω στο περιοδικό σας, που κρατούσε ένα φακό.

Μείναμε και οι δύο να παρατηρούμε ο ένας τον άλλον όταν άρχισε να μου μιλά:

Αχ τι ωραία που θα ήταν αν μπορούσες να μιλήσεις. Θέλω τόσα να σου πω. Εγώ τον κοίταζα καχύποπτα. Σιγά που θέλει να μιλήσει με ένα μυρμηγκάκι. Ποιον κοροϊδεύει; Κάτι όμως στη ματιά του άρχισε να κλονίζει το μίσος μου γι αυτόν. Το παιδί πήρε το βάζο στην αγκαλιά του και συνέχισε να μιλάει: Πόσο θα ήθελα να γινόμασταν φίλοι. Εγώ ξέρεις δεν έχω φίλους, όλοι με αποφεύγουν. Εγώ τα είχα χαμένα. Να τον εμπιστευτώ;, ρωτούσα τον εαυτό μου. Αλλά από την άλλη γιατί να λέει ψέματα;, συμπλήρωνε η λογική μου. Ήμουν έτοιμος να του μιλήσω όταν τα λόγια που πάντα μου έλεγε ο παππούς μου ήρθαν στο μυαλό μου: Λίλη μου, μου έλεγε πάντα, προτού εμπιστευτείς κάποιον σιγουρέψου ότι δεν σου λέει ψέματα. Έτσι και εγώ λοιπόν αποφάσισα να περιμένω. Να περιμένω και να έχω τις κεραίες μου ανοιχτές. Αν αυτό το παιδί έλεγε ψέματα θα το καταλάβαινα.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε η παρακολούθηση. Δεν τον άφηνα από τα μάτια μου. Τον είδα να διαβάζει, να γράφει, να βλέπει τηλεόραση αλλά να μην μιλά σε κανέναν. Οι γονείς του ήρθαν  πολύ αργά το βράδυ και το μόνο που έκαναν μαζί του ήταν να φάνε. Πριν πάει για ύπνο ο Σωτήρης ήρθε πάλι και με βρήκε. Φίλε μου σου έφερα τα φαγητό σου, μου είπε και μου έριξε μερικά κομμάτια μαρουλιού. Μετά έμεινε να με βλέπει. Σιγά που θα του έκανα το χατίρι. Όσο κι αν πεινούσα, και πεινούσα πολύ παιδιά, δεν θα έτρωγα κάτι που μου έφερε εκείνος. Ο Σωτήρης όταν είδε την αντίδραση μου έσκυψε το κεφάλι και φεύγοντας σιγοψιθύρισε:
Ούτε κι εσύ θέλεις να είσαι φίλος μου.

Ο Σωτήρης έφυγε κι εγώ αν και ένιωθα λίγες ενοχές για τη συμπεριφορά μου έπεσα με τα μούτρα στο φαγητό. Την ώρα που απολάμβανα το δείπνο μου άκουσα το όνομά μου. Γυρίζω και ποιους να δω; Τον παππού, τη μαμά τον πατέρα και μερικούς άλλους από τη φωλιά μας. Η έκπληξη που ένιωσα στην αρχή έδωσε τη θέση της στον ενθουσιασμό. Άρχισα να τους φωνάζω αλλά απότομα σταμάτησα όταν ο πατέρας μου-μου έκανε νόημα να σωπάσω.

Λίλη ήρθαμε να σε ελευθερώσουμε. Κάνε ακόμη λίγη υπομονή και το κυριότερο μην κάνεις θόρυβο.

Τότε κι εγώ έμεινα να βλέπω την προσπάθειά τους. Πώς θα κατάφερναν να με βγάλουν απ αυτό το μεγάλο και βαρύ βάζο;

Ουπς, με φωνάζει ο Σωτήρης. Παιδιά πρέπει να σας αφήσω. Σας υπόσχομαι όμως ότι στο επόμενο μου γράμμα θα σας διηγηθώ το τέλος της ιστορίας. Φυσικά ως τότε μπορείτε να μαντέψετε τη συνέχεια.

Λέτε να κατάφεραν οι μυρμηγκοσυγγενείς μου να με ελευθερώσουν; Και αν ναι τι έγινε και εγώ είμαι ακόμη με τον Σωτήρη; 

Παιδιά στείλτε τις απαντήσεις σας στη συνηθισμένη διεύθυνση, γιατί είναι πολύ επικίνδυνο να τις στείλετε στη διεύθυνση του Σωτήρη. Αν τις διαβάσουν οι γονείς του θα έχουμε φασαρίες και φασαρίες εμείς δεν θέλουμε.

Αντίο φίλοι μου
Λίλης

 
 

 
 

9. Μυρμηγκοδιασκεδάσεις

Η επιστροφή !!!

Παιδιά γεια σας. Ελπίζω όλοι να είστε καλά. Σας γράφω από τη φωλιά μου σώος και αβλαβής. Θυμάστε από το προηγούμενο μου γράμμα ότι βρισκόμουν ακόμη στο σπίτι του Σωτήρη μέσα σε ένα βάζο, ψηλά πάνω σε έναν πάγκο.

Οι δικοί  μου ήρθαν να με σώσουν με έναν έξυπνο και πολύ επικίνδυνο σχέδιο. Ο πατέρας μου σκαρφάλωσε τον πάγκο και πέρασε το βάζο με μια κλωστή, αυτή που χρησιμοποιούμε για να τραβούμε τα μεγάλα κομμάτια τροφής. Μετά με πλησίασε και ακούμπησε τις κεραίες του πάνω στο γυαλί.

-Λίλη μην φοβάσαι. Άκουσε με προσεχτικά και όλα θα πάνε καλά. Πρέπει να κάνεις το αγόρι να ανοίξει το βάζο.
-Μα πώς, γιατί;
-Δεν έχω τώρα καιρό για εξηγήσεις. Κάνε αυτό που σου λέω και τα υπόλοιπα άστα σε μας. Δεν μας έχεις εμπιστοσύνη;
-Φυσικά και σας έχω.
Ταπ, ταπ, ταπ
-Ωχ έρχεται το αγόρι. Πρέπει να κατέβω από δω πάνω. Και μην ξεχνάς πρέπει οπωσδήποτε να ανοίξει το βάζο. Λίλη σε αγαπάμε όλοι.
-Κι εγώ, κι εγώ.

Έβλεπα τον πατέρα μου να απομακρύνεται και ήμουν έτοιμος να βάλω και πάλι τα κλάματα. Όμως δεν το έκανα χάρη στη ματιά που μου έριξε η μητέρα μου. Τα γλυκά της μάτια μου έδωσαν θάρρος και δύναμη. Έτσι όταν ο Σωτήρης πλησίασε το πρόσωπό του στο βάζο πήρα ένα κομμάτι μαρούλι και άρχισα να του το δείχνω. 

-Θέλω να φάω κι άλλο, άρχισα να του λέω με τις κεραίες μου. Αυτός φαίνεται ότι κατάλαβε γιατί εξαφανίστηκε και πάλι για λίγα λεπτά και επέστρεψε με μπόλικο μαρούλι στα χέρια. Πλησίασε και άνοιξε το βάζο. Εγώ τότε κράτησα την ανάσα μου και περίμενα!! Το βάζο έγειρε επικίνδυνα και άρχισε μια τρελή πορεία στον αέρα. Εγώ προσπαθούσα να κρατηθώ πάνω στο βαμβάκι που βρισκόταν στον πάτο του βάζου όταν κάνοντας ένα δυνατό κρότο, το βάζο έπεσε στο πάτωμα και έσπασε σε χίλια δυο μικρά κομμάτια.

Για λίγα λεπτά τίποτα δεν ακουγόταν. Εγώ τα είχα χαμένα και αρνιόμουν να ανοίξω τα μάτια. Μα ένα απαλό χάδι με επανέφερε στην πραγματικότητα. Γύρισα το κεφάλι και αντίκρισα τη μητέρα μου να με κοιτάζει με αγωνία. Το μόνο που κατάφερα να κάνω ήταν να αγγίζω το χέρι της. Από κει και πέρα όμως δεν θυμάμαι τίποτα.

Όταν επιτέλους άνοιξα τα μάτια μου βρισκόμουν στο κρεβατάκι μου και γύρω μου ήταν ένα σωρός κόσμος. Αφού με αγκάλιασαν και με φίλησαν όλοι μου διηγήθηκαν το τέλος της περιπέτειας μου. Με το που έσπασε το βάζο, για καλή μου τύχη βρέθηκα κοντά στους δικούς μου. Αυτοί τότε με έβαλαν πάνω σε ένα φορείο και κρύφτηκαν σε μια σχισμή του τοίχου αφού ο Σωτήρης μας έψαχνε πυρετωδώς. Όταν απελπίστηκε, μου είπε ο παππούς, κάθισε στο πάτωμα και άρχισε να κλαίει.

Μα γιατί γιατί, γιατί να μου φύγει ο φίλος μου;

Τότε ο παππούς μου έκανε κάτι πολύ επικίνδυνο. Είπε στους άλλους να φύγουν και βγήκε από την κρυψώνα. Πήγε μπροστά στον Σωτήρη και του μίλησε στη γλώσσα του.

Το τι του είπε παραμένει ακόμη μυστήριο, για τους άλλους, γιατί σε μένα εκμυστηρεύτηκε τη συζήτηση που είχε με τον Σωτήρη. Ο παππούς είναι από τα λίγα μυρμήγκια της φωλιάς μας που γνωρίζει τόσο καλά τους ανθρώπους. Ξέρει τη γλώσσα τους, τις συνήθειές τους. Έτσι κατάλαβε ότι ο Σωτήρης δεν ήταν κακό παιδί γι αυτό σαν να ήταν δικό του παιδί τον συμβούλεψε:

Φίλε μου, είμαι ο παππούς του μυρμηγκιού που είχες στο βάζο. Ξέρω ότι είσαι καλό παιδί και ότι δεν θα έκανες κακό στον εγγονό μου. Όμως πρέπει να μας αφήσεις να φύγουμε γιατί δεν μπορούμε να ζούμε φυλακισμένοι. Όπως και εσύ θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι και να ζούμε με τους δικούς μας. Αν θέλεις να γίνεις φίλος μας γράψε μας στην Παιδική Χαρά και θα σου απαντήσουμε.

Και ο Σωτήρης που πράγματι ήταν καλό παιδί σταμάτησε να κλαίει και όχι μόνο μας άφησε να φύγουμε αλλά κατάφερε να απασχολήσει την μητέρα του που εκείνη την ώρα μπήκε στο δωμάτιο, για να μπορέσουμε να φύγουμε με ασφάλεια. Αν μας έβλεπε θα ήμασταν όλοι παρελθόν αφού αντίθετα με το γιο της δεν έχει καλές σχέσεις με τα μυρμήγκια.

Τέλος καλό λοιπόν όλα καλά. Αν και θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να τα ξαναπούμε είμαι πολύ χαρούμενος αφού σε λίγες μέρες θα πάω στην ΜυρμηγκοΝτίσνεϋ. Φοβόμουν πως θα έχανα αυτό το ταξίδι αφού φέρθηκα τόσο απερίσκεπτα και εγωιστικά αλλά οι δικοί μου αρκέστηκαν μόνο στις συμβουλές. Τους υποσχέθηκα ότι δεν πρόκειται να παρακούσω ξανά τις οδηγίες των μεγάλων και ότι θα ρωτώ προτού κάνω κάτι. Να σας πω και την αλήθεια φοβήθηκα τόσο πολύ που από δω και πέρα θα είμαι στ αλήθεια υπάκουος και προσεκτικός.

Σας ευχόμαστε όλοι Καλό Καλοκαίρι και θα τα ξαναπούμε τον Σεπτέμβρη.

Σας φιλώ
Λίλης